Gdańsk

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy
Brak

 

Rezerwat przyrody

Rezerwat przyrody Dolina Strzyży zlokalizowany na terenie leśnictwa Matemblewo. Wielkość: 38,52 ha, Rezerwat posiada otulinę o powierzchni 39,31 ha Główne walory przyrodnicze: rezerwat uznany rozporządzeniem wojewody pomorskiego nr 19/07 z dnia 29 maja 2007. Rodzaj rezerwatu: leśny, typ: fitocenotyczny, podtyp: zbiorowisk leśnych,  typ: leśny i borowy, podtyp: lasów nizinnych. Powołany w celu ochrony zbiorowisk łęgowych i grądowych w dolinie potoku Strzyża oraz stanowisk roślin chronionych i rzadkich
 Rezerwat posiada otulinę o powierzchni 39,31 ha.


Rezerwat przyrody „Źródliska Ewy” utworzony w 1983 r., celem ochrony naturalnych zbiorowisk łęgowych i ziołoroślowo-szuwarowych. Obejmuje fragment kompleksu leśnego Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego o powierzchni 11,08 ha. W granicach rezerwatu znajduje się kompleks leśny i zbiorowiska źródliskowe występujące na stromych stokach, wysokich na 30 – 40 m, w dnie oraz w źródliskach jednego z rozcięć erozyjnych strefy krawędziowej, prowadzącego wody Potoku Prochowego. Występują zbiorowiska roślinne i flora charakterystyczne zarówno dla regionu, jak i obszarów podgórsko-górskich, jak również kilka cennych gatunków chronionych.

Rezerwat przyrody „Ptasi Raj” utworzony w 1959 r. jako rezerwat faunistyczny, w celu ochrony ostoi ptactwa wodnego i błotnego. Położony u ujścia Wisły Śmiałej na terenie Wyspy Sobieszewskiej, wchodzący w granice Obszaru Chronionego Krajobrazu Wyspy Sobieszewskiej. Powierzchnia rezerwatu wynosi 188,80 ha. Główny charakter roślinności bezpośredniego otoczenia jezior nadają szuwary trzcinowe, miejscami występują szuwary turzycowe. W południowej części rezerwatu występują kultury sosny i olszy czarnej. Na terenie mierzei obserwuje się pozostałości nieleśnej napiaskowej roślinności wydmowej – zbiorowiska wydmy białej i szarej. Ze względu na walory awifaunistyczne rezerwat ma znaczenie o randze międzynarodowej.

Rezerwat przyrody „Mewia Łacha” o powierzchni 35,40 ha, utworzony w 1991 r., w celu ochrony koloni lęgowych rybitw oraz miejsc bytowania ptaków siewkowatych, blaszkodziobych, w okresach ich wędrówek. Swym zasięgiem obejmuje stożek ujściowy Przekopu Wisły po obu stronach rzeki. Na obszarze Gdańska znajduje się część lewobrzeżna rezerwatu, położona na terenie Wyspy Sobieszewskiej. W części centralnej zajmują płaskie obniżenia okresowo zalewane wodą, w części południowej występuje niewielkie jezioro deltowe. Stożek ujściowy Przekopu Wisły jest jednym z nielicznych odcinków polskiego wybrzeża, gdzie zachodzi ciągły proces akumulacji rzecznej, morskiej, eolicznej i organicznej. Flora liczy blisko 300 gatunków, kilka z nich podlega ochronie prawnej. Z tych względów jest to obszar o randze europejskiej i krajowej - jeden z najcenniejszych przyrodniczo obszarów w polskiej strefie przybrzeżnej.

Rezerwat przyrody „Wąwóz Huzarów” o powierzchni 2,8 ha utworzony w 2005 r., w celu ochrony roślin rzadkich i chronionych. Obejmuje  wąskie rozcięcie erozyjne o stromych zboczach oraz część przylegającej wierzchowiny w strefie krawędziowej Pojezierza Kaszubskiego. W rezerwacie stwierdzono występowanie 117 gatunków roślin naczyniowych, w tym trzech gatunków podlegających ochronie ścisłej (bluszcz pospolity, podrzeń żebrowiec i widłak jałowcowaty) oraz czterech podlegających ochronie częściowej (bluszcz pospolity, konwalia majowa, kruszyna pospolita i marzanka wonna).

 


Park krajobrazowy

Trójmiejski Park Krajobrazowy utworzony w 1979 roku jako drugi w województwie gdańskim i jeden z pierwszych parków krajobrazowych w Polsce. Przedmiot ochrony stanowi specyficzna rzeźba terenu oraz szata roślinna. Powierzchnia TPK w granicach Miasta Gdańska 2341,8 ha, powierzchnia otuliny 2570,7 ha. Rozporządzenie Wojewody Gdańskiego z 8 listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego nr 27, poz. 139 z 1994 r.) szczegółowo określa przebieg granic parku oraz wprowadza zakazy, ograniczenia i obowiązki na terenie parku zgodnie z ustawą o ochronie przyrody.

 

Obszary chronionego krajobrazu

Obszar Chronionego Krajobrazu Wyspy Sobieszewskiej o powierzchni 1384 ha, obejmujący fragment Mierzei Wiślanej na całej jej szerokości. Najcenniejsze fragmenty obszaru objęto ochroną rezerwatową (rezerwaty Ptasi Raj i Mewia Łacha). Obszar Chronionego Krajobrazu Wyspa Sobieszewska, jako część Mierzei Wiślanej, stanowi fragment ważnego przymorskiego ciągu zieleni Gdańska oraz regionalnego systemu przyrodniczego strefy nadmorskiej rejonu Zatoki Gdańskiej.

Otomiński Obszar Chronionego Krajobrazu o powierzchni 2 072 ha, częściowo obejmujący tereny położone w Gminie Gdańsk. W granicach miasta znajduje się północno-zachodnia część obszaru o powierzchni 1 762 ha, obejmująca kompleks tzw. lasów smęgorzyńskich (położonych pomiędzy terenami rolniczymi i zabudową osiedli Kiełpino Górne i Smęgorzyno oraz Sulmin i Niestępowo).

Obszar Chronionego Krajobrazu Żuław Gdańskich o powierzchni 30 022 ha (w tym
1051 ha w granicach miasta) obejmuje Żuławy Gdańskie z wyjątkiem ich północno-zachodniego fragmentu. Podstawowym walorem krajobrazu jest silnie rozbudowana sieć hydrologiczna oraz unikatowe w Polsce powierzchnie budowane przez namuły Wisły.
Ochronie podlega tu charakterystyczny krajobraz kulturowy Żuław.

 

Pomniki przyrody – ilość z uwzględnieniem rodzaju
Na terenie administracyjnym Gdańska występuje 150 pomników przyrody: 112 sztuk pojedynczych drzew, 26 grup drzew, 1 aleja i 9 głazów narzutowych, 2 pomniki powierzchniowe. Wśród drzew pomnikowych najczęściej spotykane są buki i dęby.

Na terenie Gdańska można wyróżnić kilka większych skupień pomników przyrody - rejon starego Wrzeszcza, rejon Alei Zwycięstwa w sąsiedztwie Politechniki Gdańskiej oraz rejon starej Oliwy. 


 

Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe

Zespół przyrodniczno-krajobrazowy „Dolina Potoku Oruńskiego” o powierzchni 79,37 ha zlokalizowany w Dolinie Potoku Oruńskiego. Utworzony w 1999 r., w celu zachowania unikatowego charakteru przyrodniczo – krajobrazowego doliny erozyjnej w strefie krawędziowej Wysoczyzny Gdańskiej, zwłaszcza zachowania w niezmienionej formie jej elementów: cieku, sterasowanych zboczy po dawnej uprawie rolniczej oraz specyficznej szaty roślinnej.

Zespół przyrodniczno-krajobrazowy „Dolina Strzyży” o powierzchni 375,45 ha położony w otulinie Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego, utworzony w 2001 r., w celu zachowania wyjątkowych walorów krajobrazowych terenu oraz bogatej szaty roślinnej, przy jednoczesnym wdrażaniu zasady budowania ciągłości struktur przyrodniczych.

 


Użytki ekologiczne

Użytek ekologiczny „Fort Nocek” o powierzchni 0,11 ha zlokalizowany na terenie Fortów Napoleońskich przy ul. 3 Maja, nad Dworcem PKS, utworzony w 1996 r., w celu zabezpieczenia stanowiska hibernacji nietoperzy.

Użytek ekologiczny „Murawy kserotermiczne w Dolinie Potoku Oruńskiego” o powierzchni 2,88 ha, utworzony w 1999 r., na terenie fragmentu doliny Potoku Oruńskiego, wyniesiony do 49 m n.p.m. Użytek powołano w celu zabezpieczenia muraw kserotermicznych, wraz z bogactwem ich flory i fauny. Z dwóch stron ograniczony przez erozyjne rozcięcia z drogami gruntowymi i zaroślami. Zbocza osiągają nachylenie do 40 stopni. Na terenie muraw stwierdzono występowanie dobrze wykształconych płatów muraw kserotermicznych, 232 gatunków roślin naczyniowych, w tym liczną grupę roślin ciepłolubnych niewystępujących na innych terenach naszego regionu.

Użytek ekologiczny „Oliwskie Nocki” o powierzchni 0,07 ha zlokalizowany przy ul. Podhalańskiej 13 w Oliwie, utworzony w 2001 r., w celu zabezpieczenia stanowiska hibernacji nietoperzy. Stanowi największe zimowisko nietoperzy w Gdańsku. Co roku na terenie użytku hibernuje ok. 70-80 skrzydlatych ssaków - głównie nocków rudych (Myotis daubentonii) i nocków Natterera (Myotis nattereri), jak również kilkanaście nocków dużych (Myotis myotis) i kilka gacków brunatnych.

Użytek ekologiczny „Luneta z Pasikonikiem” o powierzchni 0,81 ha, zlokalizowany na terenie Fortów Napoleońskich, obejmujący fragment XVIII-wiecznych umocnień ziemnych Gdańska, tzw. Lunetę Senarmonta. Na terenie użytku występują cenne gatunki flory i fauny: nawłoć (Solidago canadensis), zdziczałe drzewa owocowe, głównie śliwy (Prunus spp.) i jabłonie (Mallus domestica) oraz mysz leśna (Apodemus flavicollis). Prawdziwym skarbem Lunety Senarmonta są owady, np.: liczna populacja niewielkiego pasikonika - wątlika punktowanego (Leptophyes punctatissima).

Użytek ekologiczny „Prochownia pod Kasztanami” o pow. 0,53 ha, zlokalizowany na terenie Fortów Napoleońskich, utworzony w celu zabezpieczenia płatu nie użytkowanej roślinności ze stanowiskami rzadkich i chronionych gatunków roślin i zwierząt. Użytek stanowi zagłębienie terenu z kilkoma starymi kasztanowcami (Aesculus hippocastanum) i fragment starych, ceglanych fortyfikacji tzw. Prochownia Wojenna. Stanowi zimowisko trzech gatunków nietoperzy - nocka Natterera (Myotis nattereri), nocka rudego (M. daubentonii) i nocka dużego (M. myotis). Na ściętym pniu starego kasztanowca odłowiono bardzo rzadkiego owada - błonkówkę z rodziny grzebaczowanych (Sphecidae), zakładającą dla swych larw gniazda w spróchniałym drewnie. Gatunek Crossocerus styrius został umieszczony na Polskiej Czerwonej Liście Zwierząt Ginących i Zagrożonych.

Użytek ekologiczny „Migowska Bielawa” o powierzchni 0,51 ha, utworzony w 2006 r. zlokalizowany pomiędzy ul. Myśliwską i osiedlem Jasień. Celem powołania użytku jest ochrona torfowiska przejściowego z masową obecnością torfowców i wełnianek. Miąższość złoża torfu wynosi ok. 4 m, co pozwala określić wiek obiektu na ok. 2 – 3 tys. lat. Na obszarze użytku stwierdzono występowanie następujących gatunków chronionych: rosiczki okrągłolistnej Drosera rotundiofolia oraz brzoza karłowata Betula nana oraz kilku zagrożonych w tym w szczególności turzycę bagienną Carex limosa, której obecność we florze Gdańska jest cenną wartością.

Użytek ekologiczny „Dolina Czystej Wody” o powierzchni 2,73 ha, utworzony w 2006 r. zlokalizowany na terenie Doliny Czystej Wody w Trójmiejskim Parku Krajobrazowym. Celem ochrony jest zabezpieczenie istnienia stanowisk chronionych oraz wzmożona ochrona siedlisk hydrogenicznych i zbiorowisk roślinnych związanych z ciekiem strefy krawędziowej wysoczyzny morenowej oraz w szczególności ochrona stanowiska situ tępokwiatowego Juncus subnodulosus – najdalej na wschód położonego stanowiska tego gatunku w Polsce.

Użytek ekologiczny „Łozy w Kiełpinie” o powierzchni 6,39 ha, utworzony w 2006 r. zlokalizowany w okolicy Kiełpina Górnego. Celem ustanowienia użytku jest wzmożona ochrona siedlisk hydrogenicznych i związanych z nimi zbiorowisk roślinnych, a w szczególności zabezpieczenie istnienia stanowisk wierzby szarej – rozległych zarośli łozy wraz z szuwarami, położonych we wschodniej części wysoczyzny morenowej na południowy zachód od Kiełpina Górnego.

Użytek ekologiczny „Wydma w Górkach Zachodnich” o powierzchni 1,69 ha, utworzony w 2011 r. zlokalizowany na terenach należących do gminy Gdańsk. Celem ustanowienia użytku ekologicznego jest wzmożona ochrona najwyższego (22,2 m) wzniesienia wydmowego ze zróżnicowaną szatą roślinną na terenie tzw. Wyspy Stogi w Gdańsku.

Użytek ekologiczny „Zielone Wyspy” o powierzchni 33,49 ha, utworzony w 2011 r. zlokalizowany na terenach należących do Skarbu Państwa w Górkach Zachodnich. Celem ustanowienia użytku ekologicznego jest wzmożona ochrona największego w granicach Gdańska kompleksu nadrzecznych szuwarów o dużej wartości ekologicznej i krajobrazowej. Wartość ekologiczna szuwarów wynika przede wszystkim z ich znaczenia, jako niszy ekologicznej wielu gatunków ptaków wodnych i zwierząt innych grup systematycznych, zwłaszcza ryb i owadów, oraz z funkcji naturalnego filtra absorbującego zanieczyszczenia środowiska wodnego.

Użytek ekologiczny „Karasiowe Jeziorka” o powierzchni 38,1 ha, utworzony w 2011 r. zlokalizowany na terenach należących do Gminy Gdańsk na Stogach , w pobliżu Wisły Śmiałej. Celem ustanowienia użytku ekologicznego jest wzmożona ochrona dużego kompleksu specyficznych zbiorowisk roślinnych: leśnych, wodnych, bagiennych i szuwarowych, o dużej wartości ekologicznej i krajobrazowej, na którym stwierdzono obecność 312 gatunków roślin naczyniowych, 13 gatunków zwierząt bezkręgowych, 4 gatunki ryb, 7 gatunków płazów, 2 gatunki gadów, 56 gatunków ptaków (w tym 49 gatunków lęgowych) oraz 2 gatunków ssaków.

Użytek ekologiczny „Torfowisko Smęgorzyńskie” o powierzchni 0,6 ha, utworzony w 2011 r. zlokalizowany na terenie Otomińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu należącym do Skarbu Państwa. Celem ustanowienia użytku ekologicznego jest ochrona torfowiska przejściowego z masową obecnością torfowców w śródleśnym zagłębieniu terenu we wschodniej części wysoczyzny morenowej Pojezierza Kaszubskiego na południe od Smęgorzyna. Las należy do Nadleśnictwa Kolbudy. Najcenniejsze z przyrodniczego punktu widzenia jest torfowisko zajmujące niewielkie koliste zagłębienie terenu. Z pośród gatunków zagrożonych występujących w granicach projektowanego użytku należy wymienić szczególnie: rosiczkę okrągłolistną Drosera rotundifolia, kruszynę pospolita, Frangua alnus, bagnicę torfową Scheuchzeria palustis oraz modrzewicę zwyczajną Andromeda polifonia. Torfowisko stanowi także schronienie dla wielu zwierząt, jak również jest stałym miejscem bytowania przedstawicieli fauny niewystępujących na terenach przyległych. Obiekt posiada również duże walory krajobrazowe, naukowe i edukacyjne w skali miasta i regionu.

 

Obszary  Natura 2000

Na terenie miasta występują 4 lądowe obszary Natura 2000 o łącznej powierzchni 963 ha:

Bunkier w Oliwie - specjalny obszar ochrony siedlisk nietoperzy PKH220055 o powierzchni 0,13 ha. Jest to jedno z trzech największych zimowisk nietoperzy (Chiroptera) w województwie pomorskim (do 81 osobników z 4 gatunków). Zimuje tu połowa wszystkich stwierdzanych w aglomeracji trójmiejskiej (Gdańsk, Sopot, Gdynia) osobników nocka dużego Myotis myotis.

Twierdza Wisłoujście - specjalny obszar ochrony siedlisk nietoperzy PKH220030 o powierzchni 16,17 ha; Największe w Gdańsku i drugie w województwie zimowisko nietoperzy Chiroptera (176 osobników w 2003 r., 3-6 gatunków). Zaobserwowano znaczny wzrost liczebności hibernujących zwierząt (głównie Myotis nattereri) od momentu kiedy zaprzestano użytkowania podziemi Twierdzy jako magazyny. Jedyne w regionie zimowisko nocka łydkowłosego Myotis dasycneme. Gatunek ten obserwowano tu regularnie zimą (jedno z czterech największych zimowisk tego gatunku w Polsce), jak również w okresie migracji jesiennej (15% wszystkich nietoperzy odławianych w sieci przy wlotach korytarzy). Sąsiadujące z Twierdzą kanały i fosy stanowią żerowisko dla nocka łydkowłosego. Stwierdzono tu również nocka dużego Myotis myotis – zimą i podczas migracji jesiennej.

Zatoka Pucka - obszar specjalnej ochrony ptaków PLB220005 o powierzchni 245 ha (w granicach miasta) Występują tu co najmniej 23 gatunki ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 7 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi (PCK). Gniazduje tu powyżej 1% populacji krajowej biegusa zmiennego (schinzii) (PCK). Sieweczka obrożna (PCK) osiaga liczebność do 1% populacji krajowej; do niedawna gnieździł sie tu batalion. W okresie wędrówek występuje co najmniej 1% populacji szlaku wędrówkowego (C2 i C3) perkoza dwuczubego, perkoza rogatego, czernicy; stosunkowo duże koncetracje (C7) osiągają: łabędź krzykliwy,głowienka, łęczak, biegus krzywodzioby, biegus zmienny, brodziec śniady, głowienka, kamusznik, kulik mniejszy, kulik wielki, ostrygojad, czajka, siewnica, sieweczka obrożna i szlamnik. W okresie zimy występuje co najmniej 1% populacji szlaku wędrówkowego (C2 i C3) następujących gatunków ptaków: bielaczek, czernica, gągoł, nurogeś, ogorzałka, perkoz dwuczuby; stosunkowo duże koncentracje (C7) osiąga łabędź niemy; ptaki wodno-błotne znacznie przekraczają koncentracje 20 000 osobników (C4)

Ujście Wisły - obszar specjalnej ochrony ptaków PLB220004 o powierzchni 701,17 ha (w granicach miasta). Obszar obejmuje znaczny fragment zewnętrznej delty Wisły, od nieczynnego obecnie ujścia Wisły Śmiałej na zachodzie, po aktualne ujście Wisły Przekopu i jego okolice - tak lądowe, jak i morskie, na wschodzie. Do obszaru włączono 12-kilometrowy pas wybrzeża Wyspy Sobieszewskiej, łączący oba ujścia oraz przyujściowy odcinek głównego koryta Wisły, tzw. Wisłę Przekop, wraz z jej międzywalem, o długości ok. 6 km, rozciągający się od morza, na północy, do miejscowości Przegalina, na południu. Zachodni kraniec obszaru stanowi rezerwat Ptasi Raj, wschodni - rezerwat Mewia Łacha. Obszar należy do mezoregionu Mierzeja Wiślana i tylko jego południowy kraniec wchodzi na teren mezoregionu Żuław Wiślanych. W obu rezerwatach występuje mozaika siedlisk, obejmująca przymorskie, płytkie, słodkowodne jeziora, rozległe płaty szuwaru trzcinowego, występującego w przybrzeżnej strefie jezior oraz na dawnych łąkach słonoroślowych (Ptasi Raj), oraz piaszczyste mierzeje, odcinające jeziora od Bałtyku. Znaczne fragmenty terenu zajmują wydmy, pokryte typową roślinnością wydmy białej lub szarej, w wielu miejscach porośniętej różnowiekowymi uprawami sosnowymi, ze znaczną domieszką drzew liściastych. Znaczną część rezerwatu Mewia Łacha zajmuje wysokopienny las mieszany, zaś rezerwatu Ptasi Raj uprawa olchy, założona na dawnych łąkach słonoroślowych, obecnie zanikająca i przechodząca w zbiorowiska krzewiasto-szuwarowe.

 

Łączna wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody na terenie gminy Gdańsk wynosi 7330,86 ha

 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Ścieżki edukacyjne

 

  • Nazwa: Ścieżka przyrodniczo – dydaktyczna „w Górkach Wschodnich na Wyspie Sobieszewskiej”
    • długość 6 km
    • podstawowa tematyka


Ścieżka została poprowadzona przez teren rezerwatu przyrody „Ptasi Raj”. przejście może trwać od 3 do 5 godz.
Początek trasy i tablica informacyjna o ścieżce znajdują się przy wejściu do rezerwatu, oddalonym o 400 m od przystanku końcowego autobusu nr 186. Wzdłuż ścieżki ustawiono 10 tablic informacyjnych omawiających najważniejsze elementy flory i fauny tego terenu, wyznaczających jednocześnie punkty przystankowe.
Ścieżkę można odwiedzać przez cały rok, ale najlepszym terminem do odbycia wycieczki jest okres od kwietnia do października. Szczególnie wiosną i jesienią, podczas przelotów ptaków łatwo można zaobserwować wiele gatunków.

PRZYBRZEŻNY PAS OLESOWY Ciągnie się wzdłuż drogi - granicy rezerwatu. W drzewostanie dominuje olsza czarna, której czasami towarzyszą: brzoza brodawkowata, kruszyna pospolita. Bogate jest runo z charakterystycznymi dla olsu gatun-kami: narecznicą błotną, karbieńcem pospolitym, psianką słodkogórz.
Jest to nietypowy oles, gdyż nie posiada struktury kępkowo-dolinkowej, co zostało spowodowane przez melioracyjną działalność człowieka. Zimą wśród drzew olszowych można zauważyć stada czyżów - ptaków wielkości wróbla, których głównym pożywieniem są nasiona tych drzew.

SZUWARY TRZCINOWE Na terenie rezerwatu szuwary trzcinowe zajmują największą powierzchnię. Zbiorowisko to buduje niewielka liczba gatunków. Panuje w nim trzcina pospolita, która jest silnie zwarta i osiąga 1,5 - 3 m wysokości. Inne gatunki roślin występują na ogół nielicznie, na przykład turzyce. Awifauna trzcinowisk nie jest zbyt liczna. Dominują tu drobne ptaki wróblowate, takie jak trzcinniczek, potrzos, wąsatka. Jesienią w trzcinowiskach nocują pliszki, jaskółki, szpaki. W rezerwacie Ptasi Raj w latach 70. istniało duże noclegowisko szpaków na północnym bagnistym brzegu jeziora dochodzące do 50 tysięcy ptaków. Obecnie szuwary te już nie istnieją i ilość ptaków nocujących znacznie zmalała

JEZIORO KARAŚ Znajduje się na skraju zanikającego, bardzo zeutrofizowanego jeziora, które swoją nazwę zawdzięcza jednemu z występujących tutaj gatunków ryb. Jeszcze na początku XX w. posiadało ono połączenie z jez. Ptasi Raj, obecnie jest coraz bardziej opanowywane przez szuwary trzcinowe. Usytuowano tu ambonę obserwacyjną.

DRĄGOWINY SOSNOWE Las to drągowiny sosnowe – drzewostan w wieku 20 - 40 lat silnie przyrastający na grubość. Ciągnie się wzdłuż północnego brzegu jez. Karaś oraz przy północno-wschodnim krańcu jez. Ptasi Raj. Nasadzenia sosny dokonano tutaj ponad 25 lat temu. Runo tego drzewostanu jest bardzo ubogie, ze względu na duże zwarcie drzew. Składają się na nie: śmiałek pogięty, turzyca piaskowa, szczotlicha siwa. Nasiona sosny są ważnym składnikiem pożywienia dla wiewiórek i dzięciołów. Niekiedy wśród dorosłych drzewostanów możemy spotkać sterty wydziobanych szyszek leżących pod drzewem świadczących o istnieniu „kuźni”, czyli szczeliny w pniu drzewa, w którą dzięcioł wciska szyszkę, następnie wydziobuje nasiona, a wyjedzoną rozdziobaną szyszkę wyrzuca na ziemię.

PANORAMA JEZIORA PTASI RAJ z wieży obserwacyjno-widokowej, z której rozpościera się niezapomniany widok na jezioro Ptasi Raj i otaczające je tereny. Jest to płytkie jezioro przybrzeżne o średniej głębokości 1,2 m i powierzchni 61 ha. Nazwa jeziora została przyjęta od ilości ptaków jakie zatrzymują się tutaj podczas swoich wędrówek. W rejonie Zatoki Gdańskiej krzyżują się szlaki wędrowne ptaków, biegnące do Europy Zachodniej, Afryki i nad Morze Czarne. Ptaki wędrowne nie są w stanie pokonać całego dystansu dzielącego tereny lęgowe od zimowisk bez odpoczynku. Muszą one co jakiś czas przerwać wędrówkę, aby uzupełnić zapasy energetyczne pozwalające kontynuować dalszy lot. Jeśli na trasie swego przelotu nie znajdą bogatych żerowisk takich jak to jezioro i jego otoczenie, to mogą nie dotrzeć do celu swej podróży. 
Z wieży w zależności od pory roku można zaobserwować różne gatunki ptaków wodnych: krzyżówkę, świstuna, czernicę, gągoła, łyskę, perkoza dwuczubego, czaplę, kormorana, łabędzia niemego i krzykliwego

NASADZENIA OLSZY Otaczający las olsowy powstał w wyniku działalności człowieka. Został on zasadzony ponad 25 lat temu. Dokonano wówczas głębokiej orki tworząc rowy biegnące równolegle do siebie w odległości 2 m i głębokości ok. 1 m. Mimo upływu lat rowy te nadal są dość głębokie i wilgotne. Nasadzenia te nie przyniosły jednak oczekiwanego sukcesu, o czym świadczy słaba kondycja drzew, które mimo młodego wieku są osłabione i powoli umierają. Głównym składnikiem drzewostanu w tym zbiorowisku jest olsza czarna, z którą zapoznaliśmy się przy punkcie pierwszym. W warstwie krzewów czasami możemy także spotkać głóg jednoszyjkowy.

BÓR MIESZANY W bardziej suchych miejscach występują takie gatunki drzew jak: sosna, świerk, brzoza brodawkowata. W trawiastym runie wśród śmiałka darniowego, kłosówki napotykamy różne gatunki grzybów głównie porą jesienną. Grzyby te nie tylko stanowią element dekoracyjny runa, ale są także ważnym składnikiem pokarmowym dla wielu gatunków owadów, a także samych drzew, z którymi żyją w symbiozie

NIETOPERZE Spośród 21 krajowych gatunków nietoperzy najliczniej na tym terenie występują karliki i nocki.

WYDMY. Podwójny pas wydmowy o wysokości 2 - 3 m zbudowany z piasków eolicznych, tj. naniesionych przez wiatr. Pierwszy wał wydmowy od strony lądu jest ustabilizowany dzięki nasadzeniom sosny zwyczajnej. Natomiast na drugim wale - graniczącym z plażą, procesy wydmotwórcze zachodzą dość intensywnie. W miejscach pozbawionych roślinności, spowodowanych sztormowymi przelewami i penetracją turystów dochodzi do deflacji, czyli wywiewania piasku i akumulacji w innym miejscu. Dla większości roślin panują tu zbyt surowe warunki: podłoże ubogie w składniki pokarmowe, zasypywanie piaskiem, częste przesychanie piasku. Tak trudne warunki życia znoszą tylko nieliczne rośliny. Należą do nich: wydmuchrzyca piaskowa, piaskownica zwyczajna, mikołajek nadmorski.

PLAŻA Pas plaży biegnący wzdłuż Zatoki Gdańskiej jest piaszczysty. Na granicy zasięgu fal możemy zauważyć „kidzinę” - są to różne szczątki organiczne głównie martwe i żywe fragmenty roślin wyrzucane przez morze. Plaża obfituje także w muszle małży: sercówki, piaskołaza, omółka. Na granicy przyboju możemy dostrzec zmieraczki oraz kiełże - drobne brązowo ubarwione skorupiaki.
Plaża i przyległa strefa płytkiej wody była jeszcze w latach 80. miejscem gniazdowania i żerowa-nia rzadkich gatunków ptaków siewkowych m. in. sieweczki obrożnej, ostrygojada, rybitwy bia-łoczelnej. Obecnie w wyniku wzmożonej penetra-cji terenu ptaki te należą już do rzadkości. Nato-miast do ptaków licznie występujących na plaży należą mewy. Ptaki z tej grupy bardzo szybko przystosowują się do zmian środowiska. Możemy je spotkać w wielogatunkowych stadach w portach, przystaniach rybackich. Do najczęściej spotykanych należą: mewa srebrzysta, pospolita, śmieszka.
W Gdańsku - Górkach Wschodnich mieści się Zakład Ornitologii Polskiej Akademii Nauk, w której grupy zorganizowane mogą wysłuchać prelekcji o ptakach po uprzednim zgłoszeniu telefonicznym.

 

  • Nazwa Ścieżka przyrodniczo – edukacyjna „Przyroda pasa nadmorskiego w Gdańsku”
    • długość 3,5 km
    • podstawowa tematyka


Fauna i flora pasa nadmorskiego w Gdańsku
Park nadmorski o powierzchni 80 ha znajduje się w północnej części Gdańska, w rejonie pomiędzy ulicami Czarny Dwór, Piastowska oraz al. Jana Pawła II. W najciekawszej części tego obszaru wytyczono ścieżkę przyrodniczo-edukacyjną o długości 4 km — dystans ten można pokonać spacerem w czasie około 1,5 godziny. Wzdłuż ścieżki zainstalowano 9 tablic edukacyjnych opisujących najciekawsze walory przyrodnicze parku.

Obecne ukształtowanie park zawdzięcza rewitalizacji, która została dokonana w latach 2001–2007. W okresie tym zlikwidowano między innymi zabagnienia terenu, stworzono 2 stawy o łącznej powierzchni 2,6 ha oraz rowy odwadniające o długości 2,5 km, które odprowadzają wody poza strefę ochronną ujęć wody pitnej występujących w obrębie parku. Powstała tu sieć komunikacji wewnętrznej dla pieszych i rowerzystów o nawierzchni żwirowej oraz utwardzone trasy pieszo-rowerowe. Utworzono również place zabaw dla dzieci i młodzieży, liczne miejsca odpoczynku dla spacerowiczów oraz wybiegi dla psów.
Ścieżka przyrodniczo-edukacyjna przebiega przez rozmaite, ciekawe siedliska przyrodnicze różniące się stopniem wilgotności, żyzności gleby, rodzajem szaty roślinnej oraz występującymi gatunkami zwierząt. Spacerując po terenie parku można, zobaczyć i usłyszeć rozmaite ptaki, a w niektórych miejscach, takich jak stawy można je z bliska obserwować. Najciekawsze rośliny i zwierzęta zostały opisane na tablicach informacyjnych, znajdujących się w miejscu siedlisk poszczególnych gatunków.

Na terenie Parku można wyróżnić trzy główne rodzaje siedlisk przyrodniczych.
Pierwszy obszar w południowo-wschodniej części parku zajmuje dawne siedlisko antropogeniczne (dawne ogródki działkowe). Występują tam drzewa i krzewy owocowe, takie jak jabłoń, grusza, śliwa, agrest. Obecność soli azotowych w glebie umożliwiło rozwój pospolitym chwastom. Gatunkiem obcym, trwale zadomowionym na tym rejonie jest nawłoć kanadyjska, rosnąca tu w dużych skupieniach. Bardzo licznym gatunkiem jest też bluszczyk kurdybanek.

Drugie siedlisko w północnej części parku to las łęgowy rosnący tuż za pasem sosnowego boru nadmorskiego. Dominującym gatunkiem jest tam olsza czarna i towarzyszący jej jesion wyniosły. Dzięki obecności rowów odwadniających pojawiły się takie gatunki drzew jak dąb szypułkowy i czerwony. W domieszce występuje jarząb pospolity oraz szwedzki oraz dwa gatunki brzozy — brodawkowata i omszona, a także sosna zwyczajna. Na pniach niektórych drzew występują również pospolite porosty: pustułka pęcherzykowata, tarczownica bruzdkowana i złotorosty — postrzępiony i ścienny.
Zbliżając się do brzegu morza, napotykamy na sosnę zwyczajną, której towarzyszy także brzoza brodawkowata, jarząb pospolity oraz miejscami modrzew europejski i sosna górska.
Trzecie siedlisko (środkowa część parku) to rowy melioracyjne i stawy. Ich obrzeża porasta trzcina pospolita, tatarak zwyczajny, pałka, kosaciec żółty oraz żywokost lekarski.

Do najciekawszych gatunków roślin i zwierząt, jakie można zobaczyć na obszarze parku należą turzyca piaskowa, krab wełnistoszczyptny, karlik malutki i świstunka.

Wycieczki z przewodnikiem

Brak

Prelekcje

Brak

Wydawnictwa – podać: „Zieleń Miejska”, „Przegląd komunalny”
tytuł , nakład , wydawnictwo cykliczne, czy jednorazowe-brak informacji
 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Gdynia

Formy ochrony przyrody

http://www.gdynia.pl/wszystko/o/gdyni/srodowisko/info/156_30661.html

 

Park Narodowy-brak.

 

Rezerwat przyrody

Rezerwat krajobrazowy - Kępa Redłowska
 Lokalizacja położony pomiędzy Orłowem a Kamienną Górą
Wielkość 121,9 ha
Główne walory przyrodnicze
Jest jednym z najstarszych rezerwatów w Polsce i zarazem jednym z najpiękniejszych zakątków wybrzeża Zatoki Gdańskiej. Rezerwat ten jest również jednym z nielicznych miejsc w Polsce, gdzie można obserwować naturalne procesy geofizyczne zachodzące na styku lądu i morza. Najbardziej charakterystycznym elementem jego krajobrazu jest aktywny klif w Orłowie o wysokości dochodzącej do 60 metrów, który w wyniku działalności morza nieustannie cofa się w głąb lądu. Fale rozbijając się o krawędzie klifu podmywają je i powodują ich obsuwanie, a następnie zabierają z brzegu lżejsze elementy budulca klifu, pozostawiając tam większe kamienie oraz głazy.
Oprócz klifu ścisła ochrona w rezerwacie ma również na celu zachowanie bogatego w różne gatunki drzew lasu (buk, dąb, sosna, modrzew, klon, lipa, świerk i grab) oraz stanowisk rokitnika zwyczajnego i jarząba szwedzkiego. Ten ostatni występuje tutaj w naturalnym środowisku i jako relikt epoki lodowcowej jest osobliwością florystyczną rezerwatu.
Bardzo interesujące przyrodniczo są także wody Zatoki Gdańskiej przylegające do rezerwatu. Akwen ten charakteryzuje się urozmaiconą budową geologiczną bogatą w oryginalne formy przyrody nieożywionej i pod tym względem należy do unikalnych obszarów na Południowym Bałtyku. Kamieniste dno porośnięte jest organizmami roślinnymi w tym zagrożonym wyginięciem widlikiem. Lokalnie na podłożu piaszczystym, występują podwodne łąki złożone przede wszystkim z trawy morskiej. Ryby występujące w tym rejonie to groźnie wyglądający kur diabeł, jedyna ryba żyworodna w Zatoce Gdańskiej – węgorzyca, kryjąca się w piasku płastuga, kilka rodzajów małych babek oraz liczne ławice cierników. Tutaj też można zaobserwować pływający cud natury, jakim jest chełbia modra – jej organizm w 98 procentach składa się z wody.

 

Nazwa Rezerwat leśno-florystyczny Kacze Łęgi
 Lokalizacja dolina rzeki Kaczej
Wielkość 8,97 ha
Główne walory przyrodnicze
Obejmuje odcinek potoku z niewielkim dopływem oraz dobrze zachowany fragment lasu łęgowego z okazałym drzewostanem w tym wieloma drzewami pomnikowymi oraz bogatym runem. Rezerwat chroni pozostałości dawnej szaty roślinnej dolin rzecznych (łęg wiązowy w formie typowej dla roślinności dna dolin niewielkich rzek). Oprócz występujących tutaj wielu gatunków roślin górsko-podgórskich wartość rezerwatu podkreśla obecność czterech gatunków roślin znajdujących się na liście ginących i zagrożonych roślin Pomorza Zachodniego. Są to: kozłek bzowy, przetacznik górski, szczaw gajowy i wiechlina odległokłosa. Kacza w granicach rezerwatu jest ciekiem mocno meandrującym i stanowi urokliwy akcent w krajobrazie doliny. Walory rezerwatu, które można podziwiać z położonych wyżej dróg leśnych, najpiękniej prezentują się wiosną.

 

Nazwa Rezerwat leśny Cisowa
  Lokalizacja dolina potoku Cisówka
Wielkość 24,76 ha
Główne walory przyrodnicze
Utworzony został w 1983 r w celu ochrony naturalnej rzeźby terenu oraz zachowania zbiorowisk roślinnych takich jak: buczyna pomorska, łęg jesionowo-olszowy oraz roślinność źródliskową. Spośród prawie dwustu gatunków roślin chronionych występujących w rezerwacie, do najcenniejszych należą konwalia majowa, kruszyna pospolita, marzanka wonna i paprotka zwyczajna.

 

Park krajobrazowy

Nazwa  Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego  
Wielkość 20 104 ha z otuliną 40 430 ha (4 200 ha w granicach Gdyni)

Główne walory przyrodnicze
Specyfiką tego największego w rejonie Trójmiasta kompleksu leśnego jest urozmaicona rzeźba terenu, zwłaszcza występujące tu licznie rozcięcia erozyjne z bardzo atrakcyjnymi geomorfologicznie i krajobrazowo dolinami o głębokości dochodzącej nawet do 100 m. Dominującymi zbiorowiskami roślinności są lasy bukowe i bukowo-dębowe, natomiast w dnach dolin i rozcięć spotyka się lasy łęgowe, olszowo-jesionowe. Położenie parku i znajdująca się w nim duża liczba różnorodnych cennych obiektów przyrodniczych (w granicach Gdyni są to: 2 rezerwaty oraz kilkanaście pomników przyrody) czynią go bardzo interesującym terenem zarówno dla rozwoju turystyki i rekreacji jak i badań przyrodniczych.


Obszary chronionego krajobrazu brak

 

Pomniki przyrody – ilość z uwzględnieniem rodzaju
W granicach administracyjnych Gdyni znajduje się 61 pomników przyrody, w tym:

  • 48 drzewa i 3 grupy drzew,
  • 6 głazów narzutowych i 2 grupy głazów narzutowych,
  • 2 pnącza.

Szczegółowa inwentaryzacja gdyńskich pomników przyrody znajduje się w Wydziale Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Gdyni. Zawiera ona opis każdego obiektu, dokumentację fotograficzną i mapy z opisem trasy prowadzącej do danego pomnika przyrody.


Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe
Brak


Użytki ekologiczne
Użytki ekologiczne obejmują głównie tereny torfowiskowe, szuwarowe, naturalne, małe zbiorniki wodne oraz łąki i pastwiska. Największe i najbardziej wartościowe z nich występują na niezalesionych obszarach w zachodniej części miasta. Siedem użytków ekologicznych ustanowionych zostało w dzielnicy Dąbrowa w rejonie ulic: Miętowej, Turkusowej i Warzywnej. Ósmy użytek - „Jezioro Kackie”, obejmujący nieckę dawnego jeziora lobeliowego, znajduje się w dzielnicy Wielki Kack

Obszary Natura 2000

Powiat Miasto Gdynia - SOO – Specjalne Obszary Ochrony (siedliskowe)

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Zatoka Pucka i Półwysep Helski
PLH220032
26500,39
3878,66
pow.pucki
granica m.Gdynia

 

Powiat Miasto Gdynia - OSO – Obszary Specjalnej Ochrony(ptasie) 
 

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Zatoka Pucka
PLB220005
62430,43
1140,80
m.Gdynia
m.Gdańsk
m.Sopot
pow.pucki

 

 Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody.[ha]      

Brak informacji 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Ścieżki edukacyjne- brak

Wycieczki z przewodnikiem-- brak

Prelekcje-- brak

Wydawnictwa 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Brak danych.

Powiat Bytowski

Formy ochrony przyrody

  • Park Narodowy:    brak
  • Rezerwaty przyrody: 16

- "Jeziora Małe i Duże Sitno", Gmina Czarna Dąbrówka, 40,66 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat wodno-torfowiskowy obejmujący obszar dwóch jezior ze stanowiskami rzadkich roślin torfowiskowych będących ostoją wielu gatunków ptaków.

- "Gniazda Orła Bielika", Gmina Czarna Dąbrówka, 10,04 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat florystyczno-leśny obejmujący ochroną starodrzew sosnowy na siedlisku boru bagiennego i boru mieszanego, miejsce lęgowe orła bielika.

- "Grodzisko Borzytuchom", Gmina Borzytuchom, 27,03 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat leśny obejmujący ochroną fragment buczyny pomorskiej z licznymi pomnikowymi bukami ( Fagus silvatica ) oraz torfowisko przejściowe z charakterystyczną roślinnością. Na terenie rezerwatu znajdują się pozostałości grodziska słowiańskiego.

- "Jeziora Chośnickie", Gmina Parchowo, 213,59 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat florystyczno-wodny obejmujący ochroną siedem dystroficznych jezior w różnych stadiach zarastania, otoczonych torfowiskami przejściowymi; dobrze zachowane bory i brzeziny bagienne, stanowiska rzadkich gatunków roślin i zwierząt.

- "Gołębia Góra", Gmina Bytów, 6,95 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat krajobrazowy obejmujący skraj wysoczyzny morenowej z kwaśną buczyną pomorską. Rosną w nim pomnikowe okazy sosen i buków oraz występują rzadkie i chronione gatunki roślin naczyniowych.

- "Jezioro Głęboczko", Gmina Bytów, 24,32 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat florystyczno-wodny obejmujący ochroną głębokie (28 m) jezioro lobeliowe ze stroiczką wodną (Lobelia dortmanna), poryblinem jeziornym (Isoetes lacustris) i brzeżycą jednokwiatową ( Littorella uniflora)

- "Las nad jeziorem Mądrzechowskim", Gmina Bytów, 25,34 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat leśny obejmujący ochroną zbiorowisko naturalnych grądów i łęgów porastających liczne jary i wąwozy oraz stanowisko skrzypu olbrzymiego (Equisetum maximum).

- "Bukowa Góra nad Pysznem", Gmina Bytów, 6,18 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat leśny obejmujący ochroną fragment drzewostanu bukowego ( 140 - 170 lat ) z pomnikowymi drzewami na wzgórzu morenowym.

- „Mechowiska Czaple”, Gmina Bytów, 9,70 ha

Położony w obrębie Parku Krajobrazowego „Dolina Słupi”. Rezerwat obejmuje dolinę niewielkiego cieku, dopływu Słupi. W dolinie wykształciła się mozaika różnorodnych ekosystemów, wśród których za najcenniejsze uznano torfowiska poligeniczne, m.in. źródliskowe torfowiska wiszące. Znaczną część rezerwatu zajmują także fitocenozy wilgotnych łąk oraz szuwarów turzycowych. Bogata flora rezerwatu zawiera liczne rzadkie gatunki m.in.: kukułkę , turzyce obłą, nasięźrzał pospolity. Na terenie rezerwatu stwierdzono także występowanie cennych gatunków fauny np. : minoga strumieniowego, brodźca samotnego, bekasa krzyka. Za walory rezerwatu należy uznać także złoża torfu i gytii.

- "Jezioro Cechyńskie Małe", Gmina Studzienice, 49,05 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat florystyczno-wodny obejmujący ochroną jezioro lobeliowe z dwiema wyspami oraz reliktową roślinnością, otoczone stromymi wzgórzami morenowymi.

- "Torfowisko Zieliń Miastecki", Gmina Trzebielino, 46,50 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat florystyczno-torfowiskowy obejmujący ochroną torfowisko przejściowe i zarastające oczka dystroficzne z dobrze zachowanymi stadiami sukcesyjnymi formowania się torfowiska oraz stanowisko rzadkich i chronionych roślin wodnych i torfowiskowych

- "Ostrów Trzebielski", Gmina Lipnica, 8,01 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat ptasi. Wyspa na jeziorze Trzebielskim, obejmujący miejsca lęgowe wielu gatunków ptaków wodnych m. in.: mewy śmieszki, rybitwy zwyczajnej i mewy srebrzystej.

- "Jezioro Smołowe" Gmina Miastko 36,82 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat florystyczno-wodny obejmujący ochroną jezioro typu lobeliowego z charakterystyczną roślinnością. Licznie występująca brzeżyca jednokwiatowa.

- "Jezioro Kamień", Gmina Miastko, 49,4 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat florystyczno-wodny obejmujący ochroną rynnowe jezioro lobeliowe z licznymi populacjami stroiczki wodnej, poryblinu jeziornego i brzeżycy jednokwiatowej.

- "Jezioro Orle", Gmina Miastko, 11,83 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat florystyczno-wodny obejmujący ochroną płytkie jezioro lobeliowe ze stroiczką wodną, poryblinem jeziornym, grążelem drobnym, elipsą pływającą i lobelią jeziorną.

- „Dolina Huczka”, Gmina Kołczygłowy, 11,95 ha. Rezerwat leśny utworzony dla zachowania elementów przyrody nieożywionej oraz cennych biocenoz leśnych i źródliskowych. W granicach rezerwatu znajdują się zróżnicowane formy rzeźby terenu z ostrogą erozyjną Huczka wraz z procesami erozyjnymi zachodzącymi w niszach źródliskowych oraz w dolinach Huczka i Słupi. Na tak małym obszarze występują zbiorowiska kwaśnych i żyznych buczyn, grądy i lasy łęgowe. Ważnym elementem lasów są Ekosystemy leśne     i źródliskowe. Są miejscem występowania wielu cennych, rzadkich i ginących roślin tj. gnieźnik leśny Neottia nidus-avis, skrzyp olbrzymi Equisetum telemateia, wawrzynek wilczełyko Daphne mezerum. W granicach rezerwatu znajduje się stanowisko archeologiczne.  

  • Park krajobrazowy

- Park Krajobrazowy „Dolina Słupi”

Park Krajobrazowy "Dolina Słupi" położony jest na terenie dwóch powiatów: bytowskiego i słupskiego. Obszar ten zaliczany jest czterech jednostek fizyczno-geograficznych: Równiny Słupskiej, Wysoczyzny Polanowskiej, Pojezierza Kaszubskiego i Pojezierza Bytowskiego. Na terenie powiatu bytowskiego PK "Dolina Słupi" znajduje się w granicach czterech gmin: Czarna Dąbrówka, Borzytuchom, Bytów i Kołczygłowy.

Park został utworzony w celu ochrony polodowcowego krajobrazu środkowego biegu rzeki Słupi oraz jej dorzecza. Obszar parku ma bardzo urozmaicony krajobraz, ukształtowany przez lądolód skandynawski.

W rzeźbie występują typowe elementy form polodowcowych jak np. jeziora rynnowe, jeziora wytopiskowe, równiny sandrowe oraz wzniesienia moren dennych i czołowych dochodzące do 160 m n.p.m.

Osią hydrograficzną Parku jest rzeka Słupia, przepływająca przez kilka jezior. Pozostałe odcinki rzeki mocno meandrują   i zmieniają kilkakrotnie kierunek biegu. Koryto rzeki ma zmienną głębokość i szerokość, a dno jest kamieniste z wieloma głazami, progami i mieliznami.

72 % powierzchni Parku porastają półnaturalne ekosystemy leśne.

Są to głównie bory sosnowe, buczyny, grądy dębowo-grabowe, lasy mieszane sosnowo-dębowe, na torfowiskach olszyny bagienne, a w dolinach strumieni łęgi olszowo-jesionowe. W drzewostanie gatunkiem dominującym jest sosna, a ponadto: buk, świerk, brzoza, dąb i jesion.

Na terenie Parku żyje bogata fauna, szczególnie leśna. Do najciekawszych gatunków należą: łoś, daniel, borsuk, kuna, gronostaj i wydra. Wśród awifauny występują gatunki zagrożone wyginięciem: orzeł bielik, orlik krzykliwy, kania rdzawa, puchacz, sowa błotna, żuraw, bocian czarny i derkacz.

Park Krajobrazowy "Dolina Słupi" jest największym z 9 parków krajobrazowych istniejących na terenie województwa pomorskiego. Jego powierzchnia wynosi 37 040 ha i wraz z ze swoją otuliną - 83 170 ha, obejmuje obszar środkowego biegu rzeki i jej zlewni od miejscowości Soszyca do drogi Krępa-Łosino. PK "Dolina Słupi" jest parkiem typu dolinnego.

Powierzchnia Parku na terenie powiatu bytowskiego wynosi 20 672 ha

www.dolinaslupi.pl
 
  • Obszary chronionego krajobrazu:

- Obszar Chronionego Krajobrazu Jezioro Bobęcińskie Wielkie ze Skibską Górą, Gmina Miastko

    • Lokalizacja: Południowo - zachodnia część powiatu bytowskiego, na zachód od Miastka
    • Wielkość: 3 328 ha
Główne walory przyrodnicze:

Jezioro Bobęcińskie Wielkie ( 524,5 ha ) wraz ze Skibską Górą ( 227,3 m n.p.m. ) wywierają istotny wpływ na krajobraz tego rejonu. W jeziorze Bobęcińskim występuje polodowcowa roślinność reliktowa reprezentowana przez lobelię jeziorną. Lasy są tu zbliżone wyglądem do naturalnych, z sosną, świerkiem, bukiem, dębem, olszą czarną i brzozą. Zróżnicowanie wiekowe lasów nadaje malowniczości krajobrazowi. W południowej części znajdują się cenne znaleziska archeologiczne.

- Obszar Chronionego Krajobrazu Źródliskowy Obszar Brdy i Wieprzy na wschód od Miastka, Gmina Miastko

    • Lokalizacja: Południowo - zachodnia część powiatu bytowskiego, na wschód od Miastka
    • Wielkość: 11 776 ha
Główne walory przyrodnicze:

Pagórkowaty krajobraz wznosi się tutaj od około 100 m n.p.m. w północnej części obszaru, przy rzece Wieprzy do około 180 m n.p.m. w części zachodniej i centralnej. Między wzgórzami usytuowane są duże jeziora rynnowe: Skąpe, Bluj, Dolskie, Piasek, Siodło i Świeszyńskie. W części centralnej obszaru znajduje się kompleks trzech śródleśnych jezior lobeliowych: Smołowe, Kamień i Orle, objętych ochroną rezerwatową. Północno - wschodni kraniec obszaru jest terenem źródliskowym rzeki Wieprzy, a południowy ( j. Głębokie ) Brdy. Jest to obszar wododziałowy między zlewnią Przymorza i Wisły. Spotyka się tu lasy mieszane z udziałem sosny, buka i dębu.

- Obszar Chronionego Krajobrazu Fragment Borów Tucholskich, Gmina Lipnica

    • Lokalizacja: Południowa część powiatu bytowskiego w gminie Lipnica - na Równinie Charzykowskiej
    • Wielkość: 16 632 ha
Główne walory przyrodnicze:

Charakterystyczna dla krajobrazu tego obszaru jest duża lesistość, zróżnicowana rzeźba i zasobność        w wody powierzchniowe. W zachodniej części obszaru usytuowane są duże jeziora rynnowe: Gwieździeniec, Gwiazdy, Lipczyno i Krasne. We wschodniej części równoleżnikowo usytuowane są jeziora: Długie, Księże, Parszczenica, Śluza, Nierzostowo oraz Mały i Wielki Boryń. W północno - wschodniej części obszaru ciągną się równoleżnikowo duże kompleksy łąk otoczone rzekami Osusznicą   i Prondzoną. Głównym gatunkiem lasotwórczym jest tutaj sosna.

  • Pomniki przyrody: ogółem 309
w tym:

            - pojedyncze drzewa: 285

            - grupy drzew: 10

            - aleje drzew: 1

            - głazy narzutowe: 13

  • Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe:
Gmina Kołczygłowy:

ZPK Kołczygłowy – Kołczygłówki – Barnowiec

Obszar o wybitnych walorach krajobrazowych i kulturowych, ślady osadnictwa pradziejowych (grobowiec megalityczny, sieć obozowiska z okresu schyłkowego neolitu, cmentarzysko kurhanowe), dawny majątek Puttkamerów z zachowanymi dworami i pałacami oraz zabudowaniami folwarcznymi.

  • Użytki ekologiczne:

Gmina Bytów:

- Jezioro lobeliowe Płoczyca                           6,90 ha

- Jezioro lobeliowe Rekowskie                                    6,60 ha

- Jezioro lobeliowe Gubisz                             14,60 ha

- Jezioro lobeliowe Ząbinowickie                    8,70 ha

- Jezioro lobeliowe Stary Staw                                   11,60 ha

- Jezioro lobeliowe Jeleń                                79,00 ha

- Jezioro lobeliowe Boryja Mała                                  5,20 ha

- Torfowisko wysokie w Sierpnie                    5,18 ha

- Torfowisko wysokie w Płotowie                   7,59 ha

- Jezioro Leniwe                                              2,02 ha

- Jezioro Wiejskie                                           14,50 ha

 

Gmina Czarna Dąbrówka:

- Karwno oddział 15 C ( torfowiska leśne )               10,03 ha

- Karwno oddział 17 C ( torfowisko )             3,10 ha

- Karwno oddział 67 D ( bagno śródleśne )                 4,11 ha

- Karwno oddział 82 F ( torfowisko wysokie)             3,80 ha

- Flisów oddział 213 B ( śródleśne jeziorko )  2,65 ha

- Flisów oddział 214 B ( torfowisko wysokie)            5,20 ha

- Święchowo oddz. 451 B ( śródleśne bagno )            4,84 ha

- Czarna Dąbrówka 394 I ( śródleśne bagno )             2,26 ha

- Czarna Dąbrówka 398 D ( śródleśne bagno)            5,15 ha

- Czarna Dąbrówka 404 B (śródleśne bagno )             7,94 ha

- Czarna Dąbrówka 404 H (śródleśne bagno )            2,12 ha

- Kleszczyniec oddział 413 B ( torfowisko )               9,75 ha

- Nożyno oddział 514 F ( torfowisko )                        2,58 ha

 

Gmina Lipnica:

- Bagna w leśnictwie Wieczywno                           b.d.

- Bagno w leśnictwie Luboń                                   b.d.

 

Gmina Miastko:                        

Nazwa
lokalizacja
Powierzchnia
[ha]
Jezioro Bobięcińskie Wielkie
Bobięcino
524.6
Jezioro Bobięcińskie Małe
Bobięcino
33.34
Jezioro Byczyńskie
 
17.20
jezioro Dolskie
Dolsko
33.68
Jezioro Kwisno Duże
Kwisno
11.99
Jezioro Kościelne
Wołcza Wielka
70.15
Jezioro Wołczyca
Wołcza Mała
37.35
Jezioro Piasek
Przęsin
42.66
bagno śródleśne z roślinnością torfowiskową
Leśnictwo Miastko
1.70
śródleśne torfowisko niskie
Leśnictwo Miastko
0.15
śródleśne bagno torfowiskowe
Leśnictwo Grabowo
0.76
torfowisko przejściowe
Leśnictwo Grabowo
1.25
torfowisko przejściowe
Leśnictwo Wołcza
0.55
torfowisko przejściowe
Leśnictwo Kamnica
0.90
torfowisko przejściowe
Leśnictwo Kamnica
0.39
torfowisko przejściowe
Leśnictwo Bobięcino
1.70
torfowisko przejściowe
Leśnictwo Bobięcino
1.80
torfowisko przejściowe
Leśnictwo Świerzno
0.82
torfowisko wysokie
Leśnictwo Świerzno
0.57
torfowisko wysokie
Leśnictwo Bobięcino
6.1
torfowisko przejściowe
Leśnictwo Bobięcino
0.95
torfowisko przejściowe
Leśnictwo Kamnica
0.86

wyspy na jez. Bobięcino Wielkie

Leśnictwo Bobięcino
11.51

wyspy na jez. Bobięcino Małe

Leśnictwo Bobięcino
0.33

śródleśne, podmokłe pastwisko porośnięte zaroślami wierzbowymi i świerkiem

Leśnictwo Kowalewice
2.62

podmokłe pastwiska częściowo zabagnione

Leśnictwo Kowalewice
1.39

śródleśna łąka otoczona ciekawym drzewostanem

Leśnictwo Kowalewice
1.10

kompleks nie użytkowanych gospodarczo łąk ulegających naturalnej sukcesji w kierunku tworzenia organogenicznych gleb

Leśnictwo Lubkowo
3.11

nie użytkowane od wielu lat bagienne pastwisko otoczone drzewostanem sosnowym

Leśnictwo Okunino
1.26

tereny podmokłe, częściowo zabagnione leżące w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki Kątnik

Leśnictwo Okunino
2.47

obszary położone wzdłuż koryta rzeki Studnicy

Leśnictwo Okunino
2.76

śródleśna, podmokła łąka otoczona drzewostanem wierzbowym i pojedynczo brzozą

Leśnictwo Wałdowo
0.46

podmokłe grunty, położone wzdłuż rzeki Wieprzy okresowo zalewane jej wodami

Leśnictwo Wałdowo
1.42

zabagnione tereny leżące w dolinie rzeki Doszenicy

Leśnictwo Wałdowo
8.84

podmokłe, zabagnione pastwisko ulegające naturalnej sukcesji w kierunku powstania zbiorowisk torfowych

Leśnictwo Plewiska
0.55
 
 

Gmina Parchowo:

- Jezioro Żukowskie                                          140,27 ha

- Jezioro Bobrzenica                                       2,02 ha

- Grabowskie Jeziorka                                     3,66 ha

- Jezioro Księża Brzezina                                0,93 ha

 

Gmina Trzebielino:

- Leśnictwo Trzcinno, 2,93 ha

- Leśnictwo Bożanka, 8,08 ha

- Leśnictwo Tursko, 2,48 ha

- Leśnictwo Trzcino, 2,70 ha

- Leśnictwo Dretyń, 0,31 ha

 
 
  • Obszary objęte ochroną w ramach sieci Natura 2000:

Powiat bytowski - informacje - SOO – Specjalne Obszary Ochrony (siedliskowe)

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina

Jeziora Lobeliowe koło Soszycy

PLH220039
132,4
Czarna Dąbrówka
Jeziorka Chośnickie
PLH220012
214,31
Parchowo
Dolina Grabowej
PLH320003
8255,34
48,46
Miastko,pozostałe pow.słupski,woj.zachodnio-pomorskie.
Bytowskie Jeziora Lobeliowe
PLH220005
2490,32
Bytów,Studzienice
Studzienickie Torfowiska
PLH220028
175,27
Studzienice
Pływające wyspy pod Rekowem
PLH220022
107,94
Bytów
Jezioro Piasek
PLH220013
54,83
Miastko, pozostałe pow.człuchowski
Sandr Brdy
PLH220026
6878,86
Lipnica, Studzienice,
pozostałe pow.chojnicki
Dolina Łupawy
PLH220036
5508,63
Czarna Dąbrówka,

pozostałe pow.słupski,lęborski.

Dolina Wieprzy i Studnicy
PLH220038
14 349,03
10 187,81
Miastko, Trzebielino,
pozostałe pow.słupski, człuchowski
Dolina Stropnej
PLH220037
963,39
Parchowo, Studzienice,
Jezioro Bobięcińskie
PLH320040
3383,26
811,98
Miastko,pozostałe woj.zachodnio-pomorskie

Miasteckie Jeziora Lobeliowe

PLH220041
1372,46
Miastko
Nowa Brda
PLH220078
10 020,9
Lipnica, pozostałe pow.chojnicki,człuchowski
Ostoja Masłowiczki
PLH220062
1680

Miastko, Kołczygłowy, Tuchomie

Ostoja Zapceńska
PLH220057
3804,9
Studzienice, Lipnica, pozostałe pow.chojnicki
Lasy Rekowskie
PLH220098
2288,5
Bytów, Lipnica, Tuchomie
Torfowisko Trzebielino
PLH220085
99,9
Trzebielino
Jeziora Kistowskie
PLH220097
387,5
Parchowo, pow kartuski
Ostoja Borzyszkowska
PLH220079
6454,2
Lipnica
 

Powiat bytowski - informacje -OSO – Obszary Specjalnej Ochrony (ptasie)

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Dolina Słupi
PLB220002
37 471,84

Kołczygłowy,Czarna Dąbrówka,Borzytuchom,Bytów, Parchowo, pozostałe pow.słupski

Wielki Sandr Brdy
PLB220001
37 106,25
Lipnica, Studzienice,
pozostałe pow.chojnicki.
Bory Tucholskie
PLB220009
325076,2
215037,00
Lipnica,Studzienice,
pozostałe-pow.kościerski,chojnicki,starogardzki,
woj.kujawsko-pomorskie.
 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Brak danych z powiatu za rok 2012

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Brak danych z powiatu za rok 2012

Powiat Chojnicki

Formy ochrony przyrody

Parki Narodowe

  • Park Narodowy "Bory Tucholskie"
    gm. Chojnice, gm. Brusy 4 613,04 [ha] http://park.borytucholskie.info/
    Główne walory przyrodnicze
    Rzeźba terenu została ukształtowana w czasie ostatniego zlodowacenia bałtyckiego. Dlatego dominują tu równiny sandrowe, urozmaicone poprzez liczne wzniesienia, rynny i wytopiska. Park jest największym skupiskiem wydm śródlądowych w Borach Tucholskich. Spotykamy je na starych pasach przeciwpożarowych. Największa i najładniejsza znajduje się w zachodniej części parku. Bardzo charakterystycznym elementem krajobrazu sandrowego są również rynny polodowcowe o przebiegu południkowym. Jedną z większych rynien, nie tylko w rejonie Borów Tucholskich, ale i na całym niżu - jest Rynna Jeziora Charzykowskiego (wzdłuż zachodniej granicy PNBT), o długości prawie 18 km i szerokości miejscami dochodzącej do 2,5 km. Dodatkową atrakcją krajobrazu są wytopiska, powstałe w skutek wytopienia się brył martwego lodu, o kształcie lejków, kotłów i innych obniżeń często o nieregularnych kształtach. Wody powierzchniowe PNBT zajmują obszar 530,06 ha (czyli 11,05 % ogólnej powierzchni parku). Znajduje się tu 21 jezior. Są one różnej wielkości od kilku do przeszło 200 ha (powierzchnia Jeziora Ostrowitego - największego w parku - wynosi 280,7 ha) i różnej głębokości ( najgłębsze jest również Jezioro Ostrowite bo aż 43 m).
    Osiem z nich łączy się ze sobą tworząc kompleks o powierzchni 435,28 ha zwany Strugą Siedmiu Jezior. Jeziora w Parku reprezentują wszystkie formy troficzne, charakterystyczne dla zbiorników wodnych niżu polskiego. Cztery jeziora - Wielkie i Małe Gacno, Nierybno i Głuche reprezentują jeziora lobeliowe.
    Nie bez znaczenia dla ekosystemów w parku jest oddziaływanie dwóch dużych jezior (w granicach otuliny parku) - Charzykowskiego i Karsińskiego, których łączna powierzchnia wynosi 2 024,8 ha.
    Klimat tego obszaru kształtują dwie główne masy powietrza, a mianowicie polarno- kontynentalne i polarno - morskie. A ze względu na duży udział zbiorników wodnych i lasów, tworzy się tu swoisty mikroklimat, stwarzający dogodne warunki dla rozwoju roślin.
    Park Narodowy "Bory Tucholskie" to przede wszystkim obszar leśny (79,5 % powierzchni parku stanowią lasy) umiejscowiony we wnętrzu ogromnego kompleksu Borów Tucholskich. Dominujący tutaj typ gleb to gleby bielicowe. Skałę macierzystą stanowi piasek sandrowy i lodowcowy, rzadko glina zwałowa, natomiast w pobliżu rzek osady akumulacyjne. Z tego też powodu dominują tu siedliska borowe. Z bardzo charakterystycznym borem suchym i siedliskami bagiennymi.
    Na obszarze parku zachowała się specyficzna flora naczyniowa złożona z wielu gatunków roślin, które w bardziej zagospodarowanych i uprzemysłowionych obszarach już wyginęły. Największą grupę gatunków rzadkich dostosowanych do skrajnych warunków siedliskowych panujących w PNBT, tworzą rośliny siedlisk ubogich - oligotroficznych, a więc te, którym najbardziej zagraża eutrofizacja nasilona przez działalność człowieka. Zatem są to zarówno gatunki borowe i wrzosowiskowe, rośliny torfowisk i czystych jezior położonych na jałowym mineralnym podłożu, z dala od zakładów przemysłowych. We florze parku stwierdzono występowanie wielu gatunków reliktowych z okresu glacjału i pierwszych okresów polodowcowych. Są to np. trzcinnik prosty, turzyca strunowa, skalnica torfowiskowa, gwiazdnica grubolistna, fiołek torfowy, żurawina drobnolistkowa, zimoziół północny, grążel drobny. Z reliktów postglacjalnych na uwagę zasługują: wyblin jednolistny, nasięźrzał pospolity i grzybienie północne. Ich obecność w parku sygnalizuje wysoki stopień naturalności szaty roślinnej. Na pewno podnosi to przyrodniczą rangę tego obszaru.
    Florę parku wzbogacają również gatunki borealno - atlantyckie. Na szczególną uwagę zasługuje grupa roślin spotykanych w czystych jeziorach lobeliowych, a należą tu: lobelia jeziorna, poryblin jeziorny, wywłócznik skrętolistny, elisma wodna. W parku znalazło zabezpieczenie wiele gatunków objętych ochroną, jak chociażby widłaki i rosiczki. Fauna w Parku Narodowym "Bory Tucholskie" jest również bardzo licznie reprezentowana. Do najcenniejszych przedstawicieli kręgowców należą: puchacz, bielik, rzęsorek mniejszy, wydra, bóbr, gągoł, tracz nurogęś, zimorodek. Licznie reprezentowane są również płazy tj. żaba trawna, moczarowa i ropuchy zielona, szara, a także rzekotka drzewna. Spotykamy także traszki: grzebieniastą i zwyczajną.
    Od kilku lat obserwować można coraz liczniejsze występowanie nietoperzy, wśród nich nocka Nattera, karlika mniejszego i większego, mroczka późnego. W czystych jeziorach występują licznie ryby. Nie można zapomnieć o niezliczonej rzeszy świata bezkręgowców, bez których nie można byłoby mówić o funkcjonowaniu całej przyrody.
     
  • Rezerwaty przyrody

10 rezerwatów przyrody , powierzchnia 317,64 ha   

Nazwa Lokalizacja Wielkość
Bagno Stawek gm. Brusy 40, 80 [ha]
Bór Chrobotkowy gm. Brusy 41, 50 [ha]
Cisy nad Czerską Strugą gm. Czersk 17, 19 [ha]
Jez. Laska gm. Brusy 70, 40 [ha]
Kręgi Kamienne gm. Czersk 16,91 [ha]
Małe Łowne gm. Chojnice 37, 83 [ha]
Mętne gm. Czersk 53, 28 [ha]
Nawionek gm. Brusy 10, 67 [ha]
Piecki gm. Brusy 19, 42 [ha]
Ustronie gm. Czersk 9, 64 [ha].

Główne walory przyrodnicze
Na terenie Zaborskiego Parku Krajobrazowego znajduje się pięć rezerwatów przyrody - Jezioro Nawionek, Jezioro Laska, Bagno Stawek, Jezioro Małe Łowne, Piecki.
Jezioro Nawionek - powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 16.09.1974 r. Celem ochrony jest zachowanie jeziora typu lobeliowego, na południowej granicy zasięgu lobelii jeziornej. Jest to zbiornik oligotroficzny, typu lobeliowego o głębokości do 11,0 m i powierzchni 10,76 ha. Dno w pobliżu linii brzegowej porastają łany lobelii jeziornej i poryblinu jeziornego w sąsiedztwie elismy wodnej, grzybieni północnych i kłoci wiechowatej. Przy brzegu zbiornika można spotkać rosiczkę okrąglolistną, bagno zwyczajne. Ze względu na zachowanie cennych wartości przyrodniczych tegoż rezerwatu wejście na jego teren jest możliwe tylko za indywidualna zgoda Wojewody.
Jezioro Laska - powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21.07.1977 r., obszar jeziora o powierzchni 70,40 ha stanowiący zbiornik wodny, przez który przepływa rzeka Zbrzyca. Jest to jezioro typu eutroficznego o maksymalnej głębokości 3,6 m , o szeroko wykształconej linii szuwarów i roślinności wodnej zanurzonej. Został utworzony w celu trwałego zabezpieczenia i zachowania miejsc lęgowych licznych gatunków ptaków wodnych i błotnych, w szczególności łabędzia niemego. Poza nim występują tu: kaczki krzyżówki, perkozy dwuczube, gągoły, łyski, mewy śmieszki, czaple siwe. Zalatują na ten akwen : orzeł bielik, kormoran, błotniak stawowy czasami rybołów. Ze względu na zachowanie cennych wartości przyrodniczych tegoż rezerwatu wejście na jego teren jest możliwe tylko za indywidualną zgoda Wojewody.
Bagno Stawek - powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 04.04.1977 r. Rezerwat stanowi zarastające jeziorko, połączone niewielka strugą z jeziorem Płęsno wraz z otaczającym je torfowiskiem o powierzchni 40,80 ha. Ciekawostka rezerwatu jest funkcjonujący lokalny mikrosystem hydrologiczny. Struga jest odprowadzany nadmiar wody pochodzącej z wycieku wód podskórnych ze wzniesień na obrzeżu rezerwatu. W przypadku obniżenia się poziomu wód w rezerwacie następuje napływ wody z jeziora Płęsno. Występuje tu wiele rzadkich, chronionych roślin m. in. jeżogłówka najmniejsza, rosiczka okrągłolistna i pośrednia, widłak jałowcowaty, wyblin jednolistny, lipiennik Loesela, bagno zwyczajne, żurawina drobnolistna, bazyna czarna, kruszczyk błotny, storczyk szerokolistny, skalnica torfowiskowa, listera jajowata. Ze względu na zachowanie cennych wartości przyrodniczych tegoż rezerwatu wejście na jego teren jest możliwe tylko za indywidualna zgoda Wojewody.
Jezioro Małe Łowne - rezerwat powołany zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31.12.1993 r. - jest to fragment lasu, bagno i jezioro o łącznej powierzchni 37,83 ha. Celem ochrony jest zachowanie cennych zbiorowisk turzycowo - mszarnych. Szczególna ochrona objęto roślinność torfowisk wysokich i przejściowych w otoczeniu boru bagiennego wraz z roślinnością charakterystyczna dla zbiornika wodnego we wczesnym stadium zarastania płem mszarnym. Unikatowym walorem jest silnie skąpożywny charakter jeziora Małe Łowne. Jest to jezioro o wodzie oligohumusowej. Ze względu na zachowanie cennych wartości przyrodniczych tegoż rezerwatu wejście na jego teren jest możliwe tylko za indywidualna zgoda Wojewody.
Piecki - powołany 21. 11. 2001 roku Rozporządzeniem Wojewody Pomorskiego (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego, Nr 91, poz. 1318), o powierzchni 19,42 ha, otulinie 92,89 ha. Celem powołania jest ochrona rzadkiej i chronionej roślinności wodnej i torfowiskowej, ( przejściowe i wysokie torfowiska ). Rezerwat obejmuje jeziora: Piecki, Piecki Male, Kaczewo oraz torfowiska i bory bagienne. Z cennych gatunków flory występują tutaj: rosiczki - okrągłolistna, pośrednia i długolistna, bazyna czarna, widłak wroniec, widłak goździsty żurawina drobnoowockowa, wyblin jednolistny. Ze względu na zachowanie cennych wartości przyrodniczych tegoż rezerwatu, wejście na jego teren jest możliwe tylko za indywidualna zgoda Wojewody.
 

  • Parki krajobrazowe

Zaborski Park Krajobrazowy gm. Chojnice, gm. Brusy 34 026 [ha] http://www.zaborypark.eco.pl/

Tucholski Park Krajobrazowy gm. Chojnice, gm. Czersk 11 323 [ha] - w woj. pomorskim http://www.tuchpark.tuchola.pl/

Główne walory przyrodnicze:
a) Zaborski Park Krajobrazowy

  • Szata roślinna:
    W krajobrazie Parku wśród zbiorowisk leśnych dominują bory sosnowe. Spotyka się suboceaniczny bór świeży, bór chrobotkowy oraz bór wrzosowy. Na obrzeżu jezior dystroficznych potkać można zachowane w stanie naturalnym bory bagienne. W obniżeniach terenowych występuje bór trzęslicowy oraz fragmenty brzeziny bagiennej. Na glebach wytworzonych glin morenowych w południowej, zachodniej i centralnej części Parku zachowały się w naturalnym stanie lasy typu grądowego z bogatym runem.
    Lasy na terenie Parku obfitują w liczne gatunki grzybów jadalnych i pozostałych. Wiele gatunków grzybów jest pod ochroną gatunkową: smardzowate ( okrątek czerwony, purchawica olbrzymia). Niektóre gatunki grzybów żyją w symbiozie glonami tworząc plechowate rośliny zwane porostami. Flora porostów na terenie ZPK jest bogata i liczy 259 gatunków. W tej liczbie 65 gatunków podlega ochronie ścisłej, 1 gatunek podlega ochronie częściowej. Dalsza grupa to bardzo rzadkie należące do tzw. "Czerwonej Księgi"- zagrożonych wyginięciem. Do rzadkich i chronionych porostów należą: płucnica islandzka, płucnik granicznik, płucnica niwalna, kilka gatunków brodaczki, odnóżyca jesionowa, tarczownica lipowa, pawężnica, czasznik modrozielony, chrobotek alpejski, włostka kędzierzawa.
    Ciekawym elementem flory Parku są zbiorowiska roślinności torfowiskowej. Torfowiska niskie, typu rzeczno - jeziornego są zalewane okresowo przez wodę niosącą żyzny namuł i w warunkach małego dostępu powietrza tworzą się tam osady organiczne zwane torfem oraz roślinność niskotorfowa ze znaczną przewagą turzyc, kosaćców żółtych. Najczęściej spotykanymi zespołami roślinnymi są: szuwar turzycy błotnej, zaostrzonej i prosowatej. W nieckach i zagłębieniach terenu ZPK rozwijają się torfowiska wysokie, na które decydujący wpływ mają wody opadowe. Niekiedy tworzą się tam torfowiska przejściowe, ukształtowane w wyniku oddziaływania wód opadowych jak i niewielkich, dystroficznych zbiorników wodnych. Jeziora te zarastają wokół tzw. płem i turzycami, gdzie często występują rosiczki (okrągłolistna, pośrednia i długolistna). Opodal od lustra wody tworzą się torfowiska wysokie o charakterystycznej budowie kępkowo - dolinkowej, które oprócz torfowców porastają inne rośliny jak: modrzewnica zwyczajna, bagno zwyczajne, bażyna czarna, żurawina błotna i drobnoowockowa. Najczęstszymi zespołami są: mszar kępkowo - dolinkowy, mszar przygiełkowy oraz mszar z turzycą bagienną. Torfowiska te posiadają specyficzny urok i są częstym elementem krajobrazu Parku. W tych miejscach często obserwujemy gatunki reliktowe oraz chronione. Na uwagę zasługuje grupa reliktów polodowcowych, należą do nich; turzyca strunowa, bażyna czarna, skalnica torfowiskowa, fiołek torfowy, żurawina drobnoowockowa, zimoziół północny, oraz reliktowe mszaki (mchy, watrobowce) np. sierpowiec błyszczący - ochrona ścislą. Z roślin chronionych występuje 6 gatunków widłaków: goździsty, jałowcowaty, spłaszczony, cyprysowaty, torfowy i wroniec. Dalsze gatunki chronione w ZPK m.in.: żłobik koralowy, kruszczyk rdzawoczerwony, lipiennik Loesela, listera jajowata (storczyki). Do rzadkich należa rośliny wodne występujące w bardzo czystych jeziorach lobeliowych: stroiczka wodna, poryblin jeziorny, brzeżyca jednokwiatowa, wywłócznik skrętolistny, jeżogłówka pokrewna, elisma wodna. Również spotykamy kolejne cenne gatunki: kłoć wiechowata, turzycę dwupienną, rdestnicę długolistną, grzybienie północne, grążele żółte i drobne, osokę aloesowatą, żabiściek pływający, pływacz pospolity, tojeść bukietowa oraz ponikło błotne.
  • Fauna:
     Fauna Zaborskiego Parku Krajobrazowego jest reprezentowana przez wiele gatunków zwierząt bezkręgowych i kręgowych. Jednak dokładna liczba gatunków żyjących na terenie Zaborskiego Parku Krajobrazowego nie jest znana. Dlatego przedstawimy z poszczególnych gromad kilka gatunków najbardziej charakterystycznych dla terenu Parku. 
  • Jeziora:
    Jeziora są bardzo charakterystycznym elementem krajobrazu Zaborskiego Parku Krajobrazowego. Ich geneza związana jest ze zlodowaceniem bałtyckim. Obecnie na Pojezierzu Pomorskim liczba jezior powyżej 1 ha powierzchni wynosi 3 385, zaś ich łączna powierzchnia określona została na 104 219,4 ha, z czego 47 jezior o powierzchni 4 319,27 ha znajduje się w granicach Zaborskiego Parku Krajobrazowego, co stanowi 4,14% powierzchni jezior Pojezierza Pomorskiego.
     
  • Rzeki:
    Zaborski Park Krajobrazowy położony jest w dorzeczu Brdy. Granice ZPK nie nawiązują do naturalnych granic systemów hydrologicznych. Chroniony obszar ma charakter otwarty, przez co jest szczególnie narażony na oddziaływanie czynników zewnętrznych (np. dopływ zanieczyszczeń obszarowych). Brda stanowi główną arterię wodną Parku. Przekracza ona granice ZPK poniżej profilu Ciecholewy, odwadniając wcześniej obszar o powierzchni 657 km2. Brda jest tu już rzeką o znacznej szerokości (32,5 m) i głębokości (średnia 1,24 m). Wprowadza też na teren ZPK znaczne ilości wody. I tak, średni jej przepływ w okresie 1961-1970 wynosił 5,66 m3/s , a w latach 1976-1991 - 9,92 m3/s. W obrębie Parku spadek Brdy jest niewielki, a odpływ rzeki jest transformowany przez 7 kolejnych jezior rynnowych. Jej długość na tym odcinku ma 37,3 km. Brda opuszcza granice ZPK w profilu Męcikał, płynąc dalej niemal równolegle do granic Parku. Około 10 km poniżej Brda jest sztucznie podpiętrzona przez zaporę wodną w Mylofie. Do profilu w Męcikale powierzchnia zlewni Brdy przyrasta o 1 113 km2 . Średni przepływ Brdy wypływającej z Parku jest równocześnie znacznie większy niż na wejściu do badanego systemu. I tak, w latach 1961-1970 jego wartość sięgała 17,1 m3/s . Poza Brdą przez teren ZPK przepływa szereg jej dopływów, najczęściej biorących swój początek poza jego granicami. Do największych lewych dopływów należą: Czerwona Struga, Jarcewska Struga, oraz Struga Siedmiu Jezior. Wśród prawych dopływów należy wymienić: Chocinę, Zbrzycę, Orlą Strugę i Czernicki Rów. Sieć drenażu na badanym terenie jest zatem rozbudowana. Większość cieków płynie na południe lub na południowy wschód dawnymi szlakami odpływu wód roztopowych, zgodnie z nachyleniem terenu ukształtowanym w epoce lodowej. W związku ze znacznym nachyleniem sandru, rzeki mają zazwyczaj stosunkowo duży spadek i przypominają swym ustrojem rzeki typu podgórskiego. Sieć rzeczna ZPK w znacznej części zatraciła jednak swój naturalny charakter. Nierzadkim zjawiskiem są rowy melioracyjne, a bieg cieków naturalnych bywa zmieniony.
    b) Tucholski Park Krajobrazowy
    Teren, na którym jest położony Tucholski Park Krajobrazowy został ukształtowany przez lodowiec skandynawski. Urozmaiceniem tego młodoglacjalnego krajobrazu są tu liczne rozcięcia erozyjne w postaci dolin i rynien, którymi płyną pośród malowniczego krajobrazu rzeki i strumienie. Główny szlak wodny Parku stanowi rzeka Brda płynąca miejscami głęboką doliną otoczoną starodrzewem lasów liściastych. Na szczególną uwagę zasługuje jej odcinek w miejscowości Świt, gdzie skupienie głazów narzutowych i strome brzegi doliny nadaje rzece charakter górski, a flisacy spławiający tędy drewno nazwali je "Piekłem". Kolejnym typowym i malowniczym elementem krajobrazu Parku są jeziora wytopiskowe o nieregularnym zarysie linii brzegowej oraz nieliczne jeziora rynnowe z unikalną florą i fauną. Spotkać też tu można niewielkie jeziorka śródleśne, tzw. "oczka" i "kociołki" naturalnie zarastające specyficzną roślinnością torfowiskową. Zadziwiającą ozdobą tych jeziorek są pływające wyspy utworzone przez oderwane pło mszarne
    Ponad 86% powierzchni Parku stanowią lasy, w których gatunkiem panującym jest sosna. Zwarty kompleks borów sosnowych o dużej powierzchni oraz brak ośrodków przemysłowych wpływa na wytworzenie specyficznego klimatu o właściwościach leczniczych.
     
  • Świat roślin:
    Obszar Tucholskiego Parku Krajobrazowego, tak jak całych Borów Tucholskich obejmujący w większości jałowe piaski, cechuje się specyficzną florą naczyniową złożoną z wielu rzadkich gatunków. Na tle innych flor Niżu Polskiego przedstawia wyjątkowe wartości, ze względu na występowanie roślin, które w bardziej zagospodarowanych i uprzemysłowionych obszarach już wyginęły lub nigdy nie miały dobrych warunków rozwoju. Na czerwonej liście roślin naczyniowych zagrożonych w Polsce znajduje się około 100 gatunków z obszaru Parku. Z gatunków podlegających ochronie prawnej, stwierdzono na terenie Parku 43 gatunki podlegające ochronie całkowitej i 16 częściowej. Licznie reprezentowana jest tu grupa reliktów glacjalnych (polodowcowych) : trzcinnik prosty, bagno zwyczajne, bażyna czarna, brzoza niska, żurawina drobnolistkowa, fiołek torfowy, gwiazdnica grubolistna, brzoza niska . Z reliktów postglacjalnych na szczególną uwagę zasługuje występowanie na terenie Tucholskiego Parku Krajobrazowego interesujących i rzadko spotykanych storczyków: wyblina jednolistnego, wątlika błotnego oraz grzybieni północnych. Do interesujących gatunków o charakterze atlantyckim spotykanych na terenie Parku należy kłoć wiechowata oraz najrzadsza z naszych rosiczek - rosiczka pośrednia oraz przygiełka brunatna. Natomiast liczba stanowisk tzw. Gatunków stepowych jest stosunkowo mała. Spotyka się je najczęściej na zboczach zwłaszcza Brdy. Do tej grupy należy dzwonek syberyjski, ostrołódka kosmata i wężymord stepowy. Z dużym udziałem gatunków północnych kontrastuje w Tucholskim Parku Krajobrazowym niewielka liczba roślin południowych, w szerokim znaczeniu przyśródziemnomorskich. Najważniejszym przedstawicielem tej grupy jest jarząb brekinia spotykany na dwu stanowiskach nad Brdą w uroczysku "Piekło" i w rezerwacie "Ustronie". Kolejną grupą roślin mających na niżu charakter reliktowy stanowią gatunki górskie, a wśród nich cis pospolity, którego największe skupienie w Polsce znajduje się w rezerwacie cisów w Wierzchlesie, a dość liczne stanowisko w rezerwacie "Cisy nad Czerską Strugą". Obecność reliktów (tzw. gatunków przetrwałych z minionych okresów klimatycznych) na danym terenie świadczy o wysokim stopniu naturalności szaty roślinnej Tucholskiego Parku Krajobrazowego i jednocześnie w dobitny sposób podnosi przyrodniczą rangę tego obszaru. Wyjątkowo bogata jest flora porostów. Na terenie Parku występuje około 300 gatunków porostów. Obok wielu pospolitych i rozpowszechnionych, są także gatunki prawnie chronione, zagrożone - umieszczone na krajowej "Czerwonej Liście Porostów", rzadkie w skali kraju i regionu. Obszar Tucholskiego Parku Krajobrazowego jest w znacznej mierze zalesiony. Szata roślinna mimo pozornej monotonności zachowuje prawie wszystkie zbiorowiska leśne występujące na Niżu Środkowoeuropejskim. Zdecydowanie przeważają tu co prawda bory sosnowe, zróżnicowane na wiele zespołów i wariantów ekologicznych, to jednak zachowały się tu również lasy liściaste : grądy, dąbrowy, łęgi i olsy.
     
  • Świat zwierząt:
    Zróżnicowanie siedlisk Tucholskiego Parku Krajobrazowego - od żyznych lasów łęgowych do ubogich, kserotermicznych stoków rynien jeziornych i rzecznych sprawia, że różnorodność występujących tutaj gatunków zwierząt jest znaczna. Jedynym przedstawicielem Agnatha występującym na terenie Parku jest minog strumieniowy. Obecność tego gatunku, znajdującego się na liście Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt stwierdzono w Brdzie w okolicy Rudzkiego Mostu. Zbiorniki wodne TPK zasiedlają pospolite krajowe ryby. Ich liczebność, skład gatunkowy zależy od wielkości i od typu troficznego (żyzności) zbiornika. Skład gatunkowy ryb istotnie wzbogacają gatunki związane z rzekami i strumieniami. Szczególne miejsce zajmują łososiowate - troć , pstrąg potokowy, lipień oraz pochodzący z hodowli pstrąg tęczowy. Wyniki inwentaryzacji płazów i gadów potwierdziły występowanie wszystkich gatunków charakterystycznych dla niżu Polski. Liczebność płazów w ostatnim dwudziestoleciu gwałtownie spadła, takie gatunki jak : kumak nizinny, grzebiuszka ziemna, rzekotka drzewna, ropucha paskówka i śmieszka zagrożone są wyginięciem. Najliczniejszą grupę kręgowców w Parku stanowią ptaki. Stwierdzono lęgi 134 gatunków i regularne pojawianie się na przelotach ponad 20. Do najcenniejszych, spośród których kilka umieszczonych zostało w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt należą: bocian czarny, bąk, bielik, puchacz, żuraw, kropiatka i derkacz. Gatunkami ptaków wodnych lęgnących się na wszystkich jeziorach Parku są: łyska, perkoz dwuczuby, krzyżówka. Drugą grupę tworzą łabędź niemy, czernica i błotniak stawowy, których obecność stwierdza się na większości jezior. Z kolei trzecią grupę gatunków, których występowanie ogranicza się do kilku zbiorników składają się: perkozek, krakwa, cyranka, płaskonos. Pas trzcin i szuwarów jezior Parku zasiedla typowy dla tego środowiska błotniak stawowy i pospolite gatunki drobnych wróblowatych. Poza tymi gatunkami spotkać tu można: czaple siwe, świstuny, głowienki, łabędzie krzykliwe i czarnodziobe, gęsi gęgawy białoczelne oraz mewy.
    Dolina Brdy wraz z położonymi w najbliższym sąsiedztwie jeziorem Szpitalnym i mniejszymi zbiornikami bez nazwy w okolicy Rudzkiego Mostu, Kiełpińskiego Mostu i Nowego Młyna to biotop występowania gągoła i tracza nurogęsia. Dolina Brdy jest również ważnym w skali kraju obszarem lęgowym zimorodka. Nie mniej ważną rolę pełni dolina Brdy w okresie zimowym. Niezamarzające odcinki rzeki są bazą żerową dla stad kaczek, łysek, traczy i łabędzi oraz towarzyszącym im ptakom drapieżnym, zwłaszcza bielikom. Natomiast najbardziej różnorodną i najliczniejszą grupą ptaków są gatunki leśne: zięba, trznadel, świergotek drzewny, pierwiosnek, rudzik, sójka, pokrzewki, świstunka, drozd, kos, muchołówka, dzięcioły, puszczyk, szpak, sikory, pleszka, krętogłów, kraska, skowronek borowy, lelek, myszołów, trzmielojad, kruk, wrona siwa, jastrząb, kobuz, krogulec, pustułka, sowy.Inne gatunki ptaków drapieżnych - kanię czarną, orlika krzykliwego, bielika, rybołowa, drzemlika, można spotkać podczas przelotu wiosennego i jesiennego. Typowym gościem zimowym na terenie Parku jest myszołów włochaty. Na obszarze Parku stwierdzono występowanie 49 gatunków ssaków. Z rzędu owadożernych stwierdzono 5 gatunków: jeża wschodniego, kreta, ryjówki oraz rzęsorki. Bogatą w gatunki grupę stanowią nietoperze - stwierdzono występowanie 10 gatunków. Najliczniejszym w gatunki rzędem ssaków są gryzonie - 16 gatunków. Poza tym spotkać tu można m.in.: lisa, borsuka, jenota, kunę leśną i domową, tchórza, gronostaja, łasice łaskę, wydrę, bobra, dziki, sarny, jelenie i rzadziej łosie.
     
  • Obszary chronionego krajobrazu
    a) Chojnicko - Tucholski pow. chojnicki 15.000 [ha]
    b) Północny część wschodnia pow. chojnicki 3.800 [ha]
    c) Północny część zachodnia pow. chojnicki 4.000 [ha]

d) fragment Borów Tucholskich 16 632,00

e) okolice jezior Krępsko i Szczytno 12 428,00
 

- Chojnicko-Tucholski obszar chronionego krajobrazu, występuje w centralnej części powiatu ma przebieg południkowy i leży na terenie gmin: Chojnice,  Czersk, Brusy,
- Fragment Borów Tucholskich obszar chronionego krajobrazu w północno-zachodniej części powiatu – szczególnie w gminie Konarzyny
- Okolice jezior Krępsko i Szczytno obszar chronionego krajobrazu, na północno-zachodnim krańcu powiatu, w gminie Konarzyny
- Północny obszar chronionego krajobrazu, na północnym krańcu powiatu w gminie Brusy
 
  • Pomniki przyrody - ilość z uwzględnieniem rodzaju
Ogółem: 221, w tym
Pojedyncze drzewa: 114
Grupy drzew: 71
Aleje: 5
Głazy narzutowe: 4
Inne: 27
 
  • Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe: brak

 

  • Użytki ekologiczne - 386,12 ha

Gm. Brusy -25 użytków, 109,47 ha
Gm. Chojnice - 111 użytków, pow 20 765 ha
Gm. Czersk - 39 użytków 69 ha.

Obszary Natura 2000

Powiat chojnicki   - SOO – Specjalne  Obszary Ochrony  (siedliskowe)

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Sandr Brdy
PLH220026
6878,86
Brusy, Chojnice,,
pozostałe pow.bytowski.
Młosina-Lubnia
PLH220077
2469,5
Brusy,
pozostałe pow.kościerski
Doliny Brdy i Chociny
PLH220058
1455,8
Chojnice
Mętne
PLH220061
523,7
Brusy, Czersk
Nowa Brda
PLH220078
10 020,9
Konarzyny, Chojnice, pozostałe pow.bytowski,,człuchowski
Ostoja Zapceńska
PLH220057
3804,9
Brusy, pozostałe pow.bytowski
 
Powiat chojnicki -OSO – Obszary Specjalnej Ochrony (ptasie)

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Wielki Sandr Brdy
PLB220001
37 106,25
Chojnice, Brusy    pozostałe pow.bytowski.
Bory Tucholskie
PLB220009
325076,2
215037,00
Brusy, Chojnice, Czersk,
pozostałe-pow.kościerski,,bytowski,,starogardzki,
woj.kujawsko-pomorskie.


Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody - 696327,91 ha

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Brak danych z powiatu 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Powiat Człuchowski

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy: brak

Rezerwat przyrody

Nazwa

Lokalizacja

Wielkość

Główne walory przyrodnicze

Rezerwat przyrody “Bocheńskie Błoto”

na gruntach należących do Nadleśnictwa LP Niedźwiady

15,86 ha

Główne walory przyrodnicze: Celem tego przedsięwzięcia było zachowanie torfowiska przejściowego z charakterystycznymi zespołami roślin bagiennych oraz zachowanie naturalnych warunków gniazdowania m.in. żurawia, kormorana, czapli siwej i bociana czarnego. Wśród występujących na terenie rezerwatu roślin wymienić trzeba: żurawinę błotną, bagno zwyczajne, wełniankę pochwowatą, rosiczkę okrągłą, bażynę czarnojagodową oraz borówkę bagienną.

Rezerwat przyrody “Cisy w Czarnem”

na gruntach należących do Nadleśnictwa LP Czarne Człuchowskie

25,2 ha

Jedno z największych w Polsce stanowisk Cisa (Taxus baccata). Na uwagę zasługują (obok cisa) także gatunki chronione, takie jak: wawrzynek, wilczełyko, bluszcz pospolity i widłak jałowcowaty. Należy nadmienić, że rezerwat ten stanowi drugie co do wielkości skupisko cisów w Polsce.

 

 

 

Rezerwat przyrody “Międzybórz”

na gruntach należących do Nadleśnictwa LP Czarne Człuchowskie

1,63 ha

Las mieszany w jego pierwotnym charakterze. Składa się on w większości z buka (Fagus silvatica) z domieszką sosny (Pinus silvestris), brzozy (Betula verrucosa), jesiona (Fraxinus excelsior), daglezji (Pseudotsuga Douglasii) oraz dęba (Quercus robur).

 

Bagnisko Niedźwiady

Leśnictwo Żołna

47,76 ha

rezerwat leśno – torfowiskowy,

Celem ochrony jest zachowanie fragmentu boru bagiennego oraz torfowisk z rzadkimi roślinami, a także obszaru naturalnej retencji
Warstwę drzew tworzy sosna zwyczajna (wysokość drzew 12 – 14 m, średnica pni 15 – 20 cm). W poszyciu rzadko występują pojedyncze okazy brzozy omszonej i kruszyny. Dobrze rozwinięte runo leśne o strukturze kępkowej tworzą krzewinki: bagno zwyczajne, żurawina, wrzos, borówka czarna i rzadziej borówka bagienna. Na obrzeżach rezerwatu występują zbiorowiska torfowiskowe, na których dominują: wełnianka pochwowata, żurawina i miejscami trzęślica modra.
 

Jezioro Krasne

Nowa Wieś

28 ha

rezerwat wodny,

Jezioro jest wydłużone, o kształcie maczugi rozszerzającej się z północy na południe (dł. 1200, szer. 400 m). Nie ma dopływu ani odpływu. Linia brzegowa urozmaicona, brzeg na ogół płaski, piaszczysty. Woda w cienkich warstwach bezbarwna, przeźroczystość duża – wynosi co najmniej 4 metry. Jezioro należy do grupy zbiorników skąpospożywczych, a więc ubogich w składniki odżywcze. W takich warunkach żyje niewiele gatunków, ale za to specyficznych i godnych uwagi. Najbardziej charakterystyczny jest zespół lobelii (tu lobelia jeziorna) i poryblinu jeziornego; ponadto rosną brzeżyca jednokwiatowa oraz na obrzeżach typowa roślinność bagienna, jak żurawina błotna, bagno zwyczajne, modrzewica zwyczajna, mech torfowiec, rosiczka okrągłolistna, pałka szerokolistna i pałka wąskolistna. W miarę wzrostu głębokości coraz inny składnik obejmuje panowanie: najpierw brzeżyca, potem lobelia, a w miejscach jeszcze głębszych poryblin. Znaczną część dna porasta mech. Z tych roślin najłatwiej zauważyć lobelię, która w okresie kwitnienia wynosi delikatne kwiatostany nad powierzchnię jeziora. Wszystkie składniki tego zbiorowiska, choć niepozorne i ukryte pod wodą, stanowią przedmiot zainteresowania botaników, gdyż tworzą zbiorowiska reliktowe i należą u nas do rzadkości. Atrakcyjność turystyczna tego rezerwatu polega nie tylko na obecności tych interesujących zespołów roślin, lecz także na możliwości podziwiania prawdziwie urokliwego krajobrazu leśnego i nadwodnego.

Przytoń – Wąwóz Brdy

Leśnictwo Przechlewko i Łabędzie Bagno

18,05 ha

rezerwat leśny,

W rezerwacie chroni się naturalne zbiorowiska leśne z udziałem buka, charakterystyczne dla terenów morenowych, a w szczególności dobrze wykształcone płaty buczyny niżowej z wieloma drzewami pomnikowymi oraz przełomowy odcinek Brdy. Długość rezerwatu w linii prostej wynosi około 900 m. a z biegiem meandrującej Brdy około 1200 m. Brda przecina teren rezerwatu na dwie nierówne części, o powierzchniach 6,20 ha i 11,85 ha. Rzeka na tym odcinku ma charakter górski, występują tu liczne bystrotoki, utrudniające spływy kajakowe. Dodatkowego uroku nadają okolicy zatory zwalonych do koryta rzeki drzew. Skarpa od strony południowej jest bardzo stroma, skarpa przeciwległa jest łagodniejsza. Liczne okazy sosny pospolitej osiągają około 200 cm obwodu (szacunkowy wiek najstarszych – około 200 lat). Na brzegu Brdy występuje lipa drobnolistna oraz olsza i rzadka warstwa krzewów (także olsza czarna). Gatunkiem lasotwórczym w rezerwacie jest jednak buk. Przeciętny wiek drzew sięga 125 lat; do osobliwości należy postać zboczowa, rozwijająca się na stromej skarpie o wystawie północnej. W podszyciu występuje sosna i buk, a także jałowiec pospolity, brzoza i jarząb pospolity. Runo jest dobrze rozwinięte, dominują borówka czarna i śmiałek pogięty. Występują tu naturalne stanowiska chronionych gatunków roślin, takich jak: wawrzynek wilcze łyko, porzeczka czarna, marzanka wonna, konwalia majowa, paprotka i bluszcz pospolity.

Osiedle Kormoranów,

Pakotulsko

22,3 ha

rezerwat ornitologiczno – leśny,
Powierzchnię rezerwatu wynoszącą 22,3 ha, pokrywał pierwotnie drzewostan bukowy z pojedynczymi drzewami powyżej 250 lat. Obecnie jest on w dużej części zniszczony przez ptaki. W 1963 roku znajdowały się w nim 392 gniazda kormoranów, które jednak od kilku lat nie wracają na miejsca gniazdowania. Inwentaryzacja przeprowadzona w 1969 roku wykazała obecność około ośmiuset kormoranów czarnych i czterystu osiemdziesięciu czapli siwych. Liczebność ptaków nie była jednak stała. Tak duże ich nagromadzenie na niewielkiej przestrzeni spowodowało zniszczenie środowiska ich żrącymi ekskrementami. W konsekwencji po zniszczeniu lasu bukowego ptaki same opuściły rezerwat, przenosząc się w inne dogodne do lęgów miejsca. W 1984 roku kormoranów w Pakotulsku już nie było. Nieco dłużej, bo do końca lat osiemdziesiątych na lęgi zlatywały się tu jeszcze czaple siwe.

Jezioro Sporackie

 

11,36

„Jezioro Sporackie” nr 8, utworzony w 1965 r, jeden z najstarszych rezerwatów zajmuje powierzchnię 11,36 ha. Położony w Nadleśnictwie Człuchów, obręb Polnica. Powołany w celu ochrony jeziora lobeliowego z fragmentami torfowiska przejściowego położonego w kompleksie borów sosnowych,

Jezioro Bardze Małe

 

7,37 ha

„Jezioro Bardze Małe” nr 17, utworzony w 1981 r, rezerwat wodny o powierzchni 7,37 ha położony w Nadleśnictwie Człuchów, obręb Polnica. Obejmuje jezioro lobeliowe, bezodpływowe, w kompleksie borów sosnowych,

Sosny

 

 

„Sosny” nr 33, rezerwat leśny utworzony w 1984 r, położony w Nadleśnictwie Człuchów obręb Lipie. Przedmiotem ochrony jest fragment lasu o charakterze zespołu naturalnego z licznymi pomnikowych rozmiarów sosnami w drzewostanie sosnowo – bukowym. Na terenie rezerwatu „Sosny” znajduje się jedyny w gminie pomnik przyrody chroniony prawem.

Jezioro Cęgi Małe

gmina Koczała

4,06 ha

jezioro lobeliowe, oraz stanowiska rzadkich roślin wodnych i bagiennych na obrzeżach jeziora

Razem               181,59 ha


Park krajobrazowy - brak

 

Obszary chronionego krajobrazu

Nazwa  Lokalizacja Wielkość Główne walory przyrodnicze
Obszar Chronionego Krajobrazu  “Obszar położony na południowy-wschód od jeziora Bielsko koło Brzezia”   teren położony na południowy-wschód od jeziora Bielsko koło m. Brzezie 388 ha Obszar ochronny z 34% lesistością. Teren wznosi się tu na wysokość 150 – 160 m n.p.m. Jest to obszar chroniony atrakcyjny dla turystów szczególnie ze względu na dostępność (droga krajowa nr 22) oraz na bezpośrednie sąsiedztwo malowniczo położonego jeziora Bielsko.
Fragment Borów Tucholskich, kompleks lasów wokół jezior Lipczyno i Krasne 16 632 ha, na terenie powiatu człuchowskiego 550ha(okolice Jez. Lipczyno) Utworzony został w 1981 roku. Powierzchnia tego OChK wynosi 16 632 ha. Należy do niego jedynie północno – wschodni skraj gminy Przechlewo, tj. kompleks lasów wokół jezior Lipczyno i Krasne. Celem powołania obszaru było zachowanie unikatowych krajobrazów Pomorza Środkowego z zabezpieczeniem ich dla turystyki i wypoczynku
Okolice Jezior Krępsko i Szczytno doliny rzeki Brdy, Lipczynki i Czerwonej Strugi 12 428 ha , na terenie powiatu człuchowskiego -11 578ha Utworzony został w 1981 roku. Powierzchnia tego Obszaru Chronionego Krajobrazu wynosi 12 428 ha. Obejmuje swym zasięgiem doliny rzeki Brdy, Lipczynki i Czerwonej Strugi. Na obszarze tym występują liczne jeziora rynnowe oraz śródleśne oczka wodne. Lasy tworzą zwarte kompleksy leśne, w których dominują siedliska borowe, głównie bór świeży, a wzdłuż cieków wodnych - ols. Występuje tu wiele cennych gatunków roślin i zwierząt, które w sposób istotny podnoszą jego walory przyrodnicze. Wyspy jeziorne stanowią najatrakcyjniejsze miejsce lęgów dla ptaków wodnych. Tworzą one tradycyjne miejsce gniazdowania gągoła i tracza nurogęsi mających tu największe lokalne lęgowiska. W trzcinowiskach wokół wyspy gniazduje należący do zagrożonych w Europie błotniak stawowy, a ponadto, jest to siedlisko lęgowe wykorzystywane przez inne gatunki ptaków wodnych - perkoza dwuczubowego, łabędzia niemego i trzcinaka. Występują tu również lęgowiska bąka, wąsatki i remiza. W pobliżu gniazdują kania rdzawa i bocian czarny. Na torfowiskach i wilgotnych łąkach wykryto stanowiska kosaćca syberyjskiego - unikatu w skali Pomorza Zachodniego oraz widłaka torfowego - gatunku wymierającego na Pomorzu Zachodnim. Zadrzewienia na wyspach stanowią potencjalny biotop lęgowy kormoranów, które po ponad 10 latach nieobecności ponownie pojawiły się na obydwu jeziorach.
OChK „Zespół jezior człuchowskich na południowy wschód od Człuchowa”  1108 ha-całość powiat człuchowski  
Źródliskowy Obszar Brdy i Wieprzy na Wschód od Miastka   11 776 ha , na terenie powiatu-1500ha(okolice Pietrzykowa) unikalne obszary krajobrazu Pomorza środkowego 
Dolina Debrzynki Gmina Debrzno 1745 ha, na terenie powiatu- 1007 ha  

Pomniki przyrody

  • Głaz narzutowy w Grodzisku,
  • Głaz narzutowy w Olszanowie,
  • Cis pospolity w Międzyborzu,
  • Dąb szypułkowy w  Międzyborzu.
  • 3 dęby szypułkowe w Pakotulsku ,
  • 1 dąb szypułkowy w Zawadzie
  • 1 dąb szypułkowy w Suszce,
  • 1 dąb szypułkowy Żołnie
  • 2 dęby bezszypułkowe w Wandzinie
  • 2 świerki pospolite w Wandzinie
  • 1 jedlica zielona w Wandzinie
  • 1 głaz narzutowy o obwodzie ok. 6 m w Pakotulsku,
  • 4 dęby uwzględnieniem rodzaju gmina Czarne
  • 1 głaz narzutowy gmina Czarne
  • 21 Dąb szypułkowy w Koczale
  • 1 Klon zwyczajny w Koczale
  • 10 drzewa  w Debrznie
  • 31 drzew Człuchów miasto


Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe-brak

Użytki ekologiczne
Nazwa:    Mokradła Żurawie   Lokalizacja:      Wandzin           Wielkość 2,1ha
               Półwysep Dymin                              Koczała                           1,06 ha
               Źródlisko Rzeki Ruda                      Koczała                            2,82 ha

Fragment środowiska przyrodniczego na działce oddziału 16 p o pow. 0,85 ha w leśnictwie Niesiłowo, Nadleśnictwo Miastko
Szuwary Jeziora Łazienkowskiego                  Człuchów                          6,41 ha

Obszary objęte ochroną w ramach sieci Natura 2000

Powiat człuchowski SOO – Specjalne  Obszary Ochrony 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha
Gmina
Dolina Debrzynki
PLH300047
 
Debrzno
Jezioro Piasek
PLH220013
54,83
Koczała, pow.bytowski
Jezioro Krasne
PLH220035
95,6
Przechlewo
Dolina Wieprzy i Studnicy
PLH220038
14349,03
10187,81
Koczała,pow

słupski,bytowski, woj. zach.-pomorskie

Czerwona Woda pod Babilonem
PLH220056
821,1
Człuchów
Duży Okoń
PLH220059
21,5
Człuchów
Dolina Szczyry
PLH220066
347
Czarne, Debrzno
Jezioro Dymno
PLH220069
114,7
Koczała
Sporysz
PLH220064
481,1
Rzeczenica
Nowa Brda
PLH220078
10020,9
Koczała, Przechlewo,pow.bytów, Chojnice
Dolina Łobżonki
PLH300040
 
Debrzno
Las Wolność
PLH220060
 
Człuchów

Na terenie Gminy Przechlewo znajduje się specjalny obszar ochrony siedlisk PLH 220035 Jezioro Krasne
Obszar ten obejmuje niewielkie, bezodpływowe jezioro lobeliowe położone wśród zwartych borów świeżych, kompleksu Borów Tucholskich. Ma ono słabo rozwiniętą linię brzegową, jest płytkie o piaszczysto – mulistym litoralu i bardzo kwaśnej ale bardzo dobrze natlenionej wodzie. Na obrzeżach jeziora wykształciły się fitocenozy brzeziny bagiennej i torfowisk przejściowych. Jezioro jest otoczone głównie borami sosnowymi, porastającymi gleby pseudobielicowe.
 

Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody
16325,83 ha

 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Ścieżki edukacyjne

  • Ścieżka rowerowa z elementami edukacyjnymi ok. 6 km Koczała jezioro, las, ekosystemy

Wycieczki z przewodnikiem - brak danych
Prelekcje- brak danych
Wydawnictwa:

  • tytuł Mrówka Radzi -wydawnictwo jednorazowe
  • tytuł Przyrodnicze Rozmaitości Człuchowa - wydawnictwo jednorazowe 
Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Nazwa projektu Rewaloryzacja Zieleni Zabytkowej Założenia Parkowego „Lasek Luizy” w Człuchowie

  • czas realizacji 5 lat
  • poniesione dotychczas nakłady – brak danych
  • wartość całego projektu 4 mln zł 

Powiat Gdański

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy: nie występuje

Rezerwaty przyrody:

Nazwa: Rezerwat leśny „Dolina Rzeki Kłodawy”

  • Lokalizacja: gmina Przywidz
  • Wielkość: 10 888 ha
  • Główne walory przyrodnicze:
  • obszar rezerwatu obejmuje fragment doliny rzeki Kłodawy, silnie wciętej w wysoczyznę morenową (ok. 20 m) zbocza doliny są strome i są one miejscem występowania licznych obszarów źródliskowych

Nazwa: Rezerwat krajobrazowy „Wyspa na Jeziorze Przywidz”

  • Lokalizacja: Przywidz
  • Wielkość: 4,55ha
  • Główne walory przyrodnicze:
  • 200 - letni drzewostan bukowy z domieszką lipy i innych drzew liściastych

Nazwa: Rezerwat krajobrazowy „Jar rzeki Reknicy”

  • Lokalizacja: gmina Kolbudy
  • Wielkość: 66,11 ha
  • Główne walory przyrodnicze:
  • przełomowy odcinek doliny rzecznej z licznymi okazami pomnikowych drzew i cennych gatunków roślin zielnych

Nazwa: Rezerwat przyrody nieożywionej "Bursztynowa Góra"

  • Lokalizacja: gmina Kolbudy
  • Wielkość: 5,03 ha
  • Główne walory przyrodnicze: Wyrobiska dawnej kopalni bursztynu

 

Park Krajobrazowy – brak 

Obszary chronionego krajobrazu:

Nazwa: OChK Żuław Gdańskich

  • Lokalizacja: gmina Cedry, Suchy Dąb, Pruszcz Gd.
  • Wielkość: pow. całk. 30092 km2 (27500 na terenie powiatu)
  • Główne walory przyrodnicze: Obszar ten obejmuje równinę deltową Wisły ze skomplikowanym systemem hydrograficznym (polderowo-grawitacyjnym). Obszar charakteryzuje się dominacją użytków zielonych i pól uprawnych.

Nazwa: Przywidzki Obszar Chronionego Krajobrazu

  • Lokalizacja: gmina Przywidz
  • Wielkość: całk. pow. 10888 ha (8900 ha na terenie powiatu)
  • Główne walory przyrodnicze: Urozmaicone ukształtowanie terenu, duży powierzchniowy udział lasow i znaczna jeziorność

Nazwa: OChK Doliny Raduni

  • Lokalizacja: Kolbudy, Pruszcz Gdański, całk.
  • Wielkość: Pow. 3340 ha (1450 ha na terenie powiatu)
  • Główne walory przyrodnicze: Złożona struktura goemorfologiczna tworzona przez baseny i przełomy rzeczne

Nazwa: Otomiński Obszar Chronionego Krajobrazu

  • Lokalizacja: gmina Kolbudy,
  • Wielkość: pow. 2072 ha (1400 w granicach powiatu)
  • Główne walory przyrodnicze: Urozmaicony krajobraz okolic jeziora Otomińskiego

 

Pomniki przyrody: Na terenie powiatu znajduje się 75 pomników przyrody, z czego: 48 pojedynczych drzew, 18 grup drzew, 2 aleje, 7 głazów narzutowych.

Zespoły przyrodniczo - krajobrazowe: brak
 
Użytki ekologiczne: 2 Powołane Uchwałami Rady Gminy:
  • Park Wiejski" w miejscowości Jankowo
  • "Sarnia Góra" w Kolbudach
 

Obszary  Natura 2000

Powiat gdański - SOO – Specjalne  Obszary Ochrony 

 
Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Dolina Reknicy
PLH220008
68,4
Kolbudy
Przywidz
PLH220025
953,1
Przywidz
Dolina Kłodawy
PLH220007
10,7
Trąbki Wlk.
Guzy
PLH220068
115,2
Przywidz
Zielenina
PLH220065
643,8
Przywidz
Trąbki Wlk.
Huta Dolna
PLH220089
66
Przywidz
 
 
Dolina Reknicy

Opis obszaru

Obszar obejmuje dolinę rzeki Reknicy. Jest to ciek bystry, bogaty w dopływy, charakteryzuje się przemiennym ułożeniem odcinków basenowych i przełomowych. Na całej długości meandrującej rzeki teren jest znacznie nachylony, np. na końcowym odcinku rzeki o długości 8 km, różnica wysokości wynosi około 88 m. Odcinki przełomowe charakteryzują się obecnością stromych zboczy o nachyleniu około 30 stopni i wysokości ponad 30 m. Stoki są rozcięte licznymi małymi wąwozami i parowami pochodzenia erozyjnego; częste są wysięki wody. Szerokość przełomów jest zmienna; średnio na poziomie terasy zalewowej wynosi ona zaledwie kilkadziesiąt metrów. W jarze przy przełomach spotyka się duże głazy polodowcowe. Dno Reknicy jest piaszczysto-kamieniste, rzeka zaliczana jest do pstrągowych. Dolinę rzeki od źródeł do jezior oraz w okolicy ujścia, zalegają piaski akumulacji lodowcowej, na pozostałym odcinku występują gliny zwałowe. Gleby omawianej ostoi należą głównie do brunatnych. Dno doliny porośnięte jest płatami łęgów, które są jednym z najbardziej interesujących elementów przyrody.

 
Wartość przyrodnicza i znaczenie

Na terenie obszaru stwierdzono występowanie 6 rodzajów siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Dobrze zachowały się tu typowo wykształcone łęgi i grądy. Zbiorowiska leśne z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG zajmują ponad 90% obszaru. Bogate są też zbiorowiska źródliskowe. Obszar charakteryzuje się obfitą florą ze stanowiskami zagrożonych i chronionych prawnie gatunków roślin, w tym licznych storczykowatych. Posiada on również duże walory krajobrazowe - szczególnie interesujący jest przełom między Czapielskiem a Kolbudami. Gatunki wymienione w p. 3.3. z motywacją D to gatunki prawnie chronione w Polsce.

 
Przywidz

Opis obszaru

Obszar obejmuje fragment terenu koło Przywidza, z Jeziorem Przywidzkim i Jeziorem Małym wraz z otaczającymi lasami, w których dominują buczyny i kwaśne dąbrowy. W pobliżu tego kompleksu są dwie powierzchnie satelitarne. Od południowego zachodu jest to skupienie niedużych torfowisk z oczkami wodnymi i otaczającym pasem lasu i ugorów, zaś od północy - śródpolne oczko przylegające do lasu. W tych niedużych zbiornikach występuje strzebla błotna. Na Jeziorze Przywidzkim jest wyspa, stanowiąca rezerwat przyrody, na półwyspie zaś jest grodzisko średniowieczne, a w pobliskich lasach są kamienne kurhany. Między dwoma jeziorami znajdują się bogate florystycznie łąki pełnikowe.

 

 Wartość przyrodnicza i znaczenie

Obszar obejmuje płaty cennych siedlisk leśnych, zwłaszcza buczyn, bogactwo flory i fauny, z szeregiem rzadkich i chronionych gatunków, w tym - obecnością stanowisk strzebli błotnej. Gatunek ten występuje w kilku niedużych zbiornikach, które powinny dać szansę dalszego występowania tej ryby.

 
 

Dolina Kłodawy

Opis obszaru

Obszar obejmuje fragment doliny małej rzeki Pojezierza - Kłodawy (dopływ Motławy), silnie wciętej w wysoczyznę morenową (do20 m). Zbocza doliny są strome, o nachyleniu dochodzącym do 45 stopni. Są one miejscem występowania licznych cyrków (nisz)źródliskowych. W dolinie zachowały się też starorzecza w różnych stadiach lodowacenia. Na terenie ostoi stwierdzono występowanie gleb brunatnych, madów czarnoziemnych, gleb torfowo-murszowych. Wierzchowina i stoki doliny są zalesione, dominuje tu grąd. Niewielką część powierzchni zajmują zbiorowiska łęgowe.

 
Wartość przyrodnicza i znaczenie

Bardzo dobrze zachowały się na tym obszarze zbiorowiska łęgowe i grądowe. Są to: unikatowy na Pomorzu łęg olszowo-jesionowy na trawertynie oraz rzadko rejestrowana, nieznacznie zniekształcona postać wierzchowinowa grądu o cechach przejściowych między Stellario-Carpinetum i Tilio-Carpinetum. Zajmują one ponad 80% obszaru i należą do rodzajów siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Licznie reprezentowane są tu populacje rzadkich i ginących gatunków roślin naczyniowych, w tym wiele o podgórskim charakterze zasięgu. Dość licznie występują nisze źródłowe z rzadko notowanymi w tym rejonie zbiorowiskami źródliskowymi, m.in. Glycerietum nemoralis-plicatae.

 
Guzy

Opis obszaru

Nieduży fragment falistego terenu, ograniczonego z dwóch stron szosami, częściowo pokryty lasem (głównie zalesienia na gruntach porolnych), z szeregiem zagłębień, w których obecne są małe zbiorniki wodne. W co najmniej trzech z nich występuje strzebla błotna Eupallasella perenurus.

 

Opis obszaru

Stanowisko strzebli błotnej w trzech małych zbiornikach otoczonych lasem, co daje nadzieję na utrzymywanie się tutejszej populacji w przyszłości, zwłaszcza przy podjętej ochronie. Wypłycanie się zbiorników i uleganie naturalnemu procesowi zarastania; ewentualne przemiany w otoczeniu terenu (wkraczanie budownictwa letniskowego, zanieczyszczenia, rębnie i drastyczne zmiany gospodarki leśnej). Brak ochrony obszarowej; Tereny leśne - własność Skarbu Państwa, w administracji Lasów Państwowych (Nadl. Kolbudy, RDLP Gdańsk); pozostałe tereny nieleśne - grunty prywatne.

 
 
Zielenina

Opis obszaru

Teren o urozmaiconej rzeźbie, przecięty fragmentem doliny Rutkownicy, z kilkoma zagłębieniami, zajętymi przez oczka wodne, stanowiące głównie dawne wyrobiska po pozyskiwaniu torfu, a w których występuje strzebla błotna. Wyrobiska otoczone są przez pastwiska i pola oraz fragmenty kompleksu leśnego, z siedliskami buczyny Żyznej i kwaśnej, miejscami również grądu subatlantyckiego.

Skupienie zbiorników dystroficznych z bogatą populacją strzebli błotnej, w terenie, który wydaje się umożliwiać bezpieczne bytowanie tego gatunku w przyszłości, przy podjętej ochronie. Obecność odcinka cennej przyrodniczo doliny cieku oraz na jej zboczach płatów i kwaśnej buczyny Żyznej buczyny oraz grądu subatlantyckiego.

Ewentualne niszczenie zbiorników (zasypywanie, osuszanie) lub ich naturalne zanikanie (zarastanie i wypłycanie), albo przekształcanie w stawy rekreacyjne, zwłaszcza zarybiane gatunkami ryb drapieżnych; intensyfikacja rolniczego lub rekreacyjnego zagospodarowania terenu, szczególnie z chemizacją. Brak ochrony obszarowej; Tereny leśne - własność Skarbu Państwa, w administracji Lasów Państwowych (Nadl. Kolbudy, RDLP Gdańsk); torfowiska i łąki - grunty prywatne.

 
 
Dolna Huta

Opis obszaru

Ostoja leży na Pojezierzu Kaszubskim, w całości w powiecie gdańskim, pomiędzy osadami Huta Dolna na północnym-zachodzie, Ząbrsko Dolne na północnym-wschodzie i Huta Górna na południowym-zachodzie. Obejmuje ona swoimi granicami fragment polodowcowej rynny jeziora Małe Ząbrsko (in. Jezioro Ząbrskie). Zajmuje wysokie i długie stoki tej rynny, o ekspozycji północno-zachodniej, Żywej rzeźbie, z kilkoma rozcięciami erozyjnymi i niewielkimi obniżeniami terenu. Obniżenia te częściowo są zatorfione, częściowo zajęte przez oczka wodne. W jednym ze zbiorników występuje strzebla błotna. Stoki rynny (w granicach ostoi) są w większości zalesione. Część północno-wschodnia i część południowo-zachodnia obszaru pozostają w Użytkowaniu rolniczym; tu znajdują się dość zwarte powierzchnie pól, pastwisk, łąk i ugorów. Lasy w ostoi stanowią głównie drzewostany gatunków obcych siedliskowo - sosny, brzozy, modrzewia, świerka - na Żyznych siedliskach grądowych. Niektóre powierzchnie lasów mają charakter typowo porolny. Tylko lokalnie występują kwaśne buczyny pomorskie Luzulo pilosae-Fagetum, m.in. w rozcięciu erozyjnym w zachodniej części ostoi. W obniżeniach terenu, w tym na obrzeżach oczek wodnych, występuje roślinność łąkowa (rz. Molinietalia), szuwarowa (zw. Magnocaricion), lokalnie mszary (kl. Scheuchzerio-Caricetea nigrae), kwaśne młaki niskoturzycowe (rz. Caricetalia nigrae) i roślinność namuliskowa (kl. Bidentetea tripartiti). Większość fitocenoz zajmuje bardzo małe powierzchnie. W zbiornikach obecne są nymfeidy. Stanowisko strzebli tworzy pojedynczy stosunkowo duży zbiornik (0,8 ha), otoczony lasem i nieużytkami. Staw jest silnie zarośnięty roślinnością o liściach pływających. Populacja strzebli jest dość liczna.

 
Powiat gdański - OSO – Obszary Specjalnej  Ochrony
Nazwa obszaru
Kod obszaru
Dolina Dolnej Wisły
PLB040003
J
 

Opis obszaru

Odcinek doliny Wisły w jej dolnym biegu, od Włocławka do Przegaliny, zachowujący naturalny charakter i dynamikę rzeki swobodnie płynącej. Rzeka płynie w dużym stopniu naturalnym korytem, z namuliskami, łachami piaszczystymi i wysepkami, w dolinie zachowane są starorzecza i niewielkie torfowiska niskie; brzegi pokryte są mozaiką zarośli wierzbowych i lasów łęgowych, a także pól uprawnych i pastwisk. Miejscami dolinę Wisły ograniczają wysokie skarpy, na których utrzymują się murawy kserotermiczne i grądy zboczowe. Wisła przepływa w granicach obszaru przez kilka dużych miast, jak: Toruń, Bydgoszcz, Grudziądz, Tczew. Planowana jest budowa nowej zapory - stopień wodny w Nieszawie.

Występują co najmniej 44 gatunki ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 4 gatunki z Polskiej Czerwonej Księgi (PCK). Gniazduje ok.180 gatunków ptaków. Bardzo ważna ostoja dla ptaków migrujących i zimujących; bardzo ważny teren zimowiskowy bielika (C2).

W okresie lęgowym obszar zasiedla co najmniej 1% populacji krajowej (C3 i C6) następujących gatunków ptaków: nurogęś, ohar (PCK),rybitwa białoczelna (PCK), rybitwa rzeczna, zimorodek, ostrygojad (PCK); w stosunkowo wysokim zagęszczeniu (C7) występuje derkacz, mewa czarnogłowa, sieweczka rzeczna. W okresie wędrówek ptaki wodno-błotne występują w koncentracjach do 50 000 osobników (C4). W okresie zimy występuje co najmniej 1% populacji szlaku wędrówkowego (C2 i C3) następujących gatunków ptaków: bielik, gągoł, nurogęś; stosunkowo licznie (C7) występuje bielaczek; ptaki wodno-błotne występują w koncentracjach do 40 000 osobników (C4). Awifauna obszaru nie jest dostatecznie poznana. Bogata fauna innych zwierząt kręgowych, bogata flora roślin naczyniowych (ok.1350 gatunków) z licznymi gatunkami zagrożonymi i prawnie chronionymi, silnie zróżnicowane zbiorowiska roślinne, w tym zachowane różne typy łęgów, a także cenne murawy kserotermiczne.

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody
Ścieżki edukacyjne:
  • nazwa - ścieżka leśna wokół J. Przywidzkiego; podstawowa tematyka-ochrona lasu, głównie gatunki roślin i zwierząt w lesie
 
Lp.
Początek odcinka
Koniec odcinka
Przebieg odcinka
dł. odcinka
Nawierzchnia
Charakterystyka techniczna odcinka
1
Grabiny – Zameczek,
ul. Gdańska
Grabiny – Zameczek
ul. Gdańska
Grabiny – Zameczek
ul. Gdańska
664,43
Kostka brukowa

Ciąg pieszo rowerowy pas po byłej wąskotorówce wzdłuż osiedla mieszkaniowego

 
2
Grabiny – Zameczek
ul. Gdańska
Wróblewo
Wróblewo
511,56
Kostka brukowa

Ciąg pieszo rowerowy, pas po byłej wąskotorówce przez grunty orne.

3
Wróblewo
Wróblewo
Wróblewo
1316,53
Kostka brukowa
Ciąg pieszo rowerowy wzdłuż drogi powiatowej
4
Wróblewo
Wróblewo
Wróblewo
126,82
Kostka brukowa

Ciąg pieszo rowerowy wzdłuż drogi biegnącej po wale przeciwpowodziowym

5
Wróblewo
Wróblewo
Wróblewo
218,52
Kostka brukowa

Ciąg pieszo rowerowy łączący przejściem przez most z gminą Pruszcz Gdański

 
  • Na terenie gminy Cedry Wielkie znajduje się szlak rowerowy: Kiezmark- Serowo- Leszkowy- Cedry Wielkie-Długie Pole- Giemlice- i dalej przez Osice- Suchy Dąb- Krzywe Koło- Koźliny- do Tczewa.
  • Szlak pieszy: Koszwały- Miłocin- Trutnowy-i dalej do Osic (Suchy Dąb).
  • Szlak Menonitów Długość Szlaku Mennonitów pomiędzy Przejazdowem a Kiezmarkiem, uwzględniając odnogę do Grabin-Zameczku, wynosi ok. 29 200 metrów. http://szlakmennonitow.pl/?page_id=10
  • Ścieżka edukacyjno- przyrodnicza w miejscowości Rotmanka obręb Straszyn: 900 m – ochrona bioróżnorodności – prelekcje dla uczniów Szkół w Rotmance i Straszynie.
 

Wycieczki z przewodnikiem - Zwiedzanie Muzeum Miodu w Skowarczu

           
Prelekcje - Nie są organizowane
 

Wydawnictwa - Wydawnictwo cykliczne „Nowiny Żuławskie” nakład 1000 szt. 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Powiat Kartuski

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy – nie występuje

 

Rezerwat przyrody

Nazwa Lokalizacja Wielkość [ha] Główne walory przyrodnicze

  • Stare Modrzewie gm. Kartuzy 4,85 Stanowisko modrzewia europejskiego w wieku 200 lat na siedlisku kwaśnej buczyny i grądu.
  • Zamkowa Góra gm. Kartuzy 8,88 Kwaśna i żyzna buczyna pomorska z ok. 250-letnim drzewostanem na szczycie i zboczach wzgórza morenowego.
  • Kurze Grzędy gm. Kartuzy  170,7 Bór bagienny i lasy dębowo-bukowe, stanowiska szeregu rzadkich i chronionych roślin naczyniowych i zarodnikowych.
  • Jezioro Turzycowe gm. Kartuzy 11,39 Rezerwat utworzony dla ochrony stanowiska turzycy skąpokwiatowej, które zniknęło pomimo utworzenia rezerwatu. Jeziorko dystroficzne otoczone pyłem torfowiskowym z fragmentami boru bagiennego i brzeziny bagiennej.
  • Staniszewskie Błoto gm. Kartuzy 130,41 Leśne i fragmenty nieleśnych zbiorowisk roślinnych na glebach torfowych (bór bagienny, brzezina bagienna, fragmenty torfowisk przejściowych). Jedna z największych w województwie populacji widłaka jałowcowatego, stanowisko szeregu innych rzadkich i chronionych roślin naczyniowych i zarodnikowych-wrzościa bagiennego.
  • Leśne Oczko gm. Kartuzy 31,66 Jeziorko dystroficzne otoczone mozaiką zbiorowisk torfowiskowych o strefowym układzie. Stanowisko kilku chronionych gatunków roślin naczyniowych.
  • Żurawie Błoto gm. Kartuzy 109,13 Zespół stanowisk przejściowych i zbiorników dystroficznych. Fragmenty lasów dębowo-bukowych otaczających układy torfowiskowe. Stanowisko kilku gatunków chronionych roślin naczyniowych, ostoja ptaków wodno-błotnych.
  • Jezioro Lubygość gm. Kartuzy 70,85 Rynna jeziora dystroficznego otoczona kwaśną buczyną o ok. 200-letnim drzewostanie. Stanowiska rzadkich i chronionych gatunków roślin i owadów.
  • Lechicka Szczelina gm. Kartuzy 41,32 Zalesione brzegi Jez. Kocenko. Dobrze zachowane fragmenty żyznej i kwaśnej buczyny pomorskiej. Nasadzenia gatunków obcych geograficznie, np. daglezji i pierścienice.
  • Staniszewskie Zdroje gm. Kartuzy 37,2 Strome zbocza górnego odcinka dol. Łeby z licznymi, bardzo dobrze zachowanymi źródliskami. Silna mozaika leśnych zbiorowisk roślinnych-buczyn, grądu, łęgów, w tym także łęgu podgórskiego. Bardzo łagodna i zróżnicowana flora roślin naczyniowych.
  • Jar Rzeki Raduni gm. Somonino 84,24  Zbiorowiska łęgów i grądów olszowych oraz buczyn. Bardzo bogata flora roślin naczyniowych z licznymi gatunkami rzadkimi i chronionymi. Bogate skupienie gatunków o podgórskim zasięgu.
  • Ostrzycki Las gm. Stężyca 55,13 Zbiorowiska żyznej i kwaśnej buczyny wapiennej. Bardzo bogata flora roślin naczyniowych, liczne gatunki storczyków, w tym najbogatsze stanowisko obuwika w regionie i stanowisko storzana bezlistnego.
  • Szczyt Wieżyca gm. Stężyca 33,59 Najwyższe wzniesienia niżu polskiego z ok. 150-letnim drzewostanem bukowym na siedliskach kwaśnej i żyznej buczyny pomorskiej. Fragmenty lasów dębowo-bukowych

 

Park krajobrazowy

Nazwa Lokalizacja Wielkość [km2] Główne walory przyrodnicze

  • Kaszubski Park Krajobrazowy powiat kartuski 33,59 Centralna część Poj. Kaszubskiego o bardzo urozmaiconej rzeźbie terenu z obecnością wysokich wzgórz morenowych (Wieżyca 328,6 m npm), rynien jeziornych, dolin rzecznych, fragmentów pół sandrowych. Silnie rozbudowana sieć hydrograficzna ze źródliskowymi odcinkami wielu rzek, np. Łeba, Radunia i szeregiem jezior o skomplikowanej linii brzegowej i znacznej głębokości, w tym także jezior lobeliowych. Fragmenty bardzo wartościowej roślinności leśnej i nieleśnej.

 

Obszary chronionego krajobrazu

  • Nazwa Lokalizacja Wielkość [km2] Główne walory przyrodnicze
  • Obszar Chronionego Krajobrazu Doliny Raduni Dno i zbocza doliny rzeki Raduni i sąsiadujące z osią doliny tereny leśne i rolne na terenie gm. Żukowo i Somonino 33,4 dolina rzeki z licznymi basenami i przełomami, z dobrze zachowanym strefowym układem zbiorowisk roślinnych
  • Kartuski Obszar Chronionego Krajobrazu Gminy: Kartuzy, Somonino, Kolbudy i Żukowo, na terenie Nadleśnictwa Kartuzy 68,8 obszar  w centralnej części Pojezierza Kaszubskiego o młodoglacjalnej rzeźbie z licznymi jeziorami, w tym jeziora lobeliowe
  • Obszar Otomiński Chronionego Krajobrazu Leży na terenie Gdańska i gminy Kolbudy, w Nadleśnictwie Kolbudy 20,72 pow. ogółem dość silnie przekształcony kompleks leśny z dominacją buczyn i lasów dębowo-bukowych oraz jezioro Otominskie
  • Przywidzki Obszar Chronionego Krajobrazu  Leży w gminach: Kolbudy, Przywidz i Nowa Karczma, Żukowo na terenie Nadleśnictwa Kolbudy i Kościerzyna 7,06 Na terenie pow.kar. obszar o silnie urozmaiconej rzeźbie terenu z rynnami jeziornymi, wzgórzami morenowymi i licznymi jeziorami
  • Gowidliński Obszar Chronionego Krajobrazu Leży na terenie gminy Sierakowice i Sulęczyno Na terenie pow.kar 135,49 Obszar o młodoglacjalnym krajobrazie wzgórz morenowych i rozległych równin sandrowych

 

Pomniki przyrody – ilość z uwzględnieniem rodzaj

  • pomniki przyrody nieożywionej, łączna ilość – 16,
    • głazy – 13
    • grupa głazów – 3 sztuki.
  • pomniki przyrody ożywionej, pojedyncze, ilość – 82,
  • pomniki przyrody stanowiące grupy drzew: łącznie – 15,

 Szczegółowe informacje na temat pomników przyrody można uzyskać  w poszczególnych gminach

Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe
Wyznacza się w celu ochrony zachowania ciągłości przestrzennej struktur przyrodniczo-krajobrazowych o szczególnym znaczeniu dla funkcjonowania Kaszubskiego Parku  i dla identyfikacji jego specyfiki krajobrazowej, w tym rewaloryzacja i ochrona krajobrazu rynien jeziornych, obejmujących różnorodne struktury przyrodnicze oraz walory kulturowe, ochronę lęgowisk ptaków wodno-błotnych, oraz przywrócenie ładu przestrzennego zdewastowanego krajobrazu osadniczo-rekreacyjnego wyjątkowo cennych fragmentów krajobrazu naturalnego zachowania jego wartości estetycznych:

• Rynna Potegowska
• Rynna Kamienicka
• Dolina Łeby w KP
• Rynna Mirachowska
• Obniżenie Chmieleńskie
• Rynna Brodnicko-Kartuska
• Rynna Dąbrowko-Ostrzycka
• Rynna Raduńska

 

Użytki ekologiczne

  • Torfowisko w Przewozie    2,6 ha
  • Jezioro Lubowisko       2,6 ha
  • Torfowisko Utopiec     Przewóz,   11,7 ha
  • Przygiełka torfowisko wysokie       Miszewko, dz. 257/4, gm. Żukowo       1,24 ha

Na terenie gminy Kartuzy znajdują się 32 użytki ekologiczne:
nazwa lokalizacja powierzchnia

  • Torfowisko koło wsi Kobylasz gm. Kartuzy i Linia pow. 11,7 ha
  • Torfowisko na północ od jeziora Okuniewko gm. Kartuzy, Ndl. Kartuzy, Obręb Mirachowo, oddz. 288 f, g, 289 g-k, 294 b, c, 295, 296 a, b, c-część  pow. 16,0 ha
  • Źródliska na zboczu doliny Łeby na zachód od Starej Huty gm. Kartuzy, pow. 36,8 ha
  • Źródliska na zboczu doliny Łeby na północ od Stryszej Budy gm. Kartuzy,  pow. 24,3 ha
  • Żarnowczysko na południowy zachód od Nowej Huty gm. Kartuzy pow. 10,8 ha
  • Dolina mirachowskiej strugi Ndl. Kartuzy, Obręb Mirachowo, oddz. 110 f, o, cx - część użytku pow. 31,0 ha
  • Dolina między jeziorami Lubygość i Kłączyno  Ndl. Kartuzy, Obręb Mirachowo, obręby 66 c-część, 67 a, d,  pow. 28,1 ha
  • Uroczysko leśne na północny-zachód od rezerwatu “Kurze Grzędy” gm. Kartuzy, Ndl. Kartuzy, Obręb Mirachowo, oddz. 103 pow. 21,6 ha
  • Uroczysko “jelenie moczary”  Ndl. Kartuzy, Obręb Mirachowo, oddz. 113 a, b, d, f, g,  pow. 4,3 ha
  • Uroczysko leśne na wschód od rezerwatu “Kurze Grzędy” gm. Kartuzy, Ndl. Kartuzy, Obr. Mirachowo, oddz. 133 d, g , f-część,  pow. 9,0 ha
  • Łąki mirachowskie pow. 44,0 ha
  • Łąki i szuwary nad Jeziorem Bąckie pow. 8,3 ha
  • Źródliska koło Cieszonka pow. 2,4 ha
  • Czyżnie  na zachód od Cieszonka  pow. 2,8 ha
  • Dolinka erozyjna nad Jeziorem Sianowskim  pow. 1,4 ha
  • Źródliska  nad Jeziorem Sianowskim  pow. 4,4 ha
  • Jezioro małe Osuszyno   pow. 4,8 ha
  • Siedlisko Stare Staniszewo Ndl. Kartuzy, Obręb Mirachowo, oddz. 208 n, o, 209 p, r, s, t, w,  pow. 2,4 ha
  • Uroczysko leśne  na południe od rezerwatu “Staniszewskie Błota” Ndl. Kartuzy, Obręb  Mirachowo, oddz. 249 c, d, a-część, 248 - część,  pow. 25,4 ha
  • Jezioro Okoniwka Ndl. Kartuzy, Obręb Mirachowo, oddz. 249 k,  pow. 4,0 ha
  • Uroczysko leśne na wschód od Kamienicy Królewskiej Ndl. Kartuzy, Obręb Mirachowo, oddz. 109 h, j, i-część pow. 6,6 ha
  • Wyspy na Jeziorze Wielkie Łąki gm. Kartuzy pow. 0,2 ha
  • Jezioro Ciche   Ndl. Kartuzy, Obręb Kartuzy, oddz. 183 c + woda pow. 6,5 ha
  • Torfowisko na południowy-zachód od wsi Kosy Ndl. Kartuzy, Obręb Kartuzy, oddz. 131l-część pow. 7,8 ha
  • Torfowisko na południe od wsi Kosy pow. 8,5 ha
  • Mokradła nad jeziorem Wielkie Brodno gm. Kartuzy pow. 37,0 ha
  • Wyspa na jeziorze Brodno Wielkie gm. Kartuzy pow.0,6 ha
  • Mokradła na północ od Brodnicy Dolnej pow. 1,7 ha
  • Wyspa w zachodniej części Jeziora Ostrzyckiego gm. Kartuzy pow. 0,8 ha
  • Łąki nad jeziorem Małe Brodno gm. Chmielno i Kartuzy pow. 5,2 ha
  • Torfowiska na południe od Głodnicy gm. Linia i Kartuzy pow. 92,3 ha
  • Smolne Błoto gm. Kartuzy w otulinie KPK pow. 206,0 ha

 

 Obszary Natura 2000

Powiat kartuski - SOO - Specjalne Obszary Ochrony (siedliskowe)

 

Nazwa obszaru Kod obszaru Pow. ogółem pow woj. [ha] Gmina
Dolina Górnej Łeby PLH220006 2550,1 Chmielno, Kartuzy
Kurze Grzędy PLH220014 1586,6 Kartuzy, Sierakowice
Staniszewskie Błoto PLH220027 917,2 Chmielno, Kartuzy, Sierakowice
Jar Rzeki Raduni PLH220011 87,7 Żukowo, Somonino
Hopowo PLH220010 8,1 Somonino
Jezioro Chośnickie PLH220012 214,3 Sulęczyno
Mechowiska Sulęczyńskie PLH220017 45,6 Sulęczyno
Uroczyska Pojezierza Kaszubskiego PLH220095 3922,3 Stężyca, Somonino, Kartuzy, Chmielno, pow. kościerski
Jezioro Kistowskie PLH2220097 367,5 Sierakowice, Sulęczyno
Nowa Sikorska Huta PLH220090 174,7 Stężyca
Piotrowo PLH220091 483 Somonino i pow. kościerski
Prokowo PLH220080 885,6 Kartuzy, Przodkowo

Powiat kartuski - OSO - Obszary Specjalnej Ochrony (ptasie)

 

Nazwa obszaru Kod obszaru Pow. ogółem pow. woj [ha] Gmina
Lasy Mirachowskie PLB220008 8232,4 Chmielno, Kartuzy, Sierakowice

 

1. Dolina Górnej Łeby, Powierzchnia : 2550.1 ha, Gminy Chmielno, Kartuzy
       


Ogólna charakterystyka obszaru
 
Obszar obejmuje dolinę rzeki Łeby, rozcinającą silnie sfałdowaną morenę denną, sandry i moreny czołowe. Rzeka płynie tu na dnie rynien subglacjalnych w różnym stopniu przekształconych przez rzekę, a w górnym odcinku przecina przepływowe Jezioro Sianowskie. W rozcięciach rygli tworzy przełomy, w których przybiera charakter rzeki podgórskiej. Jej spadek na odcinku ok. 50 km wynosi 96 m. Dno doliny tworzą piaski i gliny akumulacji lodowcowej oraz torfy niskie. Zbocza o wysokości nierzadko przekraczającej 100 m, mają nachylenie od ok. 15 stopni w odcinkach rynnowych do około 40 stopni w przełomach. Są one porozcinane przez liczne doliny erozyjne, przeważnie suche; u ich podstawy występują liczne wysięki i źródła. Rzeka zaliczana jest do pstrągowo-lipieniowych. Na dnie doliny panują wielogatunkowe wilgotne łąki; zachowały się też lasy łęgowe o cechach podgórskich oraz śródleśne i nieleśne wysięki i źródliska. W dolnych częściach stoków doliny między Stryszą Budą a Strzepczem licznie występują wiszące torfowiska źródłowe. Na zboczach doliny (od Jez. Reskowskiego do Stryszej Budy i od Osieka do Paraszyna) dominują lasy. W górnym odcinku są to buczyny, a na dnie doliny grądy i łęgi, a w dolnym - mieszane lasy z dużym udziałem sosny i świerka. Na mniej stromych zboczach w odcinkach rynnowych są pola uprawne 

Status ochrony

Obszar w większości położony jest na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego (34 544 ha; 1983) - jego południowa część, natomiast część północna leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Łeby (5 456 ha; 1994). Na terenie obszaru znajduje się także rezerwat przyrody Staniszewskie Zdroje (37,52 ha, 1972), Projektuje się utworzenie rezerwatu Dolina Mirachowskiej Strugi oraz Lęborskiego Parku Krajobrazowego.

 

2. Kurze Grzędy, Powierzchnia : 1586.6 ha, Gminy: Chmielno, Kartuzy

Ogólna charakterystyka obszaru 
Obszar obejmuje duży, zwarty kompleks leśny, zlokalizowany w krajobrazie postglacjalnym. Rzeźba terenu jest urozmaicona (efekt zlodowacenia Bałtyckiego). Wzniesienia morenowe zwykle porośnięte są buczynami. W obniżeniach znajduje się część zespołu Jezior Potęgowskich, a także kompleks torfowisk wysokich i przejściowych oraz jeziorka dystroficzne. Często otoczone są one przez lasy i bory bagienne. 

Status ochrony

Obszar położony na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego (33 202 ha; 1983), obejmuje rezerwaty przyrody: Kurze Grzędy (170,70 ha; 1957), Jezioro Turzycowe (11,39 ha; 1959), Żurawie Błota (109,13 ha; 1990), Lubygość (70,75 ha; 1962), Lechicka Szczelina (41,32 ha; 1990).

 

3. Staniszewskie Błoto, Powierzchnia : 917.2 ha, Gminy Chmielno, Kartuzy, Sierakowice

Ogólna charakterystyka obszaru
 
Obszar obejmuje fragment kompleksu Lasów Mirachowskich, otaczający torfowisko Staniszewskie Błota i jezioro Leśne Oczko. Torfowisko jest silnie odwodnione, ale pewne jego fragmenty zachowały jeszcze wysokie walory przyrodnicze. Dominującymi zbiorowiskami na torfowisku są: bór i brzezina bagienna. W otoczeniu torfowiska występują acydofilne dąbrowy. Na pozostałym terenie dominują kwaśne buczyny. 

Status ochrony

Obszar w całości położony na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego (33 202 ha; 1983) z rezerwatami przyrody: Staniszewskie Błoto (130,41 ha; 1962) i Leśne Oczko (31,66 ha; 1990).
 

 

4. Jar Rzeki Raduni, Powierzchnia : 87.7 ha, Gmina Żukowo, Somonino

Ogólna charakterystyka obszaru 
Obszar obejmuje przełomowy odcinek rzeki Raduni. Rzeka płynie dnem kamienistego jaru, tworząc meandry. Dolina i strome zbocza (do 45 st. nachylenia) o wysokości do 40 m, porośnięte są lasem liściastym (grądy, łęgi); miejscami na dnie wąwozu występują podmokłe łąki. Rośnie tu wiele roślin górskich i innych rzadkich gatunków. Ostoja ma specyficzny mikroklimat, o wysokiej wilgotności i niższych temperaturach w porównaniu z przyległymi terenami. Przełom rzeki rozcina rozległy kompleks leśny, w którym dominują siedliska grądowe. 

Status ochrony

Obszar w całości położony na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Raduni (3 556,7 ha; 1994) w granicach rezerwatu przyrody Jar rzeki Raduni (84,24 ha, 1972).

 

5. Hopowo, Powierzchnia : 8.1 ha, Gmina Somonino

Ogólna charakterystyka obszaru
 

Obszar stanowi śródleśny zbiornik o długości ok. 250 i szerokości ok. 50 m . Ma on charakter dystroficznego jeziora o głębokości ok. 1,5 m, którego brzegi zajmuje trzymetrowej szerokości pas pła torfowcowego. Roślinność wodną tworzy zespół rdestnicy pływającej Potamogetoneteum natantis, który poza gatunkiem charakterystycznym, porastającym obficie cały akwen, reprezentowany jest przez grążela żółtego Nuphar luteum, a w strefie przybrzeżnej przede wszystkim przez rogatka sztywnego Ceratophyllum demersum. Płytkie przybrzeżne partie we wschodniej i zachodniej części zbiornika zajmuje zespół pałki szerokolistnej Typhetum latifoliae otoczony od strony lądu zaroślami brzozowymi zespołu Betuletum pubescentis. Bezpośrednie otoczenie zbiornika stanowi las sosnowy.  
 

 


6. Jeziorka Chośnickie, Powierzchnia : 214.3 ha, Gmina Sulęczyno

Ogólna charakterystyka obszaru 

Obszar położony jest na pograniczu sandru i moreny. Obejmuje kompleks torfowiska wysokiego typu kopułowego (bałtyckiego), z siedmioma wodnymi zbiornikami o charakterze dystroficznym i mineralnymi wyniesieniami. Zlokalizowany jest na granicy wododziału Słupi i Łupawy. Torfowisko porośnięte jest częściowo borami i brzezinami bagiennymi. Mineralne wyniesienia pokrywają zbiorowiska leśne: kwaśna dąbrowa, kwaśna buczyna i bory sosnowe.  

Status ochrony

Obszar obejmuje teren rezerwatu przyrody Jeziorka Chośnickie (213,54 ha; 1985).


 

7. Mechowiska Sulęczyńskie, Powierzchnia : 45.6 ha, Gmina Sulęczyno.

Ogólna charakterystyka obszaru 

Obszar obejmuje kompleks źródliskowych oraz przejściowych torfowisk alkalotroficznych, położonych wśród wału moren czołowych, podścielonych osadami gytii wapiennej. W części obszar porastają naturalne zespoły łąk hydrofilnych. 

Status ochrony

Obszar w całości na terenie Gowidlińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (15 661,7 ha; 1994). Projektuje się utworzenie rezerwatu przyrody Karwęczyno.


 

8. Uroczyska Pojezierza Kaszubskiego, Powierzchnia : 3922.3 ha, Gmina Stężyca, Kartuzy, Somonino, Chmielno



Ogólna charakterystyka obszaru 

Ostoja położona jest w centralnej, najwyższej części Pojezierza Kaszubskiego, o typowej młodoglacjalnej rzeźbie terenu. Obejmuje zespół rozległych form dolinnych zwanych rynnami polodowcowymi wraz z jeziorami wypełniającymi ich najgłębsze miejsca oraz fragmenty wysoczyzn (morena czołowa strefy marginalnej, morena denna) i fragmenty terenów sandrowych. Rejon omawianej ostoi jest najwyżej wyniesionym obszarem w całym pasie Pojezierza Pomorskiego oraz w całej Polsce niżowej.
Najwyższe są tzw. Wzgórza Szymbarskie, gdzie "szczyt" Wieżyca (najwyższy na całym niżu środkowoeuropejskim) dochodzi do wysokości 329,5 m.npm. Z racji sąsiedztwa najwyższych wyniesień pojeziernych i głęboko wciętych rynien polodowcowych, mamy tu do czynienia z bardzo dużymi, jak na warunki nizinne, deniwelacjami dochodzącymi do 160 metrów i mocno zróżnicowaną rzeźbą terenu. W podłożu (w obszarach wysoczyznowych) występują głównie piaski zwałowe i wodnolodowcowe oraz gliny zwałowe. Spośród utworów holoceńskich ważną rolę w kształtowaniu cennej roślinności odgrywają torfy (niskie, rzadziej wysokie) oraz pokłady kredy jeziornej. Kreda występuje najczęściej w rynnach i wytopiskach, (przykryta jest wtedy najczęściej torfami) lub ponad współczesnymi dnami doliny (nawet kilkanaście metrów). Rozwinięta jest sieć hydrograficzna obszaru (10 dużych jezior, rzeka Reda, liczne drobne oczka), obszar jest bardzo silnie zasilany przez wody wysiękowe, źródła, występują tu różne pod względem hydrologicznym typy torfowisk: pojeziorne, przepływowe, źródliskowe, kotłowe (zróżnicowane dodatkowo wewnętrznie pod względem panujących warunków edaficznych).
Najbardziej charakterystyczną cechą omawianego obszaru jest "łańcuch" jezior rynnowych. Są to jeziora: Kłodno, Małe Brodno, Wielkie Brodno, Ostrzyckie, Patulskie, Dąbrowskie, Lubowisko i Stężyckie oraz Bukrzyno Duże i Bukrzyno Małe. Wszystkie wraz z Jeziorami Raduńskimi (które to nie znajdują się aktualnie w projektowanej ostoi) są połączone ciekami i tworzą charakterystyczne ciągi o układzie kaskadowym. Odwadniane są przez wypływającą z Jeziora Ostrzyckiego Radunię i stanowią jej rejon źródłowy. Poza wielkimi jeziorami zajmującymi dna rynien polodowcowych, licznie występują równieŜ niewielkie, często bezodpływowe jeziorka tzw. oczka wytopiskowe. Kilka zbiorników w części południowo-wschodniej ostoi (koło Drozdowa, w rejonie wzniesień morenowych w rejonie Szymbarka) zasiedlonych jest przez strzeblę błotną. Zbiorniki te mają powierzchnie 0,07-0,25 ha (razem 0,80 ha).
Szata roślinna obszaru jest silnie zróżnicowana - z wieloma rzadkimi zespołami roślinnymi oraz bogatą florą, w której obecne są liczne zagrożone gatunki. Kompleksy leśne w planowanej ostoi związane są ze wzgórzami moren czołowych, fragmentami moreny dennej, kemami i sandrami oraz stokami rynien glacjalnych, które wcinają się w powierzchnie morenowe i sandrowe. Duże powierzchnie lasy zajmują zwłaszcza na wzgórzach moreny czołowej, w części południowo-wschodniej ostoi. Część drzewostanów ma charakter wtórny - porolny. Najpowszechniejszymi zespołami leśnymi są: kwaśna buczyna niżowa Luzulo pilosae-Fagetum, żyzna buczyna niżowa Galio odorati-Fagetum; niekiedy towarzyszą im subatlantyckie grądy gwiazdnicowe Stellario holosteae-Carpinetum, acydofilne dąbrowy Fago-Quercetum - zajmując jednak zdecydowanie mniejsze powierzchnie. Miejscami występują drzewostany sosnowe prawdopodobnie na siedliskuh śródlądowego boru świeżego Leucobryo-Pinetum. Najcenniejszym z zespołów leśnych, lecz zajmującym niewielką powierzchnię, jest kaszubska buczyna storczykowa ze związku Cephalanthero-Fagenion o prowizorycznej nazwie Fagus silvatica Cypripedium calceolus. W ostoi notowana nad Jeziorem Ostrzyckim, gdzie wykształca się na rędzinach brunatnych wytworzonych z kredy jeziornej, której pokłady znajdują się kilka metrów powyŜej obecnego poziomu tafli jeziora. W ostoi część areału siedliskowego tego zespołu jest zajęta przez zastępcze zbiorowiska leśne i nieleśne. W niższych położeniach wytępują łęgi zajmując małe powierzchnie, a w bliskim sasiedztwie tali jezior olsy i zarośla wierzbowe.
Typowym dla obszaru zespołem łęgowym jest łęg olszowy Fraxino-Alnetum. Wzdłuż cieków, zwłaszcza w odcinkach
przebiegających dnami dolin rynnowych, wykształca się on w postaci typowej, natomiast w miejscach wysięków i wypływów wód (na stokach dolin rynnowych) występuje w podzespole źródliskowym F-A cardaminetosum amarae. Zbiorowisko to tworzy z reguły niewielkie enklawy wśród łąk i w obrębie kompleksów leśnych. Małe powierzchnie w ostoi zajmuje prawdopodobnie łęg wiązowy Ficario-Ulmetum minoris, m in. w dolnych partiach stoków obniŜenia Jez. Bukrzyno Małe. Do rzadkich ugrupowań leśnych w dnach rynien i w należą bory bagienne Vaccinio uliginosi-Pinetum. Brzeziny bagienne Vaccinio uliginosi-Betuletum pubescentis występują z kolei ponad górnymi krawędziami dolin rynnowych - w niektórych zagłębieniach terenu.
Na stokach rynien ugrupowaniom leśnym najczęściej towarzyszą - zróżnicowane co do zajmowanego areału - zbiorowiska polne, łąki i pastwiska świeże, suche murawy napiaskowe murawy bliźniczkowe) z rzędu Nardetalia, samosiewy różnych gatunków drzew i krzewów, płaty czyżni z klasy Rhamno-Prunetea. W części są to wtórne zbiorowiska rozwijające się na porzuconych, jałowych lub trudnodostępnych polach i łąkach. Aktualnie są one bądź użytkowne pastwiskowo, koszone z różną intensywnością,
bądź odłogowane przez długie lata. Często fitocenozy mają charakter przejściowy. Decyduje o tym m.in. sposób użytkowania. Najbardziej urozmaicona jest roślinność nieleśna w dnach układów dolinnych, w szczególności na przesmykach jezior rynnowych, w ujściach rzek do jezior, w zatoczkach jezior oraz w dolnych partiach stoków rynien. Roślinność zdominowana jest tu przez ugrupowania nieleśne: wodne, szuwarowe, ziołoroślowe, łąkowe, młaki i mechowiska. Towarzyszące im fitocenozy leśne i zaroślowe, z reguły rozwijają się w procesach sukcesji wtórnej.
Przesmyki jezior są jednym z miejsc koncentracji zasadowych i kwaśnych młak, mechowisk, turzycowisk z rzędów Caricetalia davallianae i Caricetalia nigrae oraz ze związku Caricion lasiocarpae, jak np.: Caricetum appropinquatae, C. diandrae, C. lasiocarpae, C. nigrae, Calamagrostietum strictae, Menyantho-Sphagnetum. Drugim z takich miejsc w ostoi są niektóre wytopiska
znajdujące się ponad górnymi krawędziami rynien glacjalnych (najcenniejsze w Gołubiu i w śurominie). Największy areał w dnach dolin zajmują jednak ugrupowania łąkowe z rzędu Molinietalia, wśród nich zwłaszcza łąki wilgotne i bagienne ze związku Calthion, jak cenne łąki ostożeniowe Angelico-Cirsietum oleracei, w tym w postaci źródliskowej z pełnikiem europejskim Trollius europaeus i wielosiłem błękitnym Polemonium europaeum. Rzadziej występują: Caricetum caespitosae, Scirpetum silvatici, zbiorowisko z Deschampsia caespitosa. W niektórych fitocenozach łąk wilgotnych pojawiają się gatunki kalcyfilne. Łąkom tym często towarzyszą również ziołorośla ze związku Filipendulion ulmariae, jak np. Filipendulo-Geranietum oraz szuwary turzycowe i trawiaste.
Na roślinność szuwarową omawianej części ostoi składają się fitocenozy ze związków Phragmition i Magnocaricion, Jak m in.: Phragmitetum australis, Typhetum latifoliae, Equisetetum fluviatile, Eleocharietum palustris, Caricetum rostratae, Glycerietum maximae, Caricetum paniculatae, Caricetum acutiformis, Phalaridetum arundinaceae. Niektóre z nich wykształcone są zarówno na siedliskach typowo bagiennych, jak i w obszarach źródliskowych, dotyczy to np. Caricetum acutiformis, C. paniculatae. Pierwsze pięć z wymienionych zespołów należy do tych, które najczęściej tworzą wąskie pasy roślinności przybrzeżnej w jeziorach rynnowych. Roślinność wodną mezo-eutroficznych jezior rynnowych tworzą m.in. zbiorowiska ze związków Potamion i Nymphaeion, jak: Potametum natantis, Nypharo-Nymphaetum, Hydrocharietum morsus-ranae. W Jez. Bukrzyno Małe łanowo występują ramienice z rodzaju Chara sp. Ponad górną krawędzią rynien glacjalnych - w bezodpływowych zagłębieniach terenu - wykształciły się cenne zbiorowiska torfowisk przejściowych i niekiedy wysokich z klasy Scheuchzerio-Caricetea nigrae (rząd Scheuchzerietalia palustris, rząd Caricetalia nigrae) oraz klasy Oxyccoco-Sphagnetea (rząd Sphagnetalia magellanici). Ich największe zgrupowanie znajduje się w rejonie Wzgórz Szymbarskich - leśniczówki Drozdowo i osady Rybaki. Z kolei największe torfowiska występują w zagłębieniach w południowo-zachodniej części ostoi - w rejonie Delewa, śuromina. W obrębie tych torfowisk występują liczne drobne zbiorniki dystroficzne, często poeksploatacyjne. 
 

Status ochrony

Ostoja obejmuje ważny w regionie gdańskim fragment systemu obszarów chronionych o wybitnych wartościach przyrodniczych, kulturowych i krajobrazowych. Tworzą go tu:
"Kaszubski Park Krajobrazowy" (utworzony w 1983 r., aktualna powierzchnia całkowita wynosi 303202 ha). Ostoja w całości zawiera się w obszarze Parku, obejmując południową i centralną jego część.
Rezerwaty przyrody (w całości zawierające się w ostoi):

  • "Ostrzycki Las" - rezerwat leśny (utworzony w 1960 r. na terenie gminy Stężyca, obecna powierzchnia wynosi 55,13 ha). Obiekt chroni buczynę nawapienną oraz bogatą florę, w tym rzadkie gatunki storczyków (jedno z nielicznych stanowisk obuwika na Pomorzu).
  • "Szczyt Wieżyca" - rezerwat krajobrazowy (utworzony w 1962 r., pow. 33,59 ha, gm. Stężyca). Chroni najwyższe wyniesienie Niżu

Środkowoeuropejskiego oraz las bukowy.
Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe - wszystkie utworzone w 1998 r.:

  • "Obniżenie Chmieleńskie" (pow. ca 1112 ha. Ostoja obejmuje część zespołu z jeziorami Kłodno i Małe Brodno - na terenie gmin Chmielno i Kartuzy.
  • "Rynna Brodnicko-Kartuska" (pow. ca 825 ha). Ostoja obejmuje część zespołu z jeziorem Wielkie Brodno - na terenie gmin Kartuzy, Somonino.
  • "Rynna Dąbrowsko-Ostrzycka" (pow. ca 1756 ha). Ostoja obejmuje większość zespołu z jeziorami Bukrzyno Małe Bukrzyno DuŜe, Ostrzyckie, Patulskie, Dąbrowskie (z torfowiskiem Gołubie), Lubowisko - na terenie gmin Kartuzy, Somonino, Kościerzyna i Stężyca.
  • "Rynna Raduńska" (pow. ca 3137 ha). Ostoja obejmuje dwa stosunkowo nieduże fragmenty obiektu: z Jeziorem Stężyckim i torfowiskiem Delewo oraz torfowisko Żuromino - na terenie gmin Stężyca i Kościerzyna.

Użytki ekologiczne (w całości leżące na terenie ostoi):

  • "Jezioro Lubowisko" - nr 281 w rejestrze WKP w Gdańsku (utworzony w 2006 r., pow. 0,70 ha, gm. Stężyca). Obiekt chroni torfowisko przejściowe na zachodnim brzegu jeziora Lubowisko.
  • "Utopiec" - nr 283 w rejestrze WKP w Gdańsku (utworzony w 2006 r., pow. 2,79 ha, gm. Stężyca). Chroni śródleśne torfowiska i oczka wodne.

Rezerwaty projektowane (wg projektu zawartego w nie obowiązującym obecnie planie ochrony Kaszubskiego Parku Krajobrazowego):

  • Jezioro Bukrzyno Małe – rezerwat krajobrazowy (pow. ok. 55 ha, gminy Stężyca i Chmielno). W całości mieści się w obrębie ostoi.
  • Torfowisko koło Czapielskiego Młyna - rezerwat torfowiskowy (pow. ok. 19 ha, gminy Stężyca i Chmielno). W całości zawiera się się w ostoi.
  • Łąki nad Jez. Potulskim - rezerwat florystyczny (pow. ok. 17 ha, gm. Stężyca). W całości, wraz z zaplanowana otuliną, mieści się w ostoi.
  • Torfowisko koło Gołubia - rezerwat torfowiskowy (pow. ok. 11 ha, gm. Stężyca). Obiekt wraz z planowaną otuliną, obejmującą bezpośrednią zlewnię torfowiska, zawiera się w ostoi.
  • Torfowiska kotłowe koło śuromina - rezerwat torfowiskowy (pow. ok. 8 ha, gm. Stężyca). Wskazana ochrona ścisła. Obiekt, razem z planowaną otuliną, mieści się w ostoi.

Użytki ekologiczne projektowane (wg nie obowiązującego planu ochrony KPK); wszystkie w całości leżą na terenie ostoi:

  • Ujście Raduni do jeziora Kłodno (pow. 17 ha, gm. Chmielno). Dla ochrony lęgowisk ptaków wodno-błotnych.
  • Łąki nad Jeziorem Małe Brodno (pow. 5,2 ha, gminy Chmielno i Kartuzy).
  • Mokradła nad Jeziorem Wielkie Brodno (pow. ok. 37 ha, gm. Kartuzy).
  • Wyspa na Jeziorze Brodno Wielkie (pow. 0,6 ha, gm. Kartuzy) - dla ochrony lęgowiska ptaków wodnych i błotnych.
  • Mokradła na północ od Brodnicy Dolnej (brzeg Jez. Wielkie Brodno) (pow. 1,7, ha, gm.Kartuzy).
  • Wyspa w zachodniej części Jeziora Ostrzyckiego (pow. 0,8 ha, gm. Kartuzy) - dla ochrony lęgowiska ptaków wodnych i błotnych.
  • Przesmyk między Jez. Potulskim i Jez. Ostrzyckim (pow. 11 ha, gm. Stężyca).
  • Torfowisko nad Jez. Dąbrowskim (pow. 7,6 ha, gmina Stężyca).
  • Przesmyk między Jez. Lubowisko i Jez. Dąbrowskim (pow. 6,1 ha, gm. Stężyca).
  • Brzegi Jeziora Stężyckiego (pow. 14 ha, gm. Stężyca).
  • Torfowisko na południe od Zdrębowa (pow. 9,5 ha, gminy Stężyca i Kościerzyna). Chronić będzie m.in. stanowisko lipiennika Loesela.
  • Torfowisko na południowy-wschód od Delewa (koło Kucborowa) (pow. 12 ha, gm. Stężyca).
  • Torfowisko na północ od Delewa (pow. 15,8 ha, gm. Stężyca).
  • Uroczysko Żuromino - Jezioro Żuromińskie z torfowiskiem w zatoce (pow. 18,3 ha, gm. Stężyca). Chronić będzie biocenozy i florę torfowiskową oraz lęgowiska ptaków wodno-błotnych.

Użytki ekologiczne planowane dodatkowo w efekcie inwentaryzacji obszaru ostoi (wg projektu Zespołu Dokumentacji Przyrodniczej
Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku); wszystkie obiekty w całości leżą na terenie ostoi:

  • Oczko wodne z ponikłem igłowatym koło Czapielskiego Młyna (gm. Stężyca).
  • Torfowisko koło Rątów (gm. Somonino).
  • Torfowisko "Widłaczkowe Torfy" koło Szymbarka (gm. Stężyca).
  • Łąki pełnikowe nad Jeziorem Stężyckim (gm. Stężyca).
  • Łąki storczykowe koło Rybaków (gminy Stężyca i Somonino).
  • Torfowisko koło Rybaków (gm. Somonino).

Planowane poszerzenie rezerwatu "Las Ostrzycki" (projekt Zespołu Dokumentacji Przyrodniczej) - w celu objęcia ochroną nowych

stanowisk obuwika oraz wielu innych zagrożonych gatunków roślin, znajdujących się nad Jeziorem Ostrzyckim około 1 km na zachód od granic obecnego rezerwatu (gmina Stężyca).

 

9. Jeziora Kistowskie, Powierzchnia : 376.8 ha, Gmina Sulęczyno, Sierakowice
 

Ogólna charakterystyka obszaru 
Na terenie ostoi są trzy jeziora lobeliowe (Chojnackie, Warleńskie, Ostrowickie), w każdym z nich występuje populacja elismy wodnej. Są to stosunkowo niewielkie jeziora o zróżnicowanej głębokości (głębokości maksymalne 8 - 19 m). Woda tych jezior cechuje się lekko kwaśnym lub bliskim obojętnemu odczynem wody (pH 6,63 - 6,95) oraz niskim przewodnictwem elektrolitycznym (39,8 - 52,2 S/cm). Jest ona dość mocno zabarwiona, co wynika ze znacznej zawartości substancji humusowych. Obecnie są to jeziora mezo- i eutroficzne.
Roślinność podwodna jezior jest słabo wykształcona. W jeziorach Warleńskim i Chojnackim występują płaty zbiorowiska zespół poryblinu jeziornego i lobelii jeziornej. Znajdują się tutaj trzy potwierdzone stanowiska Elismy wodnej, w tym jedno dość liczne w Jeziorze Chojnackim. Jest to największe z nieobjętych dotychczas siecią Natura 2000 skupisko stanowisk tego gatunku na Pojezierzu Kaszubskim. W jeziorach tych są także dwa stanowiska poryblinu kolczastego.

 


10. Nowa Sikorska Huta, Powierzchnia : 176.1 ha, Gmina Stężyca
 

Ogólna charakterystyka obszaru 

Ostoja leży na Pojezierzu Kaszubskim, między Nową Sikorską Hutą a Kłobuczynem, w powiatach kartuskim i kościerskim. Obejmuje swym zasięgiem fragment wysoczyzny morenowej o rzeźbie falistej z lokalnym wyniesieniem Serża Góra oraz z zespołem niewielkich torfowisk i oczek wodnych w lokalnych obniżeniach terenu. Większość oczek ma charakter zbiorników dystroficznych. Zdecydowaną większość powierzchni terenu zajmują lasy iglaste (85%), natomiast pozostałą część siedliska rolnicze.
Powierzchnie wysoczyznowe zajęte są w przewadze przez leśne zbiorowiska zastępcze z sosną, świerkiem i brzozą w drzewostanach, w części przez odłogowane pola i grunty orne. W obrębie torfowisk wykształciła się głównie roślinność mszarna. W dystroficznych oczkach wodnych i dołach potorfowych występują agregacje pływaczy Utricularia vulgaris, U. minor.
Na obrzeżach torfowisk obecne są wąskie pasy łąk, lokalnie suche wrzosowiska. W ostoi znajduje się kilka śródleśnych, niewielkich zbiorników z dość liczną strzeblą. Powierzchnia tych zbiorników wynosi od 0,03 ha do 0,37 ha (razem 0,50 ha). W zbiornikach strzeblowych stwierdzono też liczne karasie pospolite i pojedyncze karasie srebrzyste 

 

 11. Piotrowo, Powierzchnia : 503.6 ha, Gmina Somonino


 

Ogólna charakterystyka obszaru 

Ostoja położona jest pomiędzy Piotrowem, Chylową Hutą, Grabowską Hutą oraz wybudowaniami Kłobuczyna - w powiatach kościerskim i kartuskim. Obejmuje ona wysoczyznę moreny dennej przeciętą doliną rzeki Wierzycy, z zagłębieniami wypełnionymi różnej wielkości torfowiskami i zbiornikami wodnymi. Na północnym wschodzie obejmuje fragmentarycznie wzniesienia czołowomorenowe. W ostoi znajduje się obszar źródliskowy rzeki Wierzycy wraz z jej górnym odcinkiem. Ponad połowę obszaru stanowią siedliska rolnicze, zaś lasy iglaste to 35% powierzchni obszaru, pozostałą część stanowią lasy liściaste i mieszane.
Obszar charakteryzuje się zróżnicowaną strukturą użytkowania terenu. Występują tu:
• duże powierzchnie nieużytków w postaci kompleksu torfowisk, bagien, zbiorników wodnych (w obniżeniach terenu),
• łąki i pastwiska (te głównie w dolinach cieków oraz na obrzeżach torfowisk),
• zróżnicowanej wielkości kompleksy leśne (najczęściej na stromych stokach wzgórz i dolin oraz w obrębie torfowisk),
• duże kompleksy pól uprawnych,
• zabudowa wsi Piotrowo oraz pojedyncze rozproszone gospodarstwa rolne osad związanych z obszarem,
• droga przecinająca ostoję, prowadząca z Kłobuczyna do Grabowskiej Huty oraz sieć lokalnych dróg gruntowych,
• linie energetyczne.
Torfowiska i towarzyszące im zbiorniki (oczka potorfowe, rzadziej naturalne jeziorka) mają zróżnicowaną wielkość. Wśród nich jest rozległy, cenny kompleks torfowiskowy, z dużym zbiornikiem dystroficznym - Jeziorem Piotrowskim - położony pomiędzy Piotrowem, a Grabowską Hutą. Większość torfowisk była w przeszłości eksploatowana. Obecnie torfowiska zdominowane są przez zróżnicowaną roślinność mszarną z klasy Scheuchzerio-Caricetea fuscae oraz roślinność szuwarową - rozwijającą się wtórnie w potorfiach.
Na przesuszonych kopułach torfowiskowych występują fitocenozy mszarne, w których dominują wrzos i wełnianka, licznie pojawia się sosna. Różnej wielkości powierzchnie w obrębie torfowisk zajmują płaty boru bagiennego, a także drzewostany sosnowe z trzęślicą modrą i roślinami borowymi w runie. Niekiedy pojawiają się degeneracyjne postaci brzeziny bagiennej. Pło mszarne szeroką strefą występuje również na obrzeżach Jeziora Piotrowskiego.
W obrębie kompleksu torfowisk i bagien występuje wiele zbiorników wodnych o zróżnicowanej powierzchni i głębokości, zasiedlonych przez strzeblę błotną, w tym kompleks częściowo połączonych mniejszych zbiorników. W niektórych zbiornikach, poza strzeblą stwierdzono karasia pospolitego.
Ostoja klasyfikuje się w czołówce najwartościowszych w regionie obszarów siedliskowych strzebli błotnej. Znajdują się tu liczne zbiorniki, w większości potorfowe i śródleśne, o stosunkowo małym zagrożeniu, z liczną populacją strzebli. Niektóre zbiorniki są stosunkowo duże. Ostoja chroni głównie siedliska strzebli.

Status ochrony

 formy ochrony przyrody
Kaszubski Park Krajobrazowy  


12. Prokowo, Powierzchnia: 887,4 ha, Gmina: Kartuzy, Przodkowo

Ogólna charakterystyka obszaru 
Obszar obejmuje fragment terenu o urozmaiconej rzeźbie, w większości pokryty lasem (około 60% to siedliska lasów mieszanych), z obecnością Jeziora Białego, szeregiem zatorfionych zagłębień, w tym - ze zbiornikami dystroficznymi i obecnością strzebli błotnej, a także stanowiskiem buczyny nawapiennej, z udziałem w runie storczyków - m.in. obuwika pospolitego. Jedną czwartą terenu stanowią siedliska rolnicze, a pozostałą część zajmują siedliska leśne i wody śródlądowe (stojące i płynące).
 Ostoja obejmuje Jezioro Białe wraz z jego zlewnią całkowitą. Jezioro jest głębokim (31 m) i dość dużym, oligotroficznym i umiarkowanie twardowodnym zbiornikiem. Woda w jeziorze jest przezroczysta i niemal bezbarwna. Jest ona dobrze natleniona w całym profilu głębokości. Jezioro cechuje się dobrym stanem zachowania i względnie dużą odpornością na degradację. Roślinność podwodną jeziora budują rosnące do 8 m głębokości ramienice i rośliny naczyniowe. W niemal całym litoralu występują zwarte łąki ramienicowe. Tworzą je przede wszystkim ramienica krucha i świecznica giętka. W płytkim litoralu (0-1 m) płaty budują także ramienica przeciwstawna oraz ramienica delikatna. Skład gatunkowy zbiorowisk ramienic jest typowy dla siedlisk umiarkowanie twardowodnych.
W szeregu zagłębień terenu, w których są torfowiska przejściowe, znajdują się oczka wodne lub dawne wyrobiska potorfowe. Występuje w części z nich strzebla błotna. Torfowiska otaczają miejscami płaty boru bagiennego i brzeziny bagiennej. Stosunkowo szeroko rozpowszechnionym siedliskiem leśnym jest siedlisko grądu subatlantyckiego. Szczególnie cenny jest fragment terenu leśnego z siedliskiem kaszubskiej buczyny storczykowej, ze stanowiskiem kilku gatunków storczyków, a zwłaszcza obuwika pospolitego. Jego populacja jest tu stosunkowo obfita i wydaje się być stabilna. Obszar obejmuje też szereg rynien z łąkami wilgotnymi, o bogatej florze, z wieloma rzadkimi i chronionymi gatunkami, jak m.in. kukułka szerokolistna, pełnik europejski. Na tym obszarze występują następujące siedliska: twardowodne oligo- i mezotroficzne zbiorniki wodne z podwodnymi łąkami ramienic Charetea, pionierska roślinność na kamieńcach górskich potoków, górskie i niżowe murawy bliźniczkowe (Nardion - płaty bogate florystycznie), niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (Arrhenatherion elatioris), torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z Scheuchzerio-Caricetea), żyzne buczyny (Dentario glandulosae-Fagenion, Galio odorati-Fagenion), ciepłolubne buczyny storczykowe (Cephalanthero-Fagenion), grąd subatlantycki (Stellario-Carpinetum), pomorski kwaśny las brzozowo-dębowy (Betulo-Quercetum), bory i lasy bagienne (Vaccinio uliginosi-Betuletum pubescentis, Vaccinio uliginosi-Pinetum, Pino mugo-Sphagnetum, Sphagno girgensohnii-Piceetum i brzozowo-sosnowe bagienne lasy borealne), łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (Salicetum albo-fragilis, Populetum albae, Alnenion glutinoso-incanae, olsy żródliskowe).  

 

13. Lasy Mirachowskie-OSO; Powierzchnia : 8232.4 ha, Gmina: Chmielno, Kartuzy, Sierakowice
 

Ogólna charakterystyka obszaru 
Ostoja Lasy Mirachowskie obejmuje kompleks lasów leżących w centralnej części Pojezierza Kaszubskiego na Wysoczyźnie Mirachowskiej. Lasy te są największym zwartym kompleksem leśnym na Pojezierzu. W środkowej i południowej części ostoi lasów jest mało, gdyż zostały one wycięte, a grunty zajęte pod uprawy rolne. Ostoja obejmuje fragment centralnej, najwyższej części pojezierza morenowego. Krajobraz ostoi charakteryzuje niezwykle urozmaicona rzeźba terenu, z charakterystycznymi głęboko wciętymi rynnami jezior, dolinami małych strumieni oraz stromymi stokami opadającymi ku dolinom rzecznym. Jest to obszar wododziałowy pomiędzy dwoma dużymi rzekami przymorskimi, biora tu poczatek Łupawa z Bukowiną. W północnej części przebiega równoleżnikowo głęboka rynna, w której układają się jeziora Lubygość i zespół jezior Potęgowskich. Jest tu też wiele małych jeziorek i oczek dystroficznych, otoczonych torfowiskami, z borami sosnowymi i brzezinami bagiennymi Przeważają siedliska lasu mieszanego świeżego, boru mieszanego świeżego, boru mieszanego bagiennego i lasu świeżego. W drzewostanie dominuje sosna (58% udziału), mniejszy udział świerka (17%), buka (18%) i brzozy (3%). Drzewostan jest stosunkowo młody, najstarsze płaty obejmują rezerwaty przyrody. Osadnictwo jest mocno rozwinięte na terenach nieleśnych. 

Status ochrony
 

Rezerwat Przyrody: Jezioro Turzycowe (11,4 ha) Kurze Grzędy (170,7 ha) Leśne Oczko (31,7 ha) Lubygość (70,8 ha) Szczelina Lechicka (41,3 ha) Staniszewskie Błoto (130,4 ha) Staniszewskie Zdroje (37,5 ha) Żurawie Błoto (109,1 ha) Park Krajobrazowy: Kaszubski Obszar Chronionego Krajobrazu Dolina Łeby

 

Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody.[ha]  
Brak Informacji z powiatu. 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Ścieżki edukacyjne

  • Ścieżka przyrodniczo – dydaktyczna „Brzegiem Jeziora Węgorzyno”; dł. 5 km, gm. Sulęczyno (tematyka leśno-przyrodnicza),
  • Ścieżka dydaktyczna „Rynna Rzeki Słupii”, dł. 2 km, gm. Sulęczyno,
  • Ścieżka edukacyjna w Mojuszu „Poznać i zrozumieć las”; podstawowa tematyka: edukacja leśna; pow: 8232,38 ha
  • Arboretum Leśników Kartuskich (Nadleśnictwo Kartuzy) tematyka: rozpoznawanie roślinności, w tym głównie gatunków drzew, dł. ok. 1 km,
  • Kartuska Aleja Filozofów, tematyka: zasady przyrody Poj. Kaszubskiego, w tym świat zwierząt, roślin, grzyby i ekosystem wodny, dł. 1,1 km
  • Ścieżka edukacyjna wokół jeziora Kłodno, gm. Chmielno
  • Ścieżka przyrodniczo – edukacyjna wokół rezerwatu „Ostrzycki Las”, gm. Stężyca
  • Ścieżka przyrodniczo – edukacyjna w Węsiorach (Kamienne Kręgi), gm. Sulęczyno

Wycieczki z przewodnikiem
Brak danych z powiatu
Prelekcje
Gmina Sulęczyno:

  • 4 prelekcje „Ochrona przyrody i lasu, łowiectwo”,

Gmina Stężyca:

  • zajęcia prowadzone w Zielonej Szkole w Szymbarku

Wydawnictwa – podać:

  • ulotki informacyjne 

Brak danych z powiatu 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Brak 

Powiat Kościerski

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy –  brak
Rezerwaty przyrody

  • Strzelnica
    • Lokalizacja: Miasto Kościerzyna
    • Wielkość: 3,6 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
    • Rezerwat leśny. Chroni fragment lasu mieszanego (liściasto - iglastego) o cechach naturalnych ze skupieniami pomnikowych dębów z okazałymi bukami, sosnami i innymi drzewami. Występujące tu drzewostany, w przewadze dwupiętrowe, budują oba rodzime dęby w wieku 120 - 210 lat, rzadziej młodsze, a także zróżnicowany wiekowo buk, którego najstarsze osobniki osiągają około 180 lat oraz posadzona tu w przeszłości 180-letnia sosna. Skład drzewostanów wzbogacają kilkudziesięcioletnie osobniki grabu, brzozy brodawkowatej, rzadziej innych gatunków.
  • Czapliniec we Wierzysku
    • Lokalizacja: Gmina Kościerzyna
    • Wielkość: 10,5 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
    • Rezerwat ptasi. Chroni kolonię czapli siwej nad jeziorem Książe. Kolonia lęgowa czapli we Wierzysku należy do nielicznych starych czaplińców w Polsce, które posiadają cenne dane o liczbie gniazdujących ptaków w okresie ostatnich 100 lat. Obejmuje również fragment boru mieszanego i kwaśnej buczyny w wieku ok. 200 lat. Obecność starodrzewów sprawia, że zespół ptaków rezerwatu charakteryzuje się znacznym udziałem dziuplaków z dzięciołem czarnym i gołębiem siniakiem włącznie.
  •  Orle nad Jeziorem Dużym
    • Lokalizacja: Gmina Liniewo
    • Wielkość: 1,7 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
    • Rezerwat leśny chroniący grupę 200-letnich dębów na siedlisku grądu nad brzegiem jeziora Dużego. Dęby w wieku około 250 lat, a niektóre i starsze są zdrowe i powinny zachować się wiele lat.
  •  Brzęczek
    • Lokalizacja: Gmina Liniewo
    • Wielkość: 17,3 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
    • Rezerwat leśny. Obejmuje ochroną zbiorowiska żyznej i kwaśnej buczyny pomorskiej z okazałym 150-letnim drzewostanem. Są tu stanowiska rzadkich i chronionych roślin naczyniowych. Las bukowy w rezerwacie, szczególnie płaty żyznej buczyny są jednymi z najlepiej zachowanych fragmentów tego zbiorowiska w skali województwa pomorskiego.
  •  Krwawe Doły
    • Lokalizacja: Gmina Stara Kiszewa
    • Wielkość: 13,0 ha.
    • Główne walory przyrodnicze:
    • Rezerwat leśny, obejmujący fragment boru świeżego z około 130-letnim drzewostanem i licznymi drzewami o wymiarach pomnikowych. Jest to miejsce występowania szeregu rzadkich gatunków chronionych porostów. W rezerwacie stwierdzono występowanie ok. 21 gatunków roślin naczyniowych, 12 gatunków mszaków i aż 48 gatunków porostów. Wśród porostów aż 18 taksonów objętych jest ścisłą ochroną prawną, z czego 5 jest rodzaju chrobotka, 3 brodaczki, 3 płucnice, 2 płaskotki oraz po 1 mąkliku, mąkli, pustułce, różyczce i włostce. W runie często spotkać można śmiałka pogiętego, wrzos, borówkę czarną, młode siewki sosny. 

 
Parki krajobrazowe:

  •  Wdzydzki Park Krajobrazowy
    • Lokalizacja: Gmina Dziemiany, Gmina Karsin, Gmina Kościerzyna, Gmina Stara Kiszewa
    • Wielkość: 17 857 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
    • Wdzydzki Park Krajobrazowy (WPK) obejmuje północną część Borów Tucholskich z zespołem rynnowych jezior wdzydzkich, uformowanych w kształcie krzyża. Są to jeziora: Wdzydze, Jelenie, Radolne i Gołuń.  Otaczają je zespoły leśne wraz z ponad 160 jeziorami i oczkami wodnymi. Centralną część parku stanowi jezioro Wdzydze połączone z rzeką Wdą. Obfitość lasów i jezior powiązanych z Wdą i jej dopływami, urozmaicona rzeźba terenu, a także niskie zaludnienie decydują o dużych walorach rekreacyjno-turystycznych tego terenu. Zespół jezior wdzydzkich jest jedynym zbiornikiem w Polsce z endemiczną odmianą troci jeziornej, zwanej wdzydzką, która na tarło udaje się do Wdy i Trzebiochy. Lasy zajmują ok. 60% powierzchni parku. Przeważają siedliska boru suchego i boru świeżego. Dominującym gatunkiem jest sosna porastająca ok. 90% powierzchni leśnej, a nieliczną domieszkę stanowi dąb i buk, głównie na obrzeżach rzek i jezior. Florę WPK stanowi ponad 600 gatunków roślin naczyniowych, w tym liczne objęte ochroną gatunkową, m.in. storczyki: krwisty, szerokolistny i plamisty; rosiczki, lobelia jeziorna i poryblin jeziorny, widłaki i liczne porosty. Faunę parku stanowią m.in. bóbr, wydra, wiele ptaków m.in. orzeł bielik, dudek, puchacz, sowa uszata, myszołów i tracz długodzioby. Odnotowano gniazdowanie 121 gatunków ptaków. Do gatunków ptaków zagrożonych w Europie i w Polsce należy 39 gatunków ptaków występujących na terenie WPK : bąk, bocian biały, cyraneczka, cyranka, gągoł, szlachar, nurogęś, bielik, błotniak stawowy, jastrząb, krogulec, kuropatwa, derkacz, kropiatka, kokoszka, żuraw, samotnik, piskliwiec, turkawka, puchacz, włochatka, lelek, zimorodek, dudek, krętogłów, dzięcioł zielony, lerka, skowronek, brzegówka, dymówka, świergotek polny, pluszcz, droździk, wójcik, muchołówka szara i mała, gąsiorek, kruk. Na terenie parku zanotowano ponadto wystepowanie następujących gatunków płazów: traszka zwyczajna i grzebieniasta, kumak nizinny, ropucha szara i zielona, żaba jeziorkowa, żaba wodna, żaba śmieszka, żaba moczarowa, żaba trawna. Wykaz gadów na terenie parku: jaszczurka zwinka i żyworodna, padalec, zaskroniec zwyczajny, żmija zygzakowata. Wykaz ssaków zamieszkujących tereny parku: jeż wschodni, kret, ryjówka aksamitna i malutka, rzęsorek rzeczek i mniejszy, mroczek późny, karlik malutki i większy, borowiec wielki, gacek wielkouch, dziki królik, zając szarak, wiewiórka, bóbr europejski, piżmak, nornica ruda, karczownik ziemnowodny, polnik północny, bury i zwyczajny, mysz domowa, szczur wędrowny, badylarka, mysz polna, mysz zaroślowa, mysz leśna, lis, borsuk, wydra, kuna leśna i domowa, łasica, tchórz, norka amerykańska, łasica, dzik, sarna i jeleń europejski. Następną grupą zwierząt na terenie parku są zwierzęta wodne objęte gospodarką rybacką. Na jego terenie występuje 35 gatunków ryb, w tym troć jeziorowa. Te 35 gatunków reprezentuje 12 rodzin. Oprócz tego z minogowatych występuje minóg strumieniowy. W obiektach hodowlanych pojawiły się 2 nowe gatunki - pstrąg tęczowy i jesiotr syberyjski. Pstrąg tęczowy występuje obecnie już w rzece. Z gatunków introdukowanych występują ponadto amur biały, tołpyga biała, karp, karaś srebrzysty i peluga. Z tych gatunków jedynie dwa ostatnie rozmnażają się w warunkach naturalnych. Wśród gatunków pospolitych istnieje znaczna grupa gatunków użytkowych, eksploatowanych gospodarczo oraz grupa gatunków nieużytkowych, o których liczebności można sądzić jedynie z wywiadów z rybakami, brak jest natomiast danych bardziej szczegółowych. Teren parku zamieszkują również raki szlachetne i błotne oraz raki pręgowane. Gatunki chronione ryb i minogów są dość licznie reprezentowane w faunie parku. Lista tych pierwszych zawiera 6 gatunków, z minogów występuje tu jedynie minóg strumieniowy. Najbardziej interesującym gatunkiem w ichtiofaunie parku jest troć jeziorowa. Jej liczebność osiągnęła maksimum w latach sześćdziesiątych po wprowadzeniu ochrony i intensywnego zarybiania. Po tym okresie wskutek braku zainteresowania tym gatunkiem, jej liczebność uległa znacznemu obniżeniu. Do gatunków ryb i minogów chronionych występujących na terenie Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego zalicza się następujące gatunki: różanka, koza, strzebla błotna, minóg strumieniowy, strzebla potokowa, śliz, piskorz. Gatunki użytkowe rzadkie i pospolite: troć jeziorowa, węgorz, sielawa, okoń, szczupak, płoć, wzdręga, leszcz, krąp, lin, karaś, miętus, sieja, sandacz, pstrąg potokowy. Gatunki nieużytkowe rzadkie i pospolite: ukleja, kiełb, ciernik, jazgarz, słonecznica. Gatunki introdukowane: peluga, amur biały, karaś srebrzysty, karp, tołpyga biała, pstrąg tęczowy, jesiotr syberyjski.
  • Otulina Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego
    • Lokalizacja: Gmina Dziemiany, Gmina Karsin, Gmina Kościerzyna, Gmina Stara Kiszewa
    • Wielkość: 15 208 ha
  •  Kaszubski Park Krajobrazowy
    • Lokalizacja: Gmina Kościerzyna, Gmina Nowa Karczma
    • Wielkość: 192 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Kaszubski Park Krajobrazowy (KPK) położony jest w centralnej części Pojezierza Kaszubskiego. Środowisko przyrodnicze KPK reprezentuje zestaw cech typowych dla obszarów młodoglacjalnych, do których należą genetycznie i morfometrycznie urozmaicone rzeźby terenu, połączone z dużą różnorodnością zbiorowisk roślinnych. Stanowi obszar łąk i szuwarów oraz zbiorowisk torfowiskowych z szeregiem rzadkich i chronionych gatunków roślin oraz drzewostany sosnowe.
  • Otulina Kaszubskiego Parku Krajobrazowego
    • Lokalizacja: Gmina Kościerzyna, Gmina Nowa Karczma
    • Wielkość: 2 452 ha

Obszary chronionego krajobrazu (OChK) :

  • OChK Borów Tucholskich
    • Lokalizacja: Gmina Karsin, Gmina Kościerzyna, Gmina Stara Kiszewa (pd. -wsch. część powiatu)
    • Wielkość: 13 481 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Obejmuje równiny sandrowe urozmaicone jeziorami wytopiskowymi i rynnowymi. Oś hydrograficzną obszaru stanowi Wda, płynąca wąską doliną, silnie meandrującą, tworzącą piaszczyste łachy i bystrza. Wśród lasów przeważają bory mieszane i świeże. Licznie występują torfowiska. Obszar ten obejmuje m.in. jeziora: Drzęczno, Wygonin, Długie, Grzybno, Prusionki Małe, Prusionki Duże, Wyspa, Białe Błoto i inne oraz rzekę Wdę i Kanał Wdy.
  •  OChK Doliny Wierzycy
    • Lokalizacja: Gmina Kościerzyna, Gmina Liniewo, Gmina Stara Kiszewa
    • Wielkość: 6 602 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Obejmuje środkowy odcinek doliny z licznymi starorzeczami i dopływami Wierzycy łączącymi szereg jezior. Znajdują się tu fragmenty kompleksów leśnych oraz wartościowa roślinność nieleśna na dnie doliny i jej zboczach. Dolina Wierzycy obejmuje obszar rzeki Wierzycy od granicy drogi we wsi Sarnowy na Wielki Podleś poprzez jezioro Zagnanie, aż do granic powiatu za wsią Górne Maliki. Ponadto OChK Doliny Wierzycy obejmuje swym zasięgiem na terenie powiatu następujące jeziora: Zagnanie, Przywłóczno, Czerwonko, Kozielnia, Krąg, Czyżoń i Wielkie.
  •  OChK Doliny Wietcisy
    • Lokalizacja: Gmina Liniewo, Gmina Nowa Karczma
    • Wielkość: 2 552 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Obszar stanowi głęboko wciętą dolinę meandrującej Wietcisy. Na wierzchowinie kompleksy leśne oraz nieźle zachowane zbiorowiska łąkowe i ziołoroślowe na dnie doliny. Na terenie powiatu kościerskiego obejmuje swym zasięgiem obszar rzeki Wietcisy od granic drogi Nowa Karczma - Szumleś Szlachecki w kierunku wsi Lubieszyn, aż do granic powiatu za wsią Stary Wiec.
  •  Gowidliński OChK
    • Lokalizacja: Gmina Kościerzyna, Gmina Lipusz (pn.-zach. część powiatu)
    • Wielkość: 1 187 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Obszar o młodoglacjalnym krajobrazie wzgórz morenowych i rozległych równin sandrowych. Wśród lasów przeważają bory mieszane i świeże. Obejmuje jezioro Gostomskie i część rzeki Borowa.
  •  Lipuski OChK
    • Lokalizacja: Gmina Dziemiany, Gmina Kościerzyna, Gmina Lipusz
    • Wielkość: 17 148 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Obejmuje obszar zalesionych równin sandrowych z licznymi jeziorami rynnowymi (wytopiskowymi, porośnięte borami mieszanymi z enklawami buczyn i lasów dębowo-bukowych. Znaczne są tu też powierzchnie borów świeżych. Obszar ten znajduje się w zachodniej i zachodnio-północnej części powiatu kościerskiego. Swym zasięgiem obejmuje m.in. jeziora: Brzeźno, Raduńskie, Rzunno, Wielkie Sarnowicze, Małe Sarnowicze, Ostronko, Wieckie, Lubiszewskie, Karpno, Sudomie, Krampe, Radolino, Dzierstno, Duży-Zbełk, Słone, Księże, Duże Skrzynki, Sudomie, Mielnica, Żółnowo, Sominko, Kutkówko, Czarne, Babiniec, Moczadła oraz rzekę Czarna Woda.
  •  Polaszkowski OChK
    • Lokalizacja: Gmina Kościerzyna, Gmina Liniewo, Gmina Stara Kiszewa (wsch. część powiatu)
    • Wielkość: 2 448 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Znajduje się tu zespół malowniczo położonych rynien jeziornych, połączonych Małą Wierzycą. W otoczeniu przeważa falista wierzchowina morenowa. Jest tu kilka kompleksów leśnych zdominowanych przez buczyny i grądy. Obszar ten obejmuje  m.in. jeziora: Hutowe, Gatno, Polaszkowskie, Duże, Długie, Wykówko, Piaseczno, Sobąckie, Liniewskie, Wierzchołek, Średnik i Gubel oraz część rzeki Kamionki.
  •  Przywidzki OChK
    • Lokalizacja: Gmina Nowa Karczma (pn. - wsch. część powiatu)
    • Wielkość: 20 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Obszar ten stanowi silnie urozmaiconą rzeźbę terenu z rynnami jeziornymi, wzgórzami morenowymi obejmującymi jeziora Grabówko i Małe Kamionki oraz odnogi rzeki Wietcisy. Część Przywidzkiego OChK znajdująca się na terenie powiatu jest stosunkowo mało zalesiona. Głównie spotkać tu można drzewostany, w których dominują buczyny, dęby, graby i lipy.

Pomniki przyrody - ilość z uwzględnieniem rodzaju

  • Za pomniki przyrody uznano:
    • pojedyncze drzewa: 41
    • grupy drzew: 14
    • aleje: 2
    • głazy narzutowe: 5

Zespoły przyrodniczo - krajobrazowe

  • Nazwa : Rynna Raduńska
    • Lokalizacja: gmina Kościerzyna
    • Wielkość: 22 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Rynna Raduńska stanowi zespół jezior raduńskich - północna część powiatu kościerskiego.
  • Nazwa : Rynna Dąbrowsko-Ostrzycka
    • Lokalizacja: gmina Kościerzyna
    • Wielkość: 50 ha.
    • Główne walory przyrodnicze: Rynna Dąbrowsko-Ostrzycka stanowi zespół jezior dąbrowsko-ostrzyckich - północna część powiatu kościerskiego.

Użytki ekologiczne

  • Nazwa : Wësków Bagna
    • Lokalizacja: Loryniec
    • Wielkość: 2,42 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Stanowią śródleśne oczka wodne, położone w miejscowości Loryniec, gmina Kościerzyna. Celem ochrony jest zachowanie charakterystycznych dla torfowisk wysokich i przejściowych zbiorowisk roślinnych.
  • Nazwa : Żôbińsczich Błoto
    • Lokalizacja: Loryniec, Kalisz
    • Wielkość: 1,43 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Stanowią śródleśne oczka wodne z płem mszarnym, położone w miejscowości Loryniec i Kalisz, na terenie gmin Kościerzyna i Dziemiany. Celem ochrony jest zachowanie charakterystycznych dla torfowisk wysokich i przejściowych zbiorowisk roślinnych.
  • Nazwa : Jezioro Pikowe
    • Lokalizacja: Konarzyny
    • Wielkość: 6,68 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Stanowi śródleśne oczko wodne i torfowisko, położone w miejscowości Konarzyny, na terenie gminy Stara Kiszewa.
  • Nazwa : Jezioro Lemańskie
    • Lokalizacja: Konarzyny
    • Wielkość: 4,29 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Stanowi śródleśne oczko wodne i torfowisko, położone w miejscowości Konarzyny, na terenie gminy Stara Kiszewa.
  • Razem wielkość obszaru  jak wyżej objętego ochroną prawną - 80605,92ha

Obszary Natura 2000 

Powiat kościerski- SOO – Specjalne Obszary Ochrony 
 
Nazwa pbszaru Kod obszaru Pow. ogółem pow. woj.[ha] Gmina
Dolina Środkowej Wietcisy PLH220009 430,87 Liniewo, Nowa Karczma
Dolina Wierzycy PLH220094 4618,3 Stara Kiszewa
Jezioro Wdzydzkie PLH220034 12812,8 Lipusz, Dziemiany, Kościerzyna, St. Kiszewa, Karsin
Dąbrówka PLH220088 504,6 Kościerzyna, Nowa Karczma
Jezioro Krąg PLH220070 424,4 Stara Kiszewa
Leniec nad Wierzycą PLH220073 25 Kościerzyna
Lubieszynek PLH220074 671,4 Nowa Karczma, Liniewo
Młosino-Lubnia PLH220076 2469,5 Dziemiany, Karsin (część)
Nowa Sikorska Huta PLH220090 174,7 Stężyca, Kościerzyna
Piotrowo PLH220091 483 Kościerzyna, Nowa Karczma
Rynna Dłużnicy PLH220081 353,4 Kościerzyna
Stary Bukowiec PLH220082 308,4 Stara Kiszewa
Szumleś PLH220086 976,5 Nowa Karczma
Uroczysko Pojezierza Kaszubskiego PLH220095 3922,3 Kościerzyna (część)
Wilcze Błota PLH220093 9 Stara Kiszewa
Wielki Klincz PLH220083 288,2 Kościerzyna

Powiat kościerski -OSO – Obszary Specjalnej Ochrony 

Nazwa obszaru Kod obszaru Pow. ogółem, pow. woj. [ha] Gmina
Bory Tucholskie PLB220009 325076,2; 215037,0 Kościerzyna, Lipusz, Karsin, Dziemiany (część)

 

PLB220009 Bory Tucholskie, ogółem 325 076 ha, w woj. pomorskim 215 037 ha
Obszar Borów Tucholskich obejmuje wschodnią część makroregionu Pojezierza Południowopomorskiego. W jego skład wchodzą następujące mezoregiony: Bory Tucholskie, wschodnia część Równiny Charzykowskiej, północno-wschodnia część Pojezierza Krajeńskiego, północna część Doliny Brdy oraz północna część Wysoczyzny Świeckiej. Obszar jest dość jednolitą równiną sandrową, rozciętą dolinami Brdy i Wdy oraz urozmaiconą licznymi jeziorami, oczkami wodnymi i wzniesieniami o charakterze moreny dennej. Dominują siedliska leśne, przede wszystkim bory sosnowe.
Typowy obszar młodoglacjalny, obejmujący w większości jałowe piaski. Rzeźba terenu ostoi jest urozmaicona, występują tu wysoczyzny i rozległe wzórza, liczne pagórki oraz doliny i rynny. Sieć wodna jest silnie rozwinięta (wody zajmują ok. 14% powierzchni). Ostoję odwadnia rzeka Brda wraz ze swymi licznymi dopływami, z których najważniejszym jest Zbrzyca. Wiele rzek charakteryzuje duży spadek i silny prąd. Wśród jezior liczne są jeziora przepływowe połączone z systemem wodnym Brdy; sporo jest jezior oligotroficznych i mezotroficznych, nieliczne są eutroficzne, a torfowiskom towarzyszą dystroficzne. W sumie jest ok. 60 jezior; największe Charzykowskie - 1363 ha, zaś najgłębsze Ostrowite - 43 m. Lasy (ok. 70% obszaru) to głównie bory świeże, ale także bagienne i suche; występują też grądy, lasy bukowo-dębowe, łęgi i olsy. Liczne torfowiska. Grunty orne, łąki i pastwiska pokrywają ok. 15% terenu. Ostoję odwadnia rzeka Brda wraz ze swymi licznymi dopływami, z których najważniejszym jest Zbrzyca. Wiele rzek charakteryzuje duży spadek i silny prąd.


PLH220034 Jeziora Wdzydzkie 13 583,8 ha

Obszar znajduje się w południowej części Pojezierza Kaszubskiego, w dorzeczu Wdy. Centralnym elementem jest tu kompleks mezotroficznych jezior, położonych w krzyżujących się rynnach polodowcowych, wykształconych w obszarze sandrowym. Największe z jezior - Wdzydze (970 ha), o maksymalnej głębokości 68 m, posiada kilka wysp, w większości pokrytych lasem. W obszarze wyróżniono 17 rodzajów siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG, które zajmują łącznie blisko 20% powierzchni obszaru. Cenne są tu zarówno jeziora lobeliowe (5 obiektów), jak również ramienicowe (7 zbiorników) oraz liczne zbiorniki dystroficzne, a także skupienie torfowisk wysokich i przejściowych, o typowo wykształconych zbiorowiskach roślinnych. Wartościowe elementy środowiska przyrodniczego kryją również tutejsze lasy, a zwłaszcza zbiorowiska lasów liściastych, szczególnie nad rzekami, zwłaszcza Wdą i Trzebiochą. Najcenniejszymi jeziorami ramienicowymi w ostoi są jeziora Wielkie Płocice, Sominko i Kotel, w tych zbiornikach zbiorowiska ramienic są najbogatsze, bezwzględnie dominują w litoralu, jeziora te są przy tym najlepiej zachowane. Jezioro Wdzydze Południowe jest zagrożone eutrofizacją, ma stosukowo ubogą florę ramienic, a ich zbiorowiska tych tworzą mozaikę ze zbiorowiskami roślin naczyniowych, niemniej ze względu na wielkość zbiornika oraz dużą powierzchnię bezwzględną zajmowaną w nim przez ramienice jego ochrona ma szczególne znaczenie. Walorem ostoi są stanowiska bardzo rzadkich gatunków roślin wodnych: - w jeziorze Wielkie Płocice występuje populacja Chara polyacantha, gatunku mającego jedynie kilka stanowisk w kraju, - w jeziorze Głęboczko (jezioro lobeliowe) jest jedno z czterech dotychczas notowanych w Polsce stanowisk Nitella tenuissima, - w jeziorze Wdzydze Południowe występuje Potamogeton xsalicifolius (5 udokumentowanych stanowisk w Polsce). W ostoi stwierdzono obecność 7. gatunków z Załącznika II Dyrektywy Siedliskowej. Licznie reprezentowane są rzadkie, zagrożone i chronione gatunki roślin, m.in. z flory torfowisk. Na terenie leśnictwa Wdzydze rośnie 11 drzew doborowych, wciągniętych do rejestru międzynarodowego. Obszar jest równocześnie ostoją fauny, m.in. związanej z biotopami wodno-błotnymi: bobra i wydry, kumaka nizinnego i traszki grzebieniastej. Występuje tu najliczniejsza w Polsce populacja reliktowej troci wdzydzkiej. Jest to również ważna ostoja ptasia o randze krajowej K-008.

PLH220009 Dolina Środkowej Wietcisy 430,87 ha
Obszar ten (kod obszaru PLH220009) obejmuje środkowy odcinek doliny Wietcisy, wraz z jej przełomem. Fragment doliny charakteryzuje się dużym spadkiem (ok. 30 m) i znacznymi różnicami w wysokości względnej między dnem doliny a otaczającymi ją kulminacjami terenu (50-60 m). Dno doliny porośnięte jest głównie przez wilgotne łąki oraz lasy łęgowe. Zbocze doliny zajmują głównie lasy grądowe, u ich podnóży występują liczne wysięki wód. Dominują tutaj dobrze zachowane łęgi olszowe w kompleksie ze zbiorowiskami źródliskowymi i łąkowymi. Większość obszaru położona jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Wietcisy a niewielka część na terenie Przywidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu 

PLH220081 Rynna Dłużnicy – 353,4 ha
Obszar bardzo wartościowy pod względem przyrodniczym, przede wszystkim ze względu na: znaczący powierzchniowo na dnie doliny udział siedliska 7230 ("Górskie i nizinne torfowiska zasadowe o charakterze młak, turzycowisk i mechowisk", w podtypie "Torfowiska źródliskowe i przepływowe Polski północnej"), kompleks przestrzenny innych typów siedlisk przyrodniczych, obejmujący związane z wodami źródliskowymi i wysiękami - źródliska wapienne *7220, źródliskowe lasy olszowe na niżu *91E0, ponadto wilgotne łąki oraz dobrze zachowane szuwarowe i bagienne zbiorowiska na obrzeżach jezior i cieku. Wartość obszaru podnoszą dodatkowo takie cechy, jak: naturalny przebieg cieku i brak funkcjonującej obecnie sieci odwadniającej, ogólnie dobry stan zachowania mokrych siedlisk, występowanie gatunków roślin objętych ochroną prawną, zagrożonych, rzadkich i reliktowych, brak siedlisk zdegradowanych, dotychczas umiarkowane Użytkowanie i przekształcenia gospodarcze, sprzyjające utrzymywaniu się flory ekstensywnie Użytkowanych mokrych łąk i pastwisk, walory krajobrazowe wąskiej rynny z ciekiem łączącym niewielkie jeziora, torfowiskami i łąkami oraz leśnymi zboczami, wartościowy świat zwierząt, m.in. z obecnością bobra (Seremia) i terytorium bielika.

 

PLH220070 Jezioro Krąg – 425,1 ha
Obszar w jednej trzeciej stanowią wody śródlądowe, około jednej czwartej stanowią zarówno siedliska rolnicze jak i siedliska łąkowe i zaroślowe, pozostałą część terenu zajmują lasy iglaste. Obszar ma rzeźbę terenu charakterystyczną dla obszarów młodoglacjalnych i obejmuje swoim zasięgiem wytopiskowe zagłębienie terenu z jeziorem Krąg oraz tereny do niego przyległe z cennym torfowiskiem źródliskowym, położonym w rynnie dochodzącej do wschodniej zatoki jeziora Krąg. Jest to obszar o klimacie stosunkowo chłodnym. Ze względu na dominację powierzchniową jeziora na danym obszarze, a także terenów będącym pod wpływem wód jeziornych, przeważającym typem roślinności jest roślinność związana ze zbiorowiskami wodnymi, bagiennymi i wilgotnymi. Nad jeziorem dominują szuwary różnego typu a także roślinność wodna. Na obszarze wyróżniono 2 rodzaje siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Najcenniejszym jest torfowisko źródliskowe. Jest ono jednym z najcenniejszych ekosystemów nie tylko w Polsce, ale i w Europie. W granicach tego torfowiska występują dwa cenne gatunki roślin z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG lipiennik Loesela oraz skalnica torfowiskowa. Populacje tych obydwóch gatunków są jednymi z najliczniejszych w skali Polski i są wyjątkowo dobrze zachowane. Poza torfowiskiem występuje tu malownicze jezioro eutroficzne z bogatą szatą roślinną zbiorowisk nadwodnych. Na obszarze znajduje się także wiele rzadkich gatunków roślin, co czyni go wyjątkowo interesującym pod względem florystycznym.

 

PLH 220082 STARY BUKOWIEC – 308,4 ha
Falisty teren zajęty przez pola uprawne i ugory, a częściowo ubogie lasy sosnowe na gruntach porolnych, z zagłębieniami, w których występują torfowiska przejściowe, w przeszłości eksploatowane. W dołach potorfowych i oczkach różnej wielkości występuje strzebla błotna. Potencjalne zagrożenie stanowią: zasypywanie zbiorników ze strzeblą, ich osuszanie oraz procesy naturalnego zarastania, a także zanieczyszczenia wody środkami z działalności rolniczej oraz ewentualność zarybiania większych oczek gatunkami ryb drapieżnych.

 

PLH220088 DĄBRÓWKA – 504,6 ha
Ostoja znajduje się w czołówce najwartościowszych siedlisk strzebli błotnej w regionie. Występują tu w większości dobrze zachowane, rozległe i bezodpływowe zbiorniki i wyrobiska potorfowe o małym zagrożeniu, z liczną populacją strzebli błotnej Eupallasela perenurus (kod 4009). Ostoja chroni głównie siedlisko tego gatunku.
Jeden ze zbiorników, koło Dąbrówki, jest siedliskiem elismy wodnej Luronium natans (kod 1831). Ostoja jest także miejscem występowania szeregu torfowisk przejściowych (kod 7140), zbiorników dystroficznych (kod 3160) oraz bogatych populacji roślin typowych dla nich. Szczególnie wartościowe są trzy torfowiska i towarzyszące im zbiorniki: jedno położone na SW od Kłobuczyna, dwa - znajdujące się na NE od Dąbrówki. Na torfowisku "Dąbrówka" występują niewielkie fitocenozy rzadkiego zbiorowiska z Drosera intermedia i Eriophorum angustifolium, wykształcone na nagim torfie (siedlisko 7150). Śródpolny, mały zbiornik wodny z grążelem drobnym Nuphar pumila w rejonie Śledziowej Huty. Dość wartościowy kompleks wrzosowisk i psiar z jałowcami (kod 6230) na mineralnym obrzeSu torfowiska położonego bezpośrednio na południowy-zachód od Kłobuczyna. Najcenniejszymi z gatunków roślin, poza elismą wodną, są: widłaczek torfowy Lycopodiella inundata, grążel drobny Nuphar pumila oraz pływacze drobny i zwyczajny Utricularia minor, U. vulgaris, a także bebłek błotny Peplis portula. Szerokie otoczenie zatorfionych obniżeń i zbiorników wodnych, obejmujące głównie ich zlewnie bezpośrednie: o małych wartościach przyrodniczych (lasy porolne, pola, pastwiska). Miejscami występuje kwaśna buczyna niżowa.

 

PLH220073 Leniec nad Wierzycą – 25 ha
Nieduży obszar, obejmujący fragment doliny Wierzycy oraz brzeg Jeziora Wierzysko i przyległy las na siedlisku grądu subatlantyckiego, z obecnością zagłębienia z torfowiskiem przejściowym i oczkami dystroficznymi. Nad rzeką występują łąki, a na ich skraju pod lasem, jest stanowisko leńca bepodkwiatkowego Thesium ebracteatum. Obecność stanowiska leńca bepodkwiatkowego Thesium ebracteatum, jednego z kilku zaledwie podawanych niegdyś w województwie, a drugiego wskazanego do objęcia ochroną w tutejszej sieci Natura 2000. Jest ono obserwowane od 27 lat, co wskazuje na trwanie populacji chronionego gatunku w tym miejscu. Oprócz tego, w ostoi są siedliska: grądu subatlantyckiego oraz torfowiska przejściowego i zbiorników dystroficznych, a także wilgotnych łąk nad rzeką.

 

PLH220094 DOLINA WIERZYCY – 347,1 ha
Obszar obejmuję dolinę Wierzycy, o długości około 21 km, miedzy jazem w Czarnocińskich Piecach a mostem drogowym w Starogardzie Gdańskim. Rzeka ma charakter podgórski. Koryto rzeczne ma tutaj szerokość do kilkunastu metrów, głęboko wcina się w otaczający teren tworząc wyraźne jary i wąwozy. Wierzyca jest stosunkowo niewielka rzeką o bardzo bogatej ichtiofaunie. Stwierdzono tutaj silne populacje conajmniej 2 gatunki ryb z zał. II Dyrektywy Siedliskowej – brzanki i głowacza białopłetwego. W przypadku brzanki jest to najbardziej na północ wysunięte jej stanowisko w Polsce. Stwierdzono tu także występowanie kilku innych, cennych gatunków ryb związanych z szybko płynącymi rzekami – pstrąga potokowego, lipienia, piekielnicy, strzebli potokowej i śliza. Występują tu także stabilne populacje dwóch gatunków ssaków z zał. II Dyrektywy Siedliskowej – wydry i bobra.

 

PLH220090 NOWA SIKORSKA HUTA -176,1 ha
Ostoja leży na Pojezierzu Kaszubskim, między Nową Sikorską Hutą a Kłobuczynem, w powiatach kartuskim i kościerskim. Obejmuje swym zasięgiem fragment wysoczyzny morenowej o rzeźbie falistej z lokalnym wyniesieniem Serża Góra oraz z zespołem niewielkich torfowisk i oczek wodnych w lokalnych obniżeniach terenu. Większość oczek ma charakter zbiorników dystroficznych. Zdecydowaną większość powierzchni terenu zajmują lasy iglaste (85%), natomiast pozostałą część siedliska rolnicze. Powierzchnie wysoczyznowe zajęte są w przewadze przez leśne zbiorowiska zastępcze z sosną, świerkiem i brzozą w drzewostanach, w części przez odłogowane pola i grunty orne. W obrębie torfowisk wykształciła się głównie roślinność mszarna. W dystroficznych oczkach wodnych i dołach potorfowych występują agregacje pływaczy Utricularia vulgaris, U. minor.

Na obrzeżach torfowisk obecne są wąskie pasy łąk, lokalnie suche wrzosowiska. W ostoi znajduje się kilka śródleśnych, niewielkich zbiorników z dość liczną strzeblą. Powierzchnia tych zbiorników wynosi od 0,03 ha do 0,37 ha (razem 0,50 ha). W zbiornikach strzeblowych stwierdzono też liczne karasie pospolite i pojedyncze karasie srebrzyste.

 

PLH220074 LUBIESZYNEK - 683,1 ha
Pagórkowaty teren, zajęty głównie przez pola uprawne (96%) i użytki zielone (7%), z rozrzuconymi w zagłębieniach oczkami wodnymi oraz niewielkimi torfowiskami z dołami potorfowymi. Występuje tu w wielu zbiornikach strzebla błotna.

 

PLH220083 WIELKI KLINCZ – 288,2 ha
Lekko falisty teren z polami uprawnymi i rozrzuconymi gospodarstwami, położony na południowy wschód od zwartej zabudowy Wielkiego Klincza. W zagłębieniu terenu obecne jest torfowisko przejściowe, w przeszłości eksploatowane, z kilkoma wyrobiskami - oczkami wodnymi, o charakterze dystroficznym, w których występuje strzebla błotna. Otacza je zubożały bór bagienny i brzeziny oraz pas łąki.
Skupienie zbiorników z bogatą populacją strzebli błotnej, w terenie, który wydaje się umożliwiać bezpieczne bytowanie tego gatunku w przyszłości, przy podjęciu ochrony. Stanowi ważne uzupełnienie sieci ostoi, tworzonych dla ochrony wymienionego gatunku w województwie pomorskim, skupiającym największe jego zasoby w kraju.

 

 PLB220077 MŁOSINO – LUBNIA
Jedna z dwóch w Polsce znanych kolonii rozrodczych nocka łydkowłosego (budynek leśniczówki w Lubni) wraz z jeziorami stanowiącymi żerowiskami tego zagrożonego wymarciem gatunku nietoperza (kategoria EN według Polskiej Czerwonej Księgi). Jeden z najlepiej zachowanych płatów borów chrobotkowych na Pomorzu, w części chroniony w rezerwacie "Bór Chrobotkowy", ze stanowiskami chronionych, rzadkich i zagrożonych gatunków porostów naziemnych (ponad 40 gatunków). Do najcenniejszych należą: płucnica niwalna Flavocetraria nivalis (gatunek wysokogórski, jedno z dwóch stanowisk na niżu polskim, zagroŜony w kraju - EN), chrobotek alpejski Cladonia stellaris (gatunek górski, zagrożony w kraju - EN) i grzybinka cielista Baeomyces carneus (bardzo rzadki i krytycznie zagrożony w kraju - CR, znaleziony na terenie ostoi pierwszy raz na Pomorzu od 100 lat). Znajduje się tu m.in. najbogatsza w Polsce populacja, bardzo rzadkiego chróścika tasiemcowatego (fińskiego) Stereocaulon taeniarum (narażony w kraju - kategoria VU). Łącznie, lichenobiota rezerwatu liczy 70 gatunków; Dobrze zachowane jeziora lobeliowe - jez. Kły, Chińskie (Cyrkowiec) i Zmarłe Duże - z licznymi populacjami Lobelia dortmanna. Bardzo liczna i dobrze zachowana populacja Luronium natans w jeziorze Chińskie (Cyrkowiec). Dwa jeziora ramienicowe (jez. Wielewskie i Skąpe) z dużymi powierzchniami łąk ramienicowych.
Ponadto dobrze zachowały się tu torfowiska przejściowe. Stwierdzono na tym obszarze fragmenty zbiorowisk szuwarowych, w tym szuwaru kłociowego oraz zbiorowiska muraw napiaskowych z dużym udziałem porostów, w tym Cetraria nivalis. Rodzaje siedlisk z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej (13 zidentyfikowanych) zajmują 40,2% obszaru. Są tu stanowiska szeregu rzadkich i ginących gatunków roślin zarodnikowych i naczyniowych, m.in. Ranunculus reptans, Cladium mariscus, Wolffia arrhiza, Rhynchospora fusca, kilka gatunków z rodzaju Chara.

 

PLH220091 PIOTROWO – 503,6 ha
Ostoja położona jest pomiędzy Piotrowem, Chylową Hutą, Grabowską Hutą oraz wybudowaniami Kłobuczyna - w powiatach kościerskim i kartuskim. Obejmuje ona wysoczyznę moreny dennej przeciętą doliną rzeki Wierzycy, z zagłębieniami wypełnionymi różnej wielkości torfowiskami i zbiornikami wodnymi. Na północnym wschodzie obejmuje fragmentarycznie wzniesienia czołowomorenowe. W ostoi znajduje się obszar źródliskowy rzeki Wierzycy wraz z jej górnym odcinkiem. Ponad połowę obszaru stanowią siedliska rolnicze, zaś lasy iglaste to 35% powierzchni obszaru, pozostałą część stanowią lasy liściaste i mieszane. Obszar charakteryzuje się zróżnicowaną strukturą użytkowania terenu. 
Torfowiska i towarzyszące im zbiorniki (oczka potorfowe, rzadziej naturalne jeziorka) mają zróżnicowaną wielkość. Wśród nich jest rozległy, cenny kompleks torfowiskowy, z dużym zbiornikiem dystroficznym - Jeziorem Piotrowskim - położony pomiędzy Piotrowem, a Grabowską Hutą. Większość torfowisk była w przeszłości eksploatowana. Obecnie torfowiska zdominowane są przez zróżnicowaną roślinność mszarną z klasy Scheuchzerio-Caricetea fuscae oraz roślinność szuwarową - rozwijającą się wtórnie w potorfiach.
Na przesuszonych kopułach torfowiskowych występują fitocenozy mszarne, w których dominują wrzos i wełnianka, licznie pojawia się sosna. Różnej wielkości powierzchnie w obrębie torfowisk zajmują płaty boru bagiennego, a także drzewostany sosnowe z trzęślicą modrą i roślinami borowymi w runie. Niekiedy pojawiają się degeneracyjne postaci brzeziny bagiennej. Pło mszarne szeroką strefą występuje również na obrzeżach Jeziora Piotrowskiego. 
W obrębie kompleksu torfowisk i bagien występuje wiele zbiorników wodnych o zróżnicowanej powierzchni i głębokości, zasiedlonych przez strzeblę błotną, w tym kompleks częściowo połączonych mniejszych zbiorników. W niektórych zbiornikach, poza strzeblą stwierdzono karasia pospolitego. Ostoja klasyfikuje się w czołówce najwartościowszych w regionie obszarów siedliskowych strzebli błotnej. Znajdują się tu liczne zbiorniki, w większości potorfowe i śródleśne, o stosunkowo małym zagrożeniu, z liczną populacją strzebli. Niektóre zbiorniki są stosunkowo duże. Ostoja chroni głównie siedliska strzebli.
PLH220086 Szumleś - 976.5 ha
Skupienie stanowisk strzebli błotnej Eupallasella perenurus, notowania pływaka szerokobrzeżka Dytiscus latissimus oraz obecność kilku innych cennych gatunków zwierząt, występowanie siedlisk chronionych w programie Natura 2000: wodnych (3150, 3160, 3260), torfowiskowych (7140) i leśnych (9110, 9130, 91E0*), bogactwo porostów, m.in. epilitycznych, w tym - bardzo rzadkich na niżu, urozmaicona flora naczyniowa, duże walory krajobrazowe.

 

PLH220095 Uroczyska Pojezierza Kaszubskiego - 3 922,3 ha
Ostoja obejmuje jedne z najcenniejszych przyrodniczo, silnie zróżnicowane siedliskowo obszary Pojezierza 
Kaszubskiego. Wyraża się to m in.:

  • występowaniem 19 typów siedlisk przyrodniczych wymienianych w zał. I Dyrektywy Siedliskowej (niektóre z nich są jednak małopowierzchniowe),
  • obecnością wyjątkowo szerokiego inwentarza zagrożonych i chronionych gatunków roślin i zwierząt, w tym wielu wyszczególnianych w zał. II Dyrektywy Siedliskowej oraz w Dyrektywie Ptasiej,
  • bogactwem gatunkowym i obecnością wielu zróżnicowanych zbiorowisk roślinnych - leśnych i nieleśnych.

Pod względem siedliskowym, florystycznym i fitocenotycznym szczególnie cenne są następujące miejsca:

  • torfowiska na przesmykach jezior w dnach dolin subglacjalnych,
  • jeziora i ich obrzeża, zwłaszcza miejsca występowania kredy jeziornej w podłożu,
  • obszary wypływów i wysięków wód znajdujące się na różnych wysokościach stoków rynien, zwłaszcza u ich podstaw,
  • rozcięcia erozyjne,
  • torfowiska kotłowe wykształcone w niewielkich lecz głębokich obniżeniach terenu, ponad górną krawędzią rynien, a także niewielkie zbiorniki w ich obrębie,
  • wzgórza morenowe strefy marginalnej. 

PLH220093 Wilcze Błota – 9 ha
Ostoja obejmuje podmokłą, zatorfioną nieckę otoczoną polami uprawnymi. Na terenie ostoi znajduje się kilka niewielkich zbiorników wodnych, połączonych kanałami, o łącznej powierzchni około 0,7-0,8 ha otoczonych podmokłymi zaroślami brzozowo-wierzbowymi stanowiącymi ich otulinę. Zbiorniki powstały w wyniku dawnej eksploatacji złóż torfowych. Obszar ten jest jedną z najważniejszych w Polsce ostoi strzebli błotnej Phoxinus percnurus.

 

Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody.[ha] 

  • Rezerwaty - 46,1
  • Parki Krajobrazowe -18 049 , otuliny 17 660 
  • OChK - 43 438
  • Zespoły krajobrazowe - 72
  • Użytki ekologiczne - 14,82
  • Obszary Natura 2000SOO - 29 243,37
  • Obszary Natura 2000 OSO - 215037,0

Wyżej podanych danych nie należy sumować, ponieważ niektóre obszary się pokrywają.

 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody
Ścieżki edukacyjne
 
  • Nazwa: piesza ścieżka przyrodniczo – edukacyjna „Wokół jeziora Schodno”- wymieniono zniszczone tablice edukacyjne oraz stelaże
  • Długość- 8 km           
  • podstawowa tematyka -  ptaki, las, drzewa, życie w jeziorze, torfowisko, płazy
 
  • Nazwa - piesza ścieżka przyrodniczo – edukacyjna we Wdzydzach Kiszewskich – wymieniono zniszczoną tablice dydaktyczną
  • długość- 4 km
  • podstawowa tematyka- ochrona przyrody, grzyby, torfowisko, łąki, ols, ptaki
 
  • Nazwa- rowerowa ścieżka przyrodniczo – edukacyjna Schodno – Wdzydze Kiszewskie
  • wymieniono zniszczone tablice edukacyjne, stelaże oraz wiaty
  • długość- 24 km         
  • podstawowa tematyka- tereny podmokłe, drzewostan nasienny, poradnik leśnego wędrownika, troć jeziorowa
 
  • Nazwa- rowerowa ścieżka przyrodniczo – edukacyjna Kościerzyna – Wdzydze Kiszewskie
  • wymieniono zniszczone tablice edukacyjne, stelaże oraz wiaty
  • długość- 20 km
  • podstawowa tematyka - grzyby, rośliny lecznicze, regionalna zabudowa, nietoperze, jeziora
 
  • Nazwa- rowerowa ścieżka przyrodniczo – edukacyjna „Pętla Lipno” - wymieniono zniszczone tablice edukacyjne, stelaże oraz wiaty
  • długość- 23 km         
  • podstawowa tematyka - buczyna, dokarmianie zwierzyny, łąki, ukształtowanie terenu Parku, jeziora
 
  • Nazwa - ścieżka przyrodnicza Strzelnica
  • długość- 2,5 km
  • podstawowa tematyka- ptaki, ssaki, grzyby, drzewa i krzewy naszych lasów, lecznicza moc drzew, 4 pory roku w lesie, poradnik młodego ekologa, czas rozkładu śmieci w lesie, formy ochrony przyrody, daglezje – 22 pomniki przyrody, dąb szypułkowy i bezszypułkowy
   
  • Nazwa - ścieżka zdrowia
  • długość- 1,5 km
  • podstawowa tematyka- rośliny chronione, płazy i gady chronione, grzyby chronione,
  • ponadto ćwiczenia na różnych urządzeniach wpływających na kondycję fizyczną oraz wzmocnienie mięśni różnych narządów ruchu
 
  • Nazwa- skupisko 22 daglezji (pomniki przyrody)
  • długość- 0,5 km
  • podstawowa tematyka- formy ochrony przyrody, pomniki przyrody, płazy, gady, ptaki, rozpoznawanie drzew
 
  • Nazwa- ścieżka dydaktyczna Płociczno
  • długość- 3,5 km
  • podstawowa tematyka- ścieżka z 22 tablicami przedstawiającymi podstawowe informacje dot. Funkcjonowania ekosystemu leśnego oraz gospodarki leśnej. Na trasie można obejrzeć: dostrzegalnię pożarową, paśnik dla zwierząt, lizawki i poidełka, budki lęgowe dla ptaków
 

Wycieczki z przewodnikiem

 

  • nazwa obiektu chronionego: Ogród Botaniczny w Orlu, Ogród Botaniczny w Gołubiu  - ilość wycieczek: 5
  • nazwa obiektu chronionego: Rezerwat Przyrody Strzelnica - ilość wycieczek: 53
 
Prelekcje
 
  • nazwa obiektu chronionego - Rezerwat Przyrody Strzelnica, Pomniki Przyrody, Aleja Jaworowa, Parki Krajobrazowe W. P. K   
  • tematyka prelekcji- formy ochrony przyrody w Polsce, na terenie Strzelnicy, rośliny i ssaki chronione
  • ilość prelekcji - 41
 
  • nazwa obiektu chronionego - Wdzydzki Park Krajobrazowy,    
  • tematyka prelekcji- roślinność najbliższej okolicy, płazy i gady w Polsce, ochrona strzebli błotnej
  • ilość prelekcji - b.d.
 
 

Wydawnictwa:

  • tytuł: kalendarz WPK na 2013 r.
  • nakład: 500 szt.
  • wydawnictwo cykliczne
 

 

 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

„Dofinansowanie działalności Pomorskiego Zespołu Parków Krajobrazowych

Wdzydzki Park Krajobrazowy w zakresie ochrony przyrody i edukacji ekologicznej”

  • czas realizacji - 2012 r.
  • poniesione dotychczas nakłady - 134 000,00 zł
  • wartość całego projektu - 134 000,00 zł
 

Dofinansowanie działalności edukacyjnej Zielonej Szkoły w Schodnie ”  

 

  • czas realizacji - 2012 r.
  • poniesione dotychczas nakłady - 335 000,00 zł
  • wartość całego projektu - 335 000,00 zł

Powiat Kwidzynski

Formy ochrony przyrody
Park Narodowy - brak
Rezerwat przyrody 
  • Nazwa: Kwidzyńskie Ostnice
    • Lokalizacja m.Kwidzyn
    • Wielkość 2,6 ha 
    • Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat florystyczny utworzony dla ochrony najbardziej wysuniętego na północ stanowiska ostnicy Jana oraz kilku gatunków roślin ciepłolubnych. W obrębie rezerwatu niezbędna jest ochrona czynna polegająca na eliminacji drzew, krzewów i trzcinnika piaskowego, a także utworzenie otuliny wokół rezerwatu, szczególnie od strony południowej
  • Nazwa: Jezioro Liwieniec
    • Lokalizacja gm. Prabuty
    • Wielkość 82,8 ha
Rezerwat ptasi chroniący ostoje ptaków wodno- błotnych i miejsc gniazdowania łabędzia niemego oraz kolonie lęgowe mewy śmieszki
Park krajobrazowy - brak
Obszary chronionego krajobrazu
  • Nazwa: Obszar Chronionego Krajobrazu Doliny Kwidzyńskiej
    • Lokalizacja część Żuław Wiślanych w dolinie Dolnej Wisły
    • Wielkość 1 597 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
      Rozbudowana sieć hydrograficzna. Cechą charakterystyczną jest silnie zróżnicowana roślinnośc terenów podmokłych
  • Nazwa: Ryjewski Obszar Chronionego Krajobrazu
    • Lokalizacja gm. Ryjewo
    • Wielkość: 3 065 ha / z czego w powiecie kwidzyńskim 3 025 ha/
    • Główne walory przyrodnicze:
      Zajmuje zbocza Doliny Wisły i jej strefe krawędziową ze zbiorowiskami grądów subkontynentalnych i borów mieszanych.
  • Nazwa: Sadliński Obszar Chronionego Krajobrazu
    • Lokalizacja gm. Sadlinki
    • Wielkość: 6 879 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
      Obejmuje grądy subkontynentalne na zboczach doliny Wisły oraz fragment doliny Liwy
  • Nazwa: Morawski Obszar Chronionego Krajobrazu
    • Lokalizacja gm. Gardeja
    • Wielkość: 2 909 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
      Fragment Pojezierza Iławskiego o łagodnych wzgórzach morenowych, wokół zespołu tzw. Jezior Morawskich: Morawy, Klasztorne, Leśne, Kucki, Różan i Rybno. Są to tereny o dużych wartościach turystyczno- rekreacyjnych.
  • Nazwa: Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Dzierzgoń
    • Wielkość 5 630 ha (w powiecie kwidzyńskim1 603 ha)
    • Główne walory przyrodnicze:
      Elementami krajobrazotwórczymi tego obszaru są niecki jezior rynnowych : Dzierzgoń i Balewskie wraz z terenami przyjeziornymi oraz dwa kompleksy leśne: las mieszany świeży, miejscami las wilgotny i ols
  • Nazwa: Obszar Chronionego Krajobrazu Białej Góry
    • Wielkość 3 971 ha (w powiecie kwidzyńskim 518 ha)
    • Obejmuje międzyrzecza Wisły- Leniwki i Nogatu oraz tereny położone między Nogatem a ścianą lasu rosnącego na zboczu doliny Wisły. Brzegi porastają oczerety i szuwary stwarzające dogodne warunki bytowania i lęgu ptactwa wodnego i błotnego.
  • Nazwa: Obszar Chronionego Krajobrazu rzeki Liwy
    • Wielkość5 397 ha (w powiecie kwidzyńskim 1 213 ha)
    • Główne walory przyrodnicze:
      Fragment Pojezierza Iławskiego obejmujący dolinę Liwy ze znacznym kompleksem subkontynentalnych prądów.
  • Pomniki przyrody - ilość z uwzględnieniem rodzaju
    • m. Kwidzyn - 45 szt. w tym:
      • trzy pomniki w postaci głazów narzutowych
      • drzewa: dęby szypułkowe, grab pospolity, wiąz, jesion wyniosły, kasztanowiec zwyczajny, grusza pospolita, topola biała, wiązy górskie, lipy drobnolistne, klony pospolite, miłorzęby dwuklapowe, cisy pospolite, buk pospolity
    • gm. Kwidzyn- 10 szt / w tym 2 grupy drzew - 3 szt. i 2 szt. . / - drzewa: dęby szypułkowe, topole białe, buk pospolity
    • gm. Gardeja - 23 szt. - drzewa: buk pospolity, lipa drobnolistna, dęby szypułkowe
    • gm. i m. Prabuty - 26 szt.- drzewa : świerk pospolity, buk pospolity, lipy drobnolitne, sosny pospolite, dęby szypułkowe,
    • gm. Ryjewo- 9 szt.- drzewa: żywotnik olbrzymi, dęby szypułkowe
    • gm. Sadlinki - 13 szt. w tym:drzewa: wierzba, topola biała, kasztanowiec biały, sosna pospolita, buki pospolite
      • 1 grupa drzew: topole, osiki
      • głaz
Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe - brak
Użytki ekologiczne
  • w gminie Gardeja o powierzchni 36,7 ha ( tereny bagienne i łąka śródleśna)
w gminie Sadlinki o powierzchni 4,18 ha (lasy łęgowe)
"Strzeblowe Oczka" w gminie Ryjewo o powierzchni 3,64 ha (zachowanie strzebli błotnej i biocenoz torfowych)

 Obszary Natura 2000

Powiat kwidzynski - SOO – Specjalne Obszary Ochrony (siedliskowe)

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Dolna Wisła
PLH220033
9844
Kwidzyn, Ryjewo, Sadlinki
pozostałe pow. malborski, tczewski,sztumski,
 
Mikołajki Pomorskie
PLH220076
132,4
Prabuty
Mikołajki Pomorskie PLH220076
Jest to fragment falistego terenu, pokrytego w większości lasem, z szeregiem zagłębień, w których obecnie są torfowiska przejściowe z wodnymi oczkami lub dawnymi wyrobiskami potorfowymi. Występuje w części z nich strzebla błotna. Otaczający las tworzą płaty kwaśnej buczyny, kwaśnej dąbrowy i grądu subatlantyckiego, a przy torfowiskach również boru bagiennego i brzeziny bagiennej.
 
 
 Powiat kwidzynski   -OSO - Obszary Specjalnej Ochrony(ptasie) 
 
Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Dolna Dolnej Wisły
PLB040003
33559,0
10839,0
Kwidzyn, Ryjewo, Sadlinki
pozostałe pow. gdański,, malborski, tczewski,sztumski,nowodworski
woj.kujawsko-pomorskie.
 
Dolina Dolnej Wisły PLB040003 typ J
Na terenie powiatu kwidzyńskiego OSOP obejmuje głównie międzywale Wisły pokrywając się z Obszarem Chronionego Krajobrazu Doliny Kwidzyńskiej. Występują tu co najmniej 45 gatunki ptaków z Załącznika i Dyrektywy Ptasiej, 4 gatunki z Polskiej Czerwonej Księgi. Bardzo ważna ostoja dla ptaków migrujących i zimujących. W okresie lęgowym obszar ten zasiedla: nurogęś, ohar, rybitwa białoczelna, rybitwa rzeczna, zimorodek, ostrygojad, derkacz, siweczka rzeczna. W okresie zimy spotkamy tu: bielika, gągoła, nurogęsi, bielaczki i inne gatunki wodno-błotne.
 
 
Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody.[ha]                25878 ha       

 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Ścieżki edukacyjne

  • Nazwa: Ścieżka przyrodniczo –leśna w Sadlinkach
    • Długość: 2,2 km
    • Podstawowa tematyka: Trasa powstała w 1997 roku na terenie Sadlińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Gospodarzem ścieżki jest Nadleśnictwo Kwidzyn. Wytyczona ścieżka daje możliwość poznania ciekawych obiektów przyrodniczych, podziwiania widoków z tarasu widokowego na Dolinę Wisły. Trasa ma cel także edukacyjny – znajdują się 22 przystanki tematyczne i tablice informacyjne przedstawiające m.in. profil glebowy, budowę drzewostanu, gatunki drzew leśnych, życie w martwym pniu, ptasi budzik.
  • Nazwa: Piesza ścieżka leśna w Rodowie
    • Długość: od 2,2 do 5,5 km w zależności od wariantu przejścia
      • Podstawowa tematyka: Początek i koniec trasy ma miejsce przy siedzibie Centrum Artystyczno - Ekologicznego w Rodowie, gmina Prabuty. Ścieżka daje możliwość poznania form ochrony przyrody, zróżnicowanych struktur przyrodniczych oraz tematykę hodowli lasu.
  • Nazwa: Ścieżka edukacyjna w Barcicach
    • Długość: 1,4 km
    • Podstawowa tematyka: Ścieżka powstała przy współpracy Nadleśnictwa Kwidzyn i Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Barcicach. Ma na celu przybliżyć zainteresowanym tajniki przyrody i las. Tablice informacyjne przedstawiają m.in. budowę lasu, fazy wzrostu drzewostanu, mieszkańców lasu, ptasi budzik. Jest to również miejsce wypoczynku
  • Nazwa: Ścieżka Przyrodniczo – Leśna w Orkuszu
    • Długość: 2,7 km
    • Podstawowa tematyka: Ścieżka rozpoczyna się i kończy na terenie Bazy Obozowej Skaut Hufca Związku Harcerstwa Polskiego Kwidzyn w Orkuszu. Powstała z inicjatywy ZHP we współpracy z Nadleśnictwem Kwidzyn. Trasa ścieżki składa się z 12 przystanków tematycznych i tablic informacyjnych na których znajdują się informacje dotyczące m.in. profili glebowych, warstwowej budowy lasu, gospodarki łowieckiej czy ochrony lasu.
  • Nazwa: Ścieżka Przyrodnicza w Brachlewie
    • Długość: 5,0 km
    • Podstawowa tematyka: Ścieżka powstała z myślą o uczestnikach zajęć Zielonej Szkoły utworzonej w Brachlewie. Zajęcia terenowe prowadzone są tutaj przez leśników, ornitologów oraz biologów, a z 13 tablic tematycznych, rozmieszczonych wzdłuż ścieżki, można zaczerpnąć informacji dotyczących m.in.: obiegu materii w przyrodzie, pokroju drzew czy nasion i owoców.

Wycieczki z przewodnikiem

  • Brak informacji

Prelekcje

  • Brak informacji

Wydawnictwa – podać:

  • Tytuł: Zielonymi Ścieżkami Powiatu Kwidzyńskiego
    • pod redakcją: Ewa Romanow - Pękal
    • Wydawca: Stowarzyszenie „Eko-Inicjatywa”
    • Rok wydania: 2010
Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Brak danych 

Powiat Lęborski

Formy ochrony przyrody

1.1 Park Narodowy
Nazwa Słowiński Park Narodowy    Lokalizacja Gmina Łeba, Wicko, Ustka, Wicko, Smołdzino   Wielkość 32 744,03 ha

Główne walory przyrodnicze
• Lokalizacja: jest położony w obszarze dwóch powiatów lęborskiego i słupskiego. W powiecie lęborskim znajduje się na terenie gminy Łeba, Wicko i zajmuje część Charbrowa
• Wielkość: 32744,03 ha w tym 11171,14 ha stanowią wody Bałtyku, z tego w obszarze powiatu lęborskiego znajduje się 2743,97 ha
• Główne walory przyrodnicze:
Jeden ze Światowych Rezerwatów Biosfery, niezwykle atrakcyjny turystycznie                  z unikalnymi na skalę europejską wydmami ruchomymi przesuwającymi się z prędkością dochodzącą do 15 m rocznie, z przybrzeżnymi jeziorami Gardno i Łebsko oraz przylegającymi do nich terenami. Występuje tu bogactwo i różnorodność flory i fauny, min. endemiczny gatunek siei łebskiej. Prawie 20% zbiorowisk roślin wydmowych, borowych, torfowiskowych i łąkowych nie występuje poza terenem SPN lub ma w nim główne centrum rozmieszczenia w Polsce. Torfy wysokie położone w obrębie SPN zostały objęte rezerwatem przyrody o ogólnej powierzchni 314,63 ha z czego 30,76 ha znajduje się w powiecie lęborskim. Park obfituje w miejsca lęgowe i żerowiska około 250 gatunków ptaków, co stanowi prawie 75% awifauny Polski. Kompleksy leśne i łąki są miejscem występowania bardzo licznej populacji jelenia, sarny, dzika, lisa i kuny. Rzadziej można spotkać gronostaje, wydry, daniele i łososie. W strefie przybrzeżnej Bałtyku obserwowane bywają zagrożone wyginięciem foki i morświny. Niezwykłą urodę SPN kształtują zaskakujące kontrasty. Sąsiadują tutaj bezpośrednio ze sobą skrajnie odmienne środowiska. Wzajemnie się przenikają biocenozy wydmowe, leśne, bagienne, wodne i łąkowe. Na terenie parku znajdują się rezerwaty przyrody z tego 30% obszarów objętych jest ochroną ścisłą i 14% częściową.

 

1.2.Rezerwat przyrody

1.2.1 Nazwa Mierzeja Sarbska    
Lokalizacja Gmina Łeba, Wicko    Wielkość 546,43 ha
Wielkość: pow. 546,63 ha , z czego w mieście Łeba 300 ha, w gm. Wicko 29,09 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat krajobrazowy położony na pograniczu powiatu lęborskiego i wejherowskiego. Poza Słowińskim Parkiem Narodowym, jedyna na polskim wybrzeżu z ruchomymi wydmami parabolicznymi. Znajdują się tu bardzo cenne zagłębienia wypełnione torfem i dobrze zachowane bory bażynowe oraz olsy. Ostoja puchacza. Jeden z najcenniejszych rezerwatów na polskim wybrzeżu.

1.2.2. Karwickie Źródliska
Lokalizacja Karwica  Wielkość  3,22 ha + 38,84 ha otulina
Główne walory przyrodnicze: obszar źródliskowy wraz z otaczającym lasem oraz charakterystycznymi, rzadkimi i chronionymi gatunkami roślin
Centralnym miejscem rezerwatu jest fragment torfowisk z licznymi ciekami wodnym, porośniętymi olchą.
To fragment naturalnych źródlisk rzeki Unieszynki oraz rzadkie gatunki flory i fauny w pobliżu wsi Karwica. Centralnym miejscem rezerwatu jest fragment torfowisk z ciekami wodnymi występującymi dość licznie porośniętymi olchą. Woda wydobywa się ze stoków porośniętych ponad stuletnim drzewostanem, bukowym, otaczających całość rezerwatu spływa i zasila rzeczkę. Poza dwoma głównymi gatunkami drzew występuje tu niezliczona ilość gatunków runa, warstwy krzewów i drzew. Różnica wzniesień między północną i południową granicą rezerwatu to kilkadziesiąt metrów wysokości .
1.2.3. Nazwa    Łebskie Bagno 
Lokalizacja pradolina rzeki Łeby – okolice wsi Redkowice i Niebędzino
Wielkość 111,32 ha
Główne walory przyrodnicze
Obejmuje ochroną  populacje 5 gatunków roślin kwiatowych, populacje 4 gatunków mchów umieszczonych na czerwonej liście Polski. Ochrona obejmuje fitocenozy mszarne, fitocenozy boru bagiennego oraz brzeziny bagiennej. Istotną rzeczą jest ochrona zdegradowanego siedliska torfowiska wysokiego zdolnego do regeneracji. 
Łebskie Bagno jest torfowiskiem wysokim typu bałtyckiego, o naruszonej równowadze ekologicznej w wyniku niewłaściwego użytkowania.

1.2.4. Nazwa Czarne Bagno 
Lokalizacja pradolina rzeki Łeby – okolice wsi Niebędzino i Janowiczki
Wielkość 102,86 ha
Główne walory przyrodnicze
Obejmuje fragment złoża torfu wysokiego wraz z dystroficznym jeziorkiem z rzadkim zespołem grążela drobnego Nupharetum pumilii. Występuje tu wiele gatunków roślin naczyniowych objętych ochroną, w tym 8 objętych ochroną ścisłą, m.in.: Rosiczka okrągłolistna, Wrzosiec bagienny, Woskownica europejska, Grążel drobny, Malina moroszka. Chronionych jest 14 gatunków mchów i 1 gatunek porostów z V Załącznika Dyrektywy Siedliskowej, 11 gatunków mchów torfowców objętych w Polsce ochroną ścisłą,11 gatunków mchów właściwych i torfowców podlegających ochronie częściowej, 2 gatunki porostów chronione częściowo, 3 gatunki torfowców zamieszczone na krajowej Czerwonej Liście. W rezerwacie Czarne Bagno objęto ochroną następujące zespoły roślinne: fitocenozy mszarne oraz wilgotnych wrzosowisk na torfie wysokim, bór bagienny Vaccinio uliginosi-Pinetum   oraz brzezinę bagienną Vaccinio uliginosi-Betuletum pubescentis.

1.2.5. Nowe Wicko
Lokalizacja gm. Wicko, położony w dolinie Łeby na zachód od wsi Wicko
Wielkość 24,49 ha
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat florystyczny, chroni silnie zarośnięte jezioro eutrofizyczne oraz zbiorowiska szuwarowe, zarośla łozowe, oles, łęg i brzezinę bagienną. Najcenniejsze elementy florystyczne to: narecznica grzebieniasta oraz chronione gatunki - woskownica europejska, porzeczka czarna i kruszyna pospolita.

1.2.6.Nazwa Las Górkowski 
Lokalizacja Gmina Wicko  Wielkość 99,40 ha
Lokalizacja: Rezerwat położony w gm. Wicko, na terenie Nadleśnictwa Łeba w Obrębie Łeba, przy osadzie Górka
Główne walory przyrodnicze:
Rezerwat chroni zbiorowiska roślinne wykształcone na glebach torfowych oraz obszar naturalnej retencji wodnej. Rezerwat stanowi enklawę leśną położoną wśród rozległych połaci łąk doliny Łupawy. Tworzą ją fitocenozy brzeziny bagiennej z udziałem bagna zwyczajnego, boru mieszanego sosnowo - dębowego oraz olszyny bagiennej. W podszycie występuje wiele gatunków chronionych m. in. Konwalia majowa, paprotka zwyczajna, porzeczka czarna, kruszyna pospolita i kalina koralowa. Rezerwat stanowi ostoję licznych gatunków ptaków i ssaków.

 

 

 

1.3 Park krajobrazowy
Brak

 

1.4 Obszary chronionego krajobrazu

 

1.4.1. Nazwa "Fragment Pradoliny Łeby i wzgórza morenowe na południe od Lęborka"
Lokalizacja: na południe od Lęborka
Wielkość: powierzchnia 16731 ha, w tym 16 131 pow. lęborski, 600 ha - pow. słupski.
Główne walory przyrodnicze:
Przeważa krajobraz strefy krawędziowej Pradoliny Łeby - Redy. Zbocza i krawędzie pradoliny oraz na południe od nich położone wzgórza morenowe porastają lasy o bogatym składzie gatunkowym i zróżnicowanej strukturze wiekowej. Urok tego obszaru podkreśla szeroka pradolina, przełomy rzek Unieszynki, Sitnicy i Okalicy oraz tereny położone po wschodniej stronie Jeziora Lubowidzkiego. Jest to miejsce rekreacji dla mieszkańców Lęborka


1.4.2. Nazwa „Dolina Łupawy „  Lokalizacja- Oskowo, Siemirowice Wielkość
 Główne walory przyrodnicze
Jest to teren blisko 1000 hektarów pod nazwą Dolina Łupawy, w skład której wchodzą doliny dwóch rzek: części Łupawy i Bukowiny. 16 powierzchni Użytków Ekologicznych zajmujących obszar 31,83 ha stanowią również cenne przyrodniczo tereny. Poza tym wszelkie pojedyncze stanowiska roślin chronionych i rzadkich znajdują się pod szczególną opieką miejscowych leśników.
Unikalność obszaru tworzy bogata fauna oraz rzadkie i zagrożone gatunki roślin z Polskiej Czerwonej Księgi. Poza tym to jedno z największych skupisk źródlisk na Pomorzu.
Obszar obejmuje doliny rzek Łupawy i Bukowiny od wypływu z jeziora i zajmuje powierzchnię 5508,63 ha.
W granicach obszaru występują: naturalne, głębokie koryta rzeczne Łupawy i Bukowiny; źródliska i niewielkie potoki (dopływy); rozległe obszary łęgu o podgórskim charakterze (Carici remotae-Fraxinetum) na zboczach doliny, jak również grądy dębowo-grabowe (Stellario-Carpinetum) w wielu wąwozach oraz buczyny (Luzulo-Fagetum) i (Asperulo-Fagetum) oraz podmokłe łąki, torfowiska przejściowe i wysokie, oraz dystroficzne jeziora w bezodpływowych obszarach. Obszar chroni 14 typów siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Są to jednocześnie ważne siedliska fauny, niezwykle tu bogatej. Dodatkową wartość stanowią: górski i podgórski charakter rzeki, jedno z największych skupisk źródlisk na Pomorzu oraz duże kompleksy łęgów o podgórskim charakterze. Występują tu rzadkie i zagrożone gatunki roślin z Polskiej Czerwonej Księgi, bardzo liczna populacja słodkowodnego glonu Hildenbrandtia rivularis, świadcząca o czystości wód oraz cenne gatunki ryb łososiowatych. Dolina Łupawy stanowi siedlisko ptaków drapieżnych oraz ptaków wodno-błotnych i terenów łąk. Gatunki ryb takie jak: węgorz europejski, kleń, jelec, miętus, pstrąg potokowy oraz troć wędrowna są w Polsce prawnie chronione.
Zagrożeniem dla doliny rzeki Łupawy mogą być prace hydro-inżynieryjne, zaprzestanie użytkowania (np. wypasu lub wykaszania) łąk i soligenicznych torfowisk, intensyfikacja gospodarki leśnej, wycinanie drzew, zwłaszcza na stromych zboczach doliny, wąwozów i źródlisk oraz lokowanie w granicach obszaru i w jego sąsiedztwie inwestycji powodujących zanieczyszczenia wód.

 


1.5 Pomniki przyrody – ilość z uwzględnieniem rodzaju
Drzewa powiatu:
Klon zwyczajny - 5
Buk zwyczajny - 40
Dąb szypułkowy - 40
Lipa drobnolistna - 15
Grab pospolity - 1
Jarząb szwedzki - 1
Platan klonolistny – 6
Daglezja zielona – 1
Klon jawor – 1
Sosna zwyczajna – 2
Cis pospolity – 2
Kasztan jadalny – 2
Jesion wyniosły – 6
Wiąz górski – 1
Klon pospolity- 1
Grab zwyczajny- 2

Grupa drzew:
buk zwyczajny- 25 drzew
dąb szypułkowy- 3 drzewa
dąb bezszypułkowy- 4 drzewa
dąb bezszypułkowy- 3 drzewa
sosna zwyczajna- 2 drzewa
dąb szypułkowy- 2 drzewa
buk zwyczajny- 5 drzew
buk zwyczajny- 2 drzewa
dąb szypułkowy- 2 drzewa
buk zwyczajny- 2 drzewa
dąb szypułkowy- 7 drzew
buk zwyczajny- 3 drzewa
dąb szypułkowy- 3 drzewa
dąb szypułkowy- 2 drzewa
dąb szypułkowy- 2 drzewa

 

1.6 Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe
Dolina Łupawy
Charakterystyka obszaru
Unikalność obszaru tworzy bogata fauna oraz rzadkie i zagrożone gatunki roślin z Polskiej Czerwonej Księgi. Poza tym to jedno z największych skupisk źródlisk na Pomorzu. Obszar obejmuje doliny rzek Łupawy i Bukowiny od wypływu z jeziora Jasień. Znajduje się on na terenie województwa pomorskiego i zajmuje powierzchnię 5508,63 ha. W granicach obszaru występują: naturalne, głębokie koryta rzeczne Łupawy i Bukowiny; źródliska i niewielkie potoki (dopływy); rozległe obszary łęgu o podgórskim charakterze (Carici remotae-Fraxinetum) na zboczach doliny, jak również grądy dębowo-grabowe (Stellario-Carpinetum) w wielu wąwozach oraz buczyny (Luzulo-Fagetum) i (Asperulo-Fagetum) oraz podmokłe łąki, torfowiska przejściowe i wysokie, oraz dystroficzne jeziora w bezodpływowych obszarach. Obszar chroni 14 typów siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Są to jednocześnie ważne siedliska fauny, niezwykle tu bogatej. Dodatkową wartość stanowią: górski i podgórski charakter rzeki, jedno z największych skupisk źródlisk na Pomorzu oraz duże kompleksy łęgów o podgórskim charakterze. Występują tu rzadkie i zagrożone gatunki roślin z Polskiej Czerwonej Księgi, bardzo liczna populacja słodkowodnego glonu Hildenbrandtia rivularis, świadcząca o czystości wód oraz cenne gatunki ryb łososiowatych. Dolina Łupawy stanowi siedlisko ptaków drapieżnych oraz ptaków wodno-błotnych i terenów łąk. Gatunki ryb takie jak: węgorz europejski, kleń, jelec, miętus, pstrąg potokowy oraz troć wędrowna są w Polsce prawnie chronione. 


 

 1.7 Użytki ekologiczne

 

L.p. Nazwa obiektu Cel ochrony Powierzchnia /ha/ Położenie Numer w rejestrze Wojewody Pomorskiego
1 Ciągi Słonek zachowanie biocenoz łąkowych i szuwarowych 1,56 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Mikorowo Leśnictwo - Uniesin Oddział - 10lp, 110c 314
2 Trójkątna Łączka zachowanie biocenoz łąkowych 1,66 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Cewice Leśnictwo - Leśnik Oddział - 136d 315
3 Storczykowa Łączka zachowanie biocenoz łąkowych i cennych gatunków roślin 4,81 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Cewice Leśnictwo - Jeziernik Oddział - 120c,j 316
4 Marglowa Łąka zachowanie biocenoz łąkowych 2,57 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Cewice Leśnictwo - Jeziernik Oddział 118n,o 317
5 Sarnia Łąka zachowanie biocenoz łąkowych 4,17 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Cewice Leśnictwo - Jeziernik Oddział - 116d 318
6 Oskowskie Szuwary zachowanie biocenoz łąkowych i szuwarowych 2,41 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Mikorowo Leśnictwo - Kozin Oddział - 199n 319
7 Łąka nad Jeziorem Oskowskim zachowanie biocenoz łąkowych 3,67 Nadleśnictwo - Cewice Obręb - Mikorowo Leśnictwo - Kozin Oddział - 199b 320
8 Rozlewiska Jeziora Święte zachowanie biocenoz łąkowych i szuwarowych 1,88 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Mikorowo Leśnictwo - Święte Oddział - 159f  321
9 Długa Łączka zachowanie biocenoz łąkowych i szuwarowych 2,34 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Mikorowo Leśnictwo - Święte Oddział - 145j, 161b 322
10 Karwicka Łąka zachowanie biocenoz łąkowych 3,02 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Mikorowo Leśnictwo - Jeziernik Oddział - 152t 323
11 Nad Grążelowym Jeziorem zachowanie biocenoz łąkowych i oczka śródleśnego 1,50 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Cewice Leśnictwo - Jeziernik Oddział - 148f, 324
12 Nad Rzeką Unieszynką zachowanie biocenoz łąkowych 0,18 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Cewice Leśnictwo - Jeziernik Oddział - 152bx 325
13 Torfowa Łąka zachowanie biocenoz łąkowych 0,18 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Cewice Leśnictwo Jeziernik Oddział - 161f 326
14 Łąka nad Torowiskiem zachowanie biocenoz łąkowych 0,20 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Cewice Leśnictwo Jeziernik Oddział - 161h 327
15 Wąska Łączka zachowanie biocenoz łąkowych 0,20 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Cewice Leśnictwo - Jeziernik Oddział - 162j 328
16 Kostroga zachowanie biocenoz łąkowych i szuwarowych 1,48 Nadleśnictwo Cewice Obręb - Mikorowo Leśnictwo - Kozin Oddział - 231m 329

 

1.8 Obszary Natura 2000

krótka charakterystyka

Powiat lęborski - SOO – Specjalne Obszary Ochrony (siedliskowe)

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow. ogółem pow. woj [ha]
Gmina
Mierzeja Sarbska
PLH220018
1882,9
Łeba, Wicko, pow. wejherowski
Ostoja Słowińska
PLH220023
32150,5
Łeba, Wicko, pow. słupski
Białe Błoto
PLH220002
43,42
Cewice, pow. wejherowski
Łebskie Bagna
PLH220040
211,47
Nowa Wieś Lęborska
Górkowski Las
PLH220045
99,3
Wicko
Dolina Łupawy
PLH220036
5508,63
Cewice, pow. słupski, bytowski
Karwickie Źródliska PLH220071 371,8 Cewice
Powiat lęborski - OSO – Obszary Specjalnej Ochrony (ptasie)

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow. ogółem, pow. woj[ha]
Gmina
Przybrzeżne Wody Bałtyku
PLB990002
140,79 194 626,7
Łeba, obszar morski - pow. słupski, lęborski, wejherowski, pucki
Ostoja Słowińska
PLB220003
21 340,59
Wicko, Łeba pow. słupski
Gmina Cewice - Projektowany Specjalny Obszar Ochrony „Karwickie Źródliska” o pow. 371 ha
Opis obszarów Natura 2000
 
Mierzeja Sarbska
Jest obszarem o szczególnych walorach krajobrazowych, stanowi część Nadmorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu i obejmuje swym zasięgiem rezerwat przyrody Mierzeja Sarbska, chroniący zbiorowiska roślinności wydmowej i bagiennej.
 Występują tu cenne wydmy wałowe i paraboliczne – takie jak w Słowińskim Parku Narodowym. Ponad połowę obszaru zajmują siedliska wyszczególnione w Załączniku I Dyrektywy Siedliskowej. Ostoja znajduje się na Wybrzeżu Słowińskim stanowiącym część Pobrzeża Koszalińskiego. Usytuowana jest kilka kilometrów na wschód od Łeby i obejmuje wąską mierzeję oddzielającą jezioro Sarbskie od Morza Bałtyckiego, jak również położony na wschód od jeziora fragment błot przymorskich.
Najbardziej charakterystycznym elementem krajobrazu jest kompleks wydm wałowych           i parabolicznych, jak również piaszczyste plaże. Zdecydowaną większość obszaru ostoi porastają lasy. Elementem najbardziej cennym tej ostoi są wydmy wałowe i paraboliczne – niezwykle rzadkie na polskim wybrzeżu. Łącznie z przylegającymi do nich plażami siedliska te zajmują około 16 % powierzchni ostoi. Znakomitą większość terenu, ponad 80%, porastają lasy, przy czym są to niemal wyłącznie drzewostany iglaste. Dominującym zbiorowiskiem jest bór bażynowy z takimi gatunkami jak tajęża jednostronna, listera sercowata i gruszyczka jednokwiatowa. Wiejące od morza wiatry wpływają na specyficzne ukształtowanie się pokroju drzew z niesymetrycznym układem gałęzi.  Lasy liściaste zajmują zaledwie 3 % powierzchni i są reprezentowane przez olsy oraz brzeziny bagienne.
Obniżenia między wydmami wypełnione są torfem. Tu znajdziemy rzadkie w skali kraju siedlisko – wrzosowiska z dużym udziałem bażyny czarnej i wrzośca bagiennego. Warto także zwrócić uwagę na zarośla z zagrożoną w naszym kraju woskownicą europejską. 
Także świat zwierząt jest reprezentowany przez gatunki rzadkie i chronione. Zobaczyć tu można m.in. bielika i rybołowa, a także puchacza – największą polską sowę.
Ostoja Słowińska
Jest to jedyny duży fragment polskiego wybrzeża Bałtyku z naturalnie przebiegającymi procesami kształtującymi powierzchnię mierzei. Cechą charakterystyczną środowiska ostoi jest bogactwo skrajnie różnych ekosystemów nadmorskich, rozwijających się w naturalny sposób w strefie kontaktowej lądu i morza. Ostoja położona jest w województwie pomorskim w powiatach lęborskim i słupskim. Jest to fragment Pobrzeży Południowobałtyckich. Ostoją objęto ponad 32,5 km odcinek wybrzeża Bałtyku, szeroką mierzeję morską odcinającą dwa jeziora Gardno i Łebsko oraz położony na południu fragment równiny błot przymorskich.
Dominantę ostoi stanowi krajobraz mierzei morskiej, z naturalnie modelowaną pokrywą wydm na powierzchni, nie umocnionych w sposób sztuczny roślinnością. Jest to jedno z zaledwie kilku zachowanych na wybrzeżu południowego Bałtyku miejsc z wydmami, kształtowanymi w naturalny sposób przez procesy geomorfologiczne. Głównym czynnikiem modelującym powierzchnię jest wiatr. Wydmy pokrywające mierzeje morska sięgają 30 m. Krajobraz zmieniają się dynamicznie, piaski wydmowe stale zasypują brzeg jeziora Łebsko i sąsiadujące z nimi lasy. W ich poprzednich miejscach ukazuje się odsłonięte starsze podłoże.
Dwa największe jeziora - Gardno i Łebsko są pozostałościami po zatokach morskich. Nie ma na nich, poza wyspą Kamienną stałych wysp. Jednak okresowo zwłaszcza w części południowo-wschodniej jeziora Łebsko, roślinność tworzy niewielkie wysepki. W ten sposób powstają dogodne miejsca do odbywania lęgów przez ptaki. Poza tymi jeziorami w ostoi znajdują się jeszcze mniejsze śródleśne zbiorniki wodne. Sieć hydrograficzną uzupełniają ujściowe odcinki dwóch dużych rzek przymorskich - Łupawy i Łeby oraz dwóch małych rzek Pustynki i Wysokiej. Rzeki i jeziora są powiązane ze sobą w jeden system. W czasie wysokich stanów wody w Bałtyku obserwuje się okresowe wlewy wody morskiej w sposób gwałtowny podnoszących poziom wód jezior i zwiększających zasolenie jezior.
Wyróżniającą cechą ostoi jest występowanie mozaiki siedlisk, wykształconych w zależności od podłoża. Duża wartość przyrodniczą stanowią pełne ciągi sukcesyjne zbiorowisk roślinnych od zbiorowisk pionierskich po dobrze wykształcone bory bażynowe.
Znaczną powierzchnię ostoi, zwłaszcza w południowych fragmentach mierzei i w południowo-wschodniej części ostoi pokrywają lasy. Piaski wydmowe porastają różne postaci borów, z rzadkim typowo nadmorskim borem bażynowym. Zagłębienia terenu oraz brzegi jezior to siedlisko olsu. W wielu zagłębieniach międzywydmowych wykształciły się torfowiska. Dużą wartość przyrodniczą mają także kompleksy łąk położone na południe obu jezior i użytkowane ekstensywnie rolniczo od ponad 200 lat. Do niedawna było to miejsce występowania roślinnych zbiorowisk solniskowych. Jednak w końcu lat 60. ubiegłego wieku zostały one zmeliorowane i na skutek tego teren uległ znacznemu przesuszeniu a słonorośla zarosły krzewami i drzewami. W ostatnim czasie podjęto próby przywrócenia wcześniejszego stanu. Obszar ostoi jest słabo zaludniony, na stałe mieszka tu około 1 000 mieszkańców, ale w ciągu lata jest licznie odwiedzany przez turystów i wczasowiczów. W Ostoi Słowińskiej stwierdzono występowanie co najmniej 25 gatunków ptaków wymienionych w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej. Jest to jedno z najważniejszych w Polsce miejsc lęgowych biegusa zmiennego. Lęgi tego gatunku są jednak bardzo nieregularne, co związane jest z zarastaniem łąk, na których wcześniej gnieździł się dość licznie w obrębie ochronnym Żarnowska. W czasie sezonowych migracji jeziora w ostoi są ważnym miejscem odpoczynku i żerowania gęsi (najliczniejsze z nich to gęsi zbożowa i białoczelna), łabędzi i kaczek: krzyżowki, świstuna i głowienki, których stada mogą liczyć po kilka tysięcy osobników. Torfowiska leżące na południe od obwodu ochronnego Żarnowska są miejscem najliczniejszych zgrupowań żurawi w okresie migracji, sięgających 5000 osobników.
Stwierdzano też tutaj lęgi bąka, bocianów czarnego i białego, trzmielojada, kani czarnej i rudej, bielika, błotniaków stawowego i łąkowego, orlika krzykliwego, orła przedniego, rybołowa, puchacza, uszatki błotnej oraz włochatki. Stosunkowo liczne są lęgi żurawia i derkacza. Cały teren ostoi objęty jest ochroną w formie Słowińskiego Parku Narodowego. W nim znajdują się rezerwaty przyrody: Żarnowskie Lęgi, Gackie Lęgi, Klukowe Lęgi, Gardeńskie Lęgi, Wyspa Kamienna, Mierzeja, Kluki, Bory Torfowe, Moroszka, Olszyna, Klukowe Buki, Bielice , Rowokół, Ciemińskie Błota, Żarnowska. Jednocześnie jest obszar ten ze względu na walory przyrodnicze uznano za Światowy Rezerwat Biosfery i obszar chroniony Konwencją Ramsarską.
Ostoja Białe Błoto 
Teren w przeważającej części jest prywatny, reszta to grunty Skarbu Państwa, nad którymi pieczę sprawuje Administracja Lasów Państwowych. Gmina Linia, gdzie znajduje się Białe Błoto, jest atrakcyjna turystycznie. Dobre drogi zachęcają rowerzystów i piechurów a czyste jeziora i przepływająca przez gminę rzeka Łeba – kajakarzy. Przy okazji warto zobaczyć XIX - wieczny dwór i zabytkowy młyn w Smażynie.
W ramach sieci Natura 2000 Białe Błoto zalicza się do specjalnego obszaru ochrony siedlisk. Zgodnie z załącznikiem I Dyrektywy Siedliskowej znajdują się tu ważne dla Europy typy siedlisk przyrodniczych, jak:
• torfowiska wysokie z roślinnością torfotwórczą (żywe)
• torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z Scheuchzerio-Caricetea)
• obniżenia na podłożu torfowym z roślinnością ze związku Rhynchosporion
Jest to malownicze, otoczone lasem torfowisko kotłowe, położone w krajobrazie sandrowym. W centralnej, wypiętrzającej się części torfowiska dominuje roślinność wysokotorfowiskowa. Doskonale zachowało się typowo wykształcone torfowisko kotłowe z cennymi zbiorowiskami roślinnymi i bardzo dużymi populacjami rzadkich i ginących gatunków torfowiskowych. Można tu obserwować czynny proces torfotwórczy. Potencjalnym zagrożeniem dla obszaru może być postępujące osuszenie i zasypywanie terenu.
Na terenie Białego Błota występuje żuraw – gatunek wymieniony w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej. Rosną tu też następujące, ciekawe gatunki roślin:
  • Aulacomnium palustre
  • Carex limosa
  • Drosera anglica
  • Drosera rotundifolia
  • Menyanthes trifoliata
  • Polytrichum commune
  • Sphagnum balticum
  • Sphagnum cuspidatum
  • Sphagnum fimbriatum
  • Sphagnum fuscum
  • Sphagnum magellanicum
  • Sphagnum papillosum
  • Sphagnum russowii
Łebskie bagna
Obszar obejmuje dwa torfowiska bałtyckie (Czarne Bagno i Łebskie Bagno) położone w dolinie Łeby, w kompleksie zmeliorowanych torfowisk niskich. Każde z torfowisk częściowo, lecz w różnym stopniu,jest zdegradowane wskutek wieloletnich odwodnień, eksploatacji torfu, pożarów i zalesiania. Wierzchowiny torfowisk w części otwarte: na Łebskim Bagnie fragmenty żywego torfowiska wysokiego w stanie zastoju oraz bardzo dobrze regenerujące zbiorowiska mszarne w dobrze uwodnionych wyrobiskach poeksploatacyjnych. Na Czarnym Bagnie zupełny brak nienaruszonych mszarów wysokotorfowiskowych. Zbocza kopuł obu torfowisk opanowane przez bory bagienne ze
spontanicznym lub nasadzonym drzewostanem . 
Górkowski Las
Rezerwat przyrody "Las Górkowski" o powierzchni 99,36 ha, położony w dolinie rzeki Łeby na terenie leśnictwa Wrzeście, obejmuje ochroną różne postacie borów bagiennych na glebach torfowych, ze starodrzewiem sosny pospolitej (Pinus silvestris). Obszar rezerwatu jest jedyną większą powierzchnią zadrzewioną w rozległym krajobrazie rolniczym. Spełnia również rolę naturalnego zbiornika retencyjnego, kształtującego w znacznym stopniu bilans wodny okolicy. Na przeważającej części torfowiska zalega torf niski.
Pod względem siedliskowym na terenie rezerwatu zdecydowanie dominuje bór mieszany wilgotny (BMw), który zajmuje łącznie 62,61 ha. Znaczną powierzchnię, tj. 22,22 ha zajmuje również ols (Ol). W warstwie drzew dominuje zwykle sosna pospolita, która wykazuje dobry rozwój i osiąga znaczne rozmiary. Najokazalsze egzemplarze posiadają po około 200 cm obwodu na wysokości 130 cm. W niektórych miejscach warstwę drzew tworzą także brzozy - omszona i brodawkowata (Betula pubescens i B. verrucosa) oraz dąb szypułkowy (Quercus robur). Występują głównie: brzozy, kruszyna i jarząb pospolity. Pokrycie warstwy zielnej wynosi zwykle ponad 50% powierzchni. Do częstych gatunków należą: borówka czarna, narecznica krótkoostna, śmiałek pogięty a także chroniony gatunek- widłak jałowcowy. Warstwa mszysta jest również dobrze rozwinięta. Obok różnych gatunków mchów liściastych zanotowano także torfowce. Nieleśną część rezerwatu tworzą głównie: łąka z rdestem wężownikiem, łąka z sitem rozpierzchłym i ziołorośla z wiązówką błotną.
 Rezerwat przyrody obejmujący silnie zniekształcony kompleks boru i brzeziny bagiennej, porastający dawne torfowisko typu bałtyckiego w dolinie Łeby. Siedliska te są silnie zdegradowane, lecz plan ochrony rezerwatu zmierza do ich renaturyzacji 
Dolina Łupawy
Charakterystyka obszaru
Unikalność obszaru tworzy bogata fauna oraz rzadkie i zagrożone gatunki roślin z Polskiej Czerwonej Księgi. Poza tym to jedno z największych skupisk źródlisk na Pomorzu. Obszar obejmuje doliny rzek Łupawy i Bukowiny od wypływu z jeziora Jasień. Znajduje się on na terenie województwa pomorskiego i zajmuje powierzchnię 5508,63 ha. W granicach obszaru występują: naturalne, głębokie koryta rzeczne Łupawy i Bukowiny; źródliska i niewielkie potoki (dopływy); rozległe obszary łęgu o podgórskim charakterze (Carici remotae-Fraxinetum) na zboczach doliny, jak również grądy dębowo-grabowe (Stellario-Carpinetum) w wielu wąwozach oraz buczyny (Luzulo-Fagetum) i (Asperulo-Fagetum) oraz podmokłe łąki, torfowiska przejściowe i wysokie, oraz dystroficzne jeziora w bezodpływowych obszarach. Obszar chroni 14 typów siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Są to jednocześnie ważne siedliska fauny, niezwykle tu bogatej. Dodatkową wartość stanowią: górski i podgórski charakter rzeki, jedno z największych skupisk źródlisk na Pomorzu oraz duże kompleksy łęgów o podgórskim charakterze. Występują tu rzadkie i zagrożone gatunki roślin z Polskiej Czerwonej Księgi, bardzo liczna populacja słodkowodnego glonu Hildenbrandtia rivularis, świadcząca o czystości wód oraz cenne gatunki ryb łososiowatych. Dolina Łupawy stanowi siedlisko ptaków drapieżnych oraz ptaków wodno-błotnych i terenów łąk. Gatunki ryb takie jak: węgorz europejski, kleń, jelec, miętus, pstrąg potokowy oraz troć wędrowna są w Polsce prawnie chronione. 
Przybrzeżne Wody Bałtyku
Przybrzeżne Wody Bałtyku stanową miejsce ważne dla dużych kongregacji zimujących ptaków północnych. Jest to drugie pod względem znaczenia obok Zatoki Pomorskiej miejsce, gdzie zimą skupiają się  duże stada kaczek morskich i nurów. Ostoja stanowi obszar specjalnej ochrony ptaków. Ostoja położona jest na polskich wodach terytorialnych, w polskiej strefie ekonomicznej. Ostoja Przybrzeżne Wody Bałtyku obejmuje duży fragment przybrzeżnego akwenu  rozciągający się na odcinku ok. 200 km od nasady Półwyspu Helskiego do Zatoki Pomorskiej. Są to wody tzw. Bałtyku Właściwego, o głębokości od 0 do 15 m. Bałtyk ze względu na swoje położenie i znaczną izolację od wód oceanu jest specyficznym morzem. Wyróżnia go bardzo słabe zasolone. Przeciętne zasolenie wynosi około 7%° i jest pięciokrotnie mniejsze od średniego zasolenia wszechoceanu (35%°). Różne partie morza mają różny stopień zasolenia. Na ten poziom i regionalne zróżnicowanie wpływają na to warunki klimatyczne, dopływ wód słodkich z dużego obszar lądowego a przede wszystkim utrudniony kontakt z wodami oceanu. Jedyną drogą jaką wody Bałtyku mogą mieszać się z wodami Morza Północnego są Cieśniny Duńskie.
Bałtyk Południowy, przylegający do polskiego wybrzeża, charakteryzuje się urozmaiconą topografią dna i bogactwem form, typowych dla rzeźby polodowcowej. Dno morskie cechują znaczne deniwelacje, sięgającymi nawet 3 m. Jest to przede wszystkim wynik oddziaływania prądów przybrzeżnych.
Silne prądy morskie na tym akwenie nie stwarzają dogodnych warunków dla flory i fauny bentosowej. Dominują skupiska drobnych skorupiaków związanych głównie z podłożem żwirowym. Przybrzeżne wody Bałtyku są przede wszystkim ważnym miejscem zimowania ptaków wodnych z północy Europy. W czasie zimy, kiedy akweny północnego Bałtyku skuwa lód, liczne stada tych ptaków przemieszczają się na południe w poszukiwaniu pożywienia i otwartej, nie zmarzniętej tafłi wody. Występowanie i liczebności nurów: rdzawoszyjego i czarnoszyjego oraz grupy ptaków północnych: lodówki, nurnika i uhli pozwalają na sklasyfikowanie tego obszaru do sieci Natura 2000.
Największe obserwowane w tym regionie zgrupowanie to około 217 000 osobników kaczki północnej – lodówki. Jej duże zgrupowania widoczne są corocznie także bezpośrednio w strefie brzegowej i nierzadko w basenach portowych. Akwen ostoi jest również ważnym miejscem zimowania dla innych gatunków – markaczki (obserwowane zgrupowanie 500 osobników ), mewy pospolitej (200-2100). Liczne występowanie mew na morzu poza strefą brzegową jest zjawiskiem okresowym i wiąże się z obecnością kutrów rybackich na łowiskach. Stwierdza się tez tutaj systematyczne występowanie birginiaka – ptaka gniazdującego w północnej tundrze i zimą pojawiającego się na Bałtyku.
Przybrzeżne Wody Bałtyku stanowią cześć stałej trasy przelotów ptaków, które wzdłuż wybrzeży południowego Bałtyku odbywają wędrówkę dwa razy do roku. W tym regionie obserwowane są duże ssaki morskie - foki szare i obrączkowane oraz morświny.
Fragment ostoi objęty jest ochroną w granicach Słowińskiego Parku Narodowego. Morska cześć Parku obejmuje pas wód przybrzeżnych o długości 32 km (na wysokości kąpielisk Rowy i Łeba) i sięgający 2 mile morskie od brzegu. 
 
1.9 Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody.[ha]     
 Gmina Łeba- 653,4 ha
 

Pozostałe gminy-brak informacji. 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

2.1 Ścieżki edukacyjne

  • nazwa Dąb Świętopełk
    • długość 900m
    • podstawowa tematyka przyrodniczo- edukacyjna

Przez teren gminy Cewice przebiegają trzy szlaki z grupy szlaków lęborskich:

  • Szlak KRAJOBRAZÓW MŁODOGLACJALNYCH 
    • Długość 147,1 km Łeba PKP – Czarna Dąbrówka – Miasto PKP
  • Szlak KARWICKIE ŹRÓDLISKA 
    • Długość 7,6 km Unieszynko – Karwickie Źródliska – jezioro Brody
  • Szlak KSIĘCIA ŚWIĘTOPEŁKA 
    • Długość 5,5 km Małoszyce – Dziechlino – Krapkowice

Dodatkowo przez teren Nadleśnictwa Cewice i Lębork przebiegają dwa szlaki konne oraz trasa rowerowa do jeziora Osowo. 

  • nazwa „Uroczysko Drętowo” na terenie Leśnictwa Małoszyce, oddział leśny 68f / w skład którego wchodzą :
    • ścieżka edukacyjna z 13 barwnymi tablicami i 2-ma wieżami obserwacyjnymi oraz salą edukacyjną ,
    • obiekt ochrony p.poż. , z obserwacja lasów za pomocą kamery TV oraz baza sprzętu p.poż.z samochodem pożarniczym – jako bardzo atrakcyjne elementy edukacyjne są włączone do ścieżki edukacyjno - przyrodniczej

Wycieczki z przewodnikiem
 

  • nazwa obiektu chronionego ilość wycieczek
  • nazwa obiektu chronionego Słowiński Park Narodowy
  • ilość wycieczek kilkadziesiąt w roku

Prelekcje
Brak danych
Wydawnictwa – podać:
Brak danych
Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych
Brak projektów 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Powiat Malborski

Formy ochrony przyrody
  • Park Narodowy
    • Brak
  • Rezerwat przyrody
    • Las Mątawski, gmina Miłoradz
    •  Powierzchnia 231,78 ha 
    •  Główne walory przyrodnicze 
    •  Unikatowy, największy i relatywnie najlepiej zachowany kompleks leśny, stanowiący  relikt dawnych lasów delty Wisły – Żuław Wiślanych.
  • Park krajobrazowy
    • Brak
  • Obszary chronionego krajobrazu
    • Środkowożuławski Obszar Chronionego Krajobrazu 
      •  lokalizacja – Lichnowy (507 ha w granicach gminy) (gm. wiejska), Miłoradz (833 ha  w granicach gminy) (gm. wiejska), Ostaszewo (gm. wiejska, powiat Nowy Dwór  gdański), Stegna (gm. wiejska, powiat Nowy Dwór Gdański),
      •  Wielkość 2 513 ha
      •  Główne walory przyrodnicze
      •  W skład Środkowożuławskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu wchodzi koryto  i międzywale Wisły z łąkami, zakrzewieniami nadrzecznymi (w obrębie Żuław  Wiślanych) stanowiących strefę ochronną zabezpieczającą biotop rzeki.
    • Obszar Chronionego Krajobrazu Rzeki Nogat 
      •  lokalizacja – Malbork (gm. wiejska), Miłoradz (647 ha w granicach gminy)  (gm. wiejska), Nowy Staw 1 359 ha (w granicach gminy) (gm. miejsko - wiejska),  Stare Pole (365 ha w granicach gminy) (gm. wiejska), Nowy Dwór Gdański  (gm. miejsko - wiejska), Sztum (gm. miejsko - wiejska)
      •  Wielkość 11 578 ha
      •  Główne walory przyrodnicze
      •  Obszar Chronionego Krajobrazu Rzeki Nogat obejmuje tereny międzywala Nogatu  wraz  z okolicami wsi: Kmiecin, Solnica, Jazowa, Rakowo i Wierciny (powiat  nowodworski), gdzie  koncentrują się elementy etnograficzne związane z dawnym  osadnictwem żuławskim. Elementami krajobrazotwórczymi tego obszaru są: toń  wodna, pasy oczeretów, szuwarów  i innej roślinności wodnej oraz strefa zadrzewień  i zakrzewień nawodnych.
    • Obszar Chronionego Krajobrazu Białej Góry 
      •  lokalizacja – Miłoradz (gmina wiejska), Ryjewo (gmina wiejska) Sztum (gmina  wiejsko - miejska)   
      •  Wielkość 3971 ha.
      • Główne walory przyrodnicze
      •  Na terenach otwartych dominują pola uprawne i użytki zielone. Porośnięte brzegi rzek  tworzą dogodne warunki do bytowania i lęgu ptactwa wodno-błotnego. Siedlisko  istniejącego  w międzyrzeczu lasu stanowi relikt dawnych Żuław; jest to las łęgowy  jesionowo-wiązowy,  a we fragmentach – las wierzbowo-topolowy.
      •  Elementami  krajobrazotwórczymi są: tereny międzywala Wisły-Leniwki  i Nogatu łącznie z korytami tych rzek; resztki lasu żuławskiego  w międzywalu Wisły-Leniwki oraz lasu na dnie doliny Wisły między Białą Górą  a wsią  Uśnice.
  • Pomniki przyrody – ilość z uwzględnieniem rodzaju  
    • Dąb piramidalny „Fastigata” – 2
    • Miłorząb dwuklapowy – 1
    • Dąb szypułkowy – 33
    • Dąb szypułkowy – (6szt.)
    • Dąb szypułkowy – (2szt.)
    • Lipa drobnolistna – 6
    • Lipa drobnolistna – (2 szt.)
    • Modrzew Europejski – 1
    • Topola – 3
    • Topola – (3 szt.)
    • Cis pospolity – 1
    • Topola szara – 1
    • Topola biała – 1
    • Jesion wyniosły – 6
    • Wierzba biała – 4
    • Klon jawor – 1
    • Klon pospolity – 4
    • Klon pospolity (3 szt.)
    • Klon srebrzysty – 1
    • Sosna czarna – 1
    • Platan klonolistny – 1
    • Buk pospolity – 1
  • Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe
    • Gmina Malbork
      • „Korytarz ekologiczny doliny Nogatu”
      • Obszar Chronionego Krajobrazu Rzeki Nogat
  • Użytki ekologiczne
    • Mopkowy Most: Kończewice w schronach przyczółku Mostu Knybawskiego na Wiśle, gmina Miłoradz
      •  Powierzchnia: 0,22 ha
    • Oczko wodne w Mątowach Małych, gmina Miłoradz
      •  Powierzchnia:  0,22 ha
    • Szuwary i zarośla w dawnym miejscu wydobycia surowców ilastych – obręb Czerwone  Stogi, gmina Malbork
    • Szuwary i zarośla – zagłębienia bezodpływowe w dawnych torfowiskach wysokich – obręb Nowa Wieś, gmina Malbork

 

Obszary  Natura 2000 

Powiat malborski -SOO – Specjalne Obszary Ochrony (siedliskowe) 

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Dolna Wisła
PLH220033
9844
Miłoradz

 

 
Powiat malborski -OSO – Obszary Specjalnej Ochrony (ptasie) 

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Dolna Wisła
PLB040003
33559,04
10738,89
Miłoradz, Lichnowy

 

  • Krótka charakterystyka:
    • Dolna Wisła – Obszar obejmuje odcinek doliny Wisły w jej dolnym biegu, od południowej granicy woj. pomorskiego do mostu na Wiśle, na południe od Tczewa. W granicach ostoi znajduje się także obszar wideł Wisły i Nogatu w rejonie Białej Góry. Rzeka płynie korytem w dużym stopniu naturalnym, z namuliskami i łachami piaszczystymi. W dolinie zachowane są starorzecza, otoczone mozaiką zarośli wierzbowych i lasów łęgowych, a także pól uprawnych i pastwisk. Miejscami zbocza doliny tworzą wysokie skarpy, na których utrzymują się ciepłolubne murawy napiaskowe i grądy zboczowe.
    • Dolina Dolnej Wisły – Odcinek doliny Wisły w jej dolnym biegu, od Włocławka do Przegaliny, zachowujący naturalny charakter i dynamikę rzeki swobodnie płynącej. Rzeka płynie w dużym stopniu naturalnym korytem, z namuliskami, łachami piaszczystymi i wysepkami, w dolinie zachowane są starorzecza i niewielkie torfowiska niskie; brzegi pokryte są mozaiką zarośli wierzbowych i lasów łęgowych, a także pól uprawnych i pastwisk. Miejscami dolinę Wisły ograniczają wysokie skarpy, na których utrzymują się murawy kserotermiczne i grądy zboczowe. Wisła przepływa w granicach obszaru przez kilka dużych miast, jak: Toruń, Bydgoszcz, Grudziądz, Tczew.
  •  Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody 7 867,19 [ha] 

Gminy

Obszar Chronionego Krajobrazu

Natura 2000

inne

Pomniki przyrody

Miasto Malbork

-

-

-

18

Gmina Malbork

OChK Rzeki Nogat 2 792 ha

-

Ścisła ochrona bociana białego (7 gniazd)

4

Miasto i Gmina Nowy Staw

OChK Rzeki Nogat 1 359 ha

-

Użytek ekologiczny „Półmieście” 16,21 ha

11

Gmina Lichnowy

Środkowożuławski OChK 507 ha

„Dolina Dolnej Wisły” 514,64 ha

-

8

Gmina Miłoradz

Środkowożuławski OChK 883 ha

OChK Białej Góry 68 ha

„Dolina Dolnej Wisły” 1 515,71 ha

„Dolna Wisła” 1 304,63 ha

Las Mątawski 56,89 ha

Użytek ekologiczny „Mopkowy Most” 0,22 ha

Uzytek ekologiczny „Oczko wodne” 0,22 ha

13

Gmina Stare Pole

OChK Rzeki Nogat 365 ha

-

-

18

 

 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Ścieżki edukacyjne 

  • Stare Pole - Interdyscyplinarna trasa rowerowa po terenie gminy Stare Pole „Skarby natury i architektury” – dł. 32 km, tematyka: promowanie zabytków, form ochrony przyrody, ciekawych miejsc na terenie gminy Stare Pole.

Wycieczki z przewodnikiem - brak
Prelekcje - brak
Wydawnictwa – podać:

  • Gmina Nowy Staw - Plakaty i gazetki związane z ochroną przyrody tworzone przez szkoły z terenu Miasta i Gminy Nowy Staw – wydawnictwa jednorazowe.
  • Gmina Miłoradz - Gotyk na dotyk”, 1 000 szt, wydawnictwo jednorazowe. 
Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

brak 

Powiat Nowodworski

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy – brak
Rezerwaty przyrody:

  • Buki Mierzei Wiślanej
    • Lokalizacja: Przebrno
    • Wielkość: 7,00 ha
    • Główne walory przyrodnicze: siedlisko buka zwyczajnego
  • Kąty Rybackie
    • Lokalizacja: Kąty Rybackie
    • Wielkość: 165,40 ha (z otuliną)
    • Główne walory przyrodnicze: kolonia lęgowa kormoranów czarnych
  • Mewia Łacha
    • Lokalizacja: Mikoszewo
    • Wielkość: 151,46 ha
    • Główne walory przyrodnicze: stanowisko lęgowe mew siewek oraz miejsce odpoczynku ptaków przelotnych

Parki krajobrazowe: 

  • Park Krajobrazowy  „Mierzeja Wiślana „
    • Lokalizacja: województwo pomorskie, powiat nowodworski, gminy Sztutowo (część w Parku, część w otulinie), Krynica Morska (w całości w Parku), Stegna (w otulinie)
    • Wielkość: Park    4 410 ha,     Otulina 25 812 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Park położony jest na południowym wybrzeżu Bałtyku. Typ wybrzeża mierzejowo-wydmowy. Duża różnorodność siedliskowa z siedliskami priorytetowymi- zalew przymorski, wydma szara. Liczne gatunki chronionych roślin i zwierząt. Ważny punkt na trasie europejskich wędrówek ptaków.

 
Obszary chronionego krajobrazu:

  • Środkowożuławski OChK
    • Lokalizacja: środek Żuław
    • Wielkość: 2 513 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Krajobraz Dolin Rzecznych, Krajobraz Żuław środkowych
  • OChK rzeki Nogat
    • Lokalizacja: dolina Nogatu
    • Wielkość: 11 578 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Krajobraz Dolin Rzecznych, Krajobraz Żuław Środkowych
  • OChK rzeki Szkarpowy
    • Lokalizacja: dolina Szkarpawy
    • Wielkość: 4 296 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Krajobraz Dolin Rzecznych, Krajobraz Żuław Środkowych

Pomniki przyrody

  • Na terenie powiatu nowodworskiego znajduje się 39 pomników przyrody, w tym:
    • drzewa: 39

 
Zespoły przyrodniczo - krajobrazowe

  • nie występują

Użytki ekologiczne

  • nie występują

Obszary Natura 2000
Powiat nowodworski - SOO – Specjalne  Obszary Ochrony

 

 

Nazwa obszaru Kod obszaru
Zalew Wiślany i Mierzeja Wiślana PLH280007
Ostoja w Ujściu Wisły PLH220044
 
 
 Powiat nowodworski  - OSO – Obszary Specjalnej  Ochrony
 
  
Nazwa obszaru Kod obszaru
Dolina Dolnej Wisły PLB040003
Ujście Wisły PLB220004
Zalew Wiślany PLB280010
 
 
 
 
 
Obszary specjalnej ochrony ptaków – OSO
PLB040003 Dolina Dolnej Wisły
Obejmuje prawie naturalną dolinę Wisły na odcinku pomiędzy Włocławkiem a Przegaliną. Rzeka płynie w naturalnym korycie prawie na całym odcinku, z namuliskami, łachami piaszczystymi i wysepkami, w dolinie zachowane są starorzecza z licznymi gatunkami zagrożonymi i prawnie chronionymi, silnie zróżnicowane zbiorowiska roślinne, w tym zachowane różne typy łęgów, a także cenne murawy kserotermiczne.
Szczególne znaczenie mają populacje gatunków takich jak: bielik, gęś, nurogęś , ohar, rybitwa białoczelna, rybitwa rzeczna, zimorodek, ostrygojad, bielaczek. W stosunkowo wysokim zagęszczeniu występuje derkacz, mewa czarnogłowa, sieweczka rzeczna.
Wielkość obszaru na terenie powiatu:
Gmina Ostaszewo 489,7 ha
Gmina Stegna 290,41 ha
Występują równocześnie następujące formy ochrony: Obszar Chronionego Krajobrazu Rzeki Szkarpawy.
 
 
PLB220004 Ujście Wisły
Do obszaru włączono 12-kilometrowy pas wybrzeża Wyspy Sobieszewskiej, łączący oba ujścia oraz przyujściowy odcinek głównego koryta Wisły, tzw. Przekop, wraz z jej międzywalem, o długości ok. 6 km, rozciągający się od morza, na północy, do miejscowości Przegalina, na południu. Międzywale Wisły Przekopu zajęte jest przez otwarte pastwiska. Na przedpolu czynnego ujścia Wisły istnieje aktywny stożek ujściowy.
Występuje tu co najmniej 36 gatunków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej. Stwierdzono co najmniej 22 gatunki ptaków wodno-błotnych odbywające tu lęgi i przynajmniej 120 gatunków ptaków wodno-błotnych w okresie nielęgowym.
Wielkość obszaru na terenie powiatu:
Gmina Stegna 373,1 ha
Występują równocześnie następujące formy ochrony: Rezerwat Przyrody Mewia Łacha (150,0 ha) i Ptasi Raj (188,0 ha).
 
 
PLB280010 Zalew Wiślany
Obszar Zalew Wiślany obejmuje polską część płytkiego zalewu przymorskiego (śr. głębokość 2,3 m, maksym 4,6 m), o wodzie słonawej, odciętego od Bałtyku Mierzeją Wiślaną (obszary morskie 89% pow.). Obszar ten jest ostoją ptasią o randze europejskiej, zanotowano tu, co najmniej 27 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, co najmniej 9 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi (PCK).
Wielkość obszaru na terenie powiatu:
Miasto Krynica Morska 9 470,1 ha
Gmina Nowy Dwór Gd. 29,5 ha
Gmina Sztutowo   4 947,9 ha
Występują równocześnie następujące formy ochrony: Park Krajobrazowy: Mierzeja Wiślana, cz. nadzalewowa ? (4410,0 ha)
Specjalne Obszary Ochrony Siedlisk – SOO
 
 
PLH280007 Zalew Wiślany i Mierzeja Wiślana
Ostoja znajduje się w północno - wschodniej Polsce i obejmuje Zalew Wiślany wraz z Mierzeją Wiślaną oddzielającą go od Bałtyku oraz wąskim pasem lądu. Zalew jest płytkim zbiornikiem o średniej głębokości 2,3 m. Zalew charakteryzuje się bogatą roślinnością zanurzoną oraz występowaniem rzadkich łąk podwodnych z kilkoma gatunkami ramienic. Na terenie Mierzei Wiślanej występują dobrze wykształcone pasy wydm białych i szarych - siedlisk ważnych w skali Europy. Większość terenu Mierzei pokrywają acydofilne dąbrowy oraz bór nadmorski. Natomiast w obniżeniach terenu występują brzeziny bagienne i olsy oraz rzadziej torfowiska wysokie i przejściowe
 
Obszar obejmuje też część Parku Krajobrazowego Mierzei Wiślanej (4 995 ha; 1985) z rezerwatami przyrody: Buki Mierzei Wiślanej (7,0 ha; 1962) i Kąty Rybackie (102,54 ha; 1957, powiększony w 2000); oraz część Obszaru Chronionego Krajobrazu Rzeki Szkarpawy ( 1997), Projektuje się utworzenie rezerwatów przyrody: Wielbłądzi Garb, Mikołajkowe Wydmy oraz zespołu przyrodniczo-krajobrazowego Delta Szkarpawy.
 
PLH220044 Ostoja w Ujściu Wisły
Obszar obejmuje 2 spośród kilku estuariów utworzonych przez ramiona Wisły, tzw. Wisły Śmiałej koło Sobieszewa i Przekop koło Mikoszewa uchodzące do Zatoki Gdańskiej, wraz z otaczającymi je piaszczystymi terenami, zwykle otwartymi, a także fragmentami porośniętymi lasem. Do obszaru należą także wody przybrzeżne, szczególnie ważne dla ptaków.
Obszar obejmuje też 2 rezerwaty przyrody, utworzone dla ochrony ptaków: Ptasi Raj (1959, 188 ha) i Mewia Łacha (1991, 159 ha). Stanowi także część OSO (tzw. "ptasiego") obszaru Natura 2000 PLB220004.
 

Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody [ha]  
 108 393

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

ścieżki edukacyjne:

  • nazwa: Ścieżka edukacyjna w rezerwacie "Mewia Łacha"
    • długość: 2 km
    • podstawowa tematyka: opis środowiska wydmowego z charakterystyczną roślinnością i światem zwierząt  ( ptaki, bobry, flora)
  • nazwa: ścieżka edukacyjna w rezerwacie Kąty Rybackie
    • długość:  ok. 4 km
    • podstawowa tematyka: charakterystyczne cechy budowy i tryb życia  kormorana czarnego
  • nazwa: ścieżka edukacyjna w Stegnie (na terenie Parku Krajobrazowego „Mierzeja Wiślana” ) „Las wokół nas”
    • długość: 1,9 km
    • podstawowa tematyka: najważniejsze walory przyrodnicze i historyczne regionu

wycieczki z przewodnikiem:

  • Rezerwat Buki Mierzei Wiślanej
  • Rezerwat Kąty Rybackie
  • Rezerwat Mewia Łacha  

Organizowane przez pracowników Parku Krajobrazowego Mierzeja Wiślana, leśników i przewodników terenowych.

Szacowana ilość wycieczek ok. 100

prelekcje dot. celów utworzenia rezerwatu Kąty Rybackie, Parku Krajobrazowego Mierzeja Wiślana oraz wpływu kormorana i czapli siwej na środowisko naturalne oraz przyczyny konfliktów społecznych
Szacowana ilość prelekcji ok. 100
Wydawnictwa – podać:

  • Mapa: „Park Krajobrazowy Mierzeja Wiślana” - nakład 3000 tyś.
Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych
  • „Zachowanie walorów przyrodniczych i kulturowych obszarów wiejskich, poprzez odtwarzanie i uzupełnianie korytarzy ekologicznych w żuławskiej części otuliny Parku” – Park Krajobrazowy Mierzeja Wiślana – finansowany ze środków WFOŚiGW w Gdańsku oraz z własnych.
  • Inwentaryzacja gniazd bociana białego na terenie Parku Krajobrazowego Mierzeja Wiślana i otuliny - finansowany ze środków  własnych.
  • Inwentaryzacja mikołajka i lnicy wodnej na terenie parku - Parku Krajobrazowego Mierzeja Wiślana i otuliny - finansowany ze środków  własnych.
     

Powiat Pucki

Formy ochrony przyrody
1.1. Park Narodowy - nie ma
 
1.2. Rezerwaty przyrody:
  • "Białogóra"
    • Wielkość: 55,75 ha
    • Lokalizacja: gm. Krokowa
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania zbiorowisk atlantyckich w zatorfionych zagłębieniach międzywydmowych z rzadkimi gatunkami roślin
  • "Piaśnickie Łąki"
    • Wielkość: 56,23 ha
    • Lokalizacja: gm. Krokowa
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania bogatych florystycznie łąk z rzadkimi gatunkami flory
  • "Widowo"
    • Wielkość: 97,10 ha
    • Lokalizacja: gm. Krokowa
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania zespołu form wydmowych, nadmorskich zbiorowisk leśnych i rzadkich gatunków roślin
  • "Dolina Chłapowska"
    • Wielkość: 24,83 ha
    • Lokalizacja: m. Władysławowo
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania krajobrazu nadmorskiej doliny erozyjnej wraz z charakterystyczną roślinnością
  • "Przylądek Rozewski"
    • Wielkość: 12,15 ha
    • Lokalizacja: m. Władysławowo
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania stromego brzegu klifowego porośniętego starym lasem bukowym z bogatym runem
  • "Słone Łąki"
    • Wielkość: 27,76 ha
    • Lokalizacja: m. Władysławowo
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania łąk halofilnych, rzadkich gatunków roślin i siedlisk cennych dla ptaków
  • "Beka"
    • Wielkość: 193,01 ha
    • Lokalizacja: gm. Puck
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania bogatej awifauny lęgowej i przelotnej oraz wilgotnych słonych łąk, tzw. słonaw
  • "Mechelińskie Łąki"
    • Wielkość: 113,47 ha
    • Lokalizacja: gm. Kosakowo
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania bogatej awifauny lęgowej i przelotnej oraz łąk halofilnych, tzw. słonaw
  •  "Babnica"
    • Wielkość: 2,04 ha
    • Lokalizacja: gm. Krokowa
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania lasu bukowo-dębowego z charakterystycznym zgrupowaniem porostów oraz innych rzadkich gatunków roślin
  • "Zielone"
    • Wielkość: 17,08 ha
    • Lokalizacja: gm. Krokowa
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania stanowiska wiciokrzewu pomorskiego Lonicera periclymenum w pobliżu wschodniej granicy zasięgu
  • "Bielawa"
    • Wielkość: 680,21 ha
    • Lokalizacja: m.Władysławowo, gm. Krokowa i Puck
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania torfowiska wysokiego typu atlantyckiego z charakterystyczną roślinnością, stanowiącego ostoję ptactwa wodno-błotnego
  • "Moroszka Bielawskiego Błota"
    • Wielkość: 8,40 ha
    • Lokalizacja: gm. Krokowa
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania maliny moroszki Rubus chamaemorus na torfowisku typu atlantyckiego
    • włączony do rezerwatu Bielawa
  • "Woskownica Bielawskiego Błota"
    • Wielkość: 33,00 ha
    • Lokalizacja: gm. Krokowa
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania stanowiska woskownicy europejskiej Myrica gale
    • włączony do rezerwatu Bielawa
  • "Długosz Królewski w Wierzchucinie"
    • Wielkość: 148,19 ha
    • Lokalizacja: gm. Krokowa
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania unikatowego stanowiska długosza królewskiego Osmunda regalis i największej w regionie populacji widłaka jałowcowatego Lycopodium annotinum.
  • "Źródliska Czarnej Wody"
    • Wielkość: 50,58 ha
    • Lokalizacja: gm. Krokowa
    • Główne walory przyrodnicze:
      Zespół źródlisk i rzadkich gleb zbliżonych do rędzin
 
1.3.Park krajobrazowy
  • Nadmorski Park Krajobrazowy
    • Lokalizacja: obejmuje granicami pas wybrzeża od Białogóry na zachodzie po Półwysep Helski, Wewnętrzne Zatokę Pucką wraz z jej zachodnimi wybrzeżami po Rewę i Mechelinki na południu. Park położony jest w strefie Pobrzeża Południowo- Bałyckiego w obrębie Pobrzeża Kaszubskiego
    • Wielkość: 18 804 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
      We florze Parku spotykamy dużą grupę gatunków rzadkich w skali kraju oraz reliktowych. Należy do nich: babka nadmorska, jarnik solankowy, bagienny, woskownica europejska, malina moroszka, ponikło wielołodygowe, bażyna czarna, kosaciec syberyjski i mieczyk dachówkowaty.
      Bogata i zróżnicowana jest fauna, co jest efektem dużego zróżnicowania nisz ekologicznych. Bogata i ciekawa jest ornitofauna. Stwierdzono tu występowanie stu kilkudziesięciu gatunków ptaków. Występują tu myszołowy, krogulce, bataliony, brodóce, ohary, cyranki i inne. Liczna jest grupa mew, rybitw. Ich wielorakość jest związana ze zróżnicowaniem biocenotycznym Parku. Szczególnie masowe są wiosenne i jesienne przeloty ptaków wzdłuż Półwyspu Helskiego, który leży na trasie południowo bałtyckiego szlaku wędrówek ptaków. Na wodach Zatoki Puckiej przez cały rok przebywa wiele gatunków ptaków wodnych i błotnych. Jesienią zlatują się tutaj gromadnie miedzy innymi łabędzie i dzikie kaczki, aby tutaj spędzić zimę.
       
1.4. Obszary chronionego krajobrazu:
  • Na terenie otuliny NPK znajduje się Nadmorski Obszar Chronionego Krajobrazu (pow. pucki, pow. wejherowski) - wielkość powierzchni i charakterystyka wraz z przebiegiem granic w załączniku nr 3 Rozporządzenia Nr 5/94 Wojewody Gdańskiego z dnia 8 listopada 1994 r.
 

1.5. Pomniki przyrody - 108 w powiecie

 

1.6. Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe- brak
 
 
1.7. Użytki ekologiczne
  • "Helskie Wydmy"
    • Lokalizacja: m. Hel
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania zróżnicowanych zbiorowisk roślinnych charakterystycznych dla obszarów wydmowych Półwyspu Helskiego oraz ochrony kształtujących je procesów brzegowych, eolicznych i glebotwórczych.
  • "Torfowe Kłyle"
    • Lokalizacja: m. Jastarnia
    • Główne walory przyrodnicze:
      utworzony w celu zachowania miejsca żerowania i odpoczynku ptaków przelotnych oraz zróżnicowanych nieleśnych zbiorowisk roślinnych charakterystycznych dla ekstensywnie użytkowanych, zatorfionych wybrzeży niskich Półwyspu Helskiego.
    • Dotychczas utworzono jedno stanowisko dokumentacyjne (w otulinie Parku) :
    • "Kopalna Bielica w Szarym Dworze" (gm. Krokowa) - w celu zachowania odkrywki poeksploatacyjnej z dobrze wykształconą kopalną bielicą.

1.8. Obszary objęte ochroną w ramach sieci Natura 2000 

 Powiat Pucki - SOO - Specjalne Obszary Ochrony (siedliskowe)

Nazwa obszaru Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Piaśnickie Łąki PLH220021 1084,99 Krokowa
Białogóra PLH220003 1132,8 Krokowa
Trzy Młyny PLH220029 765,88 Krokowa
Zatoka Pucka i Półwysep Hel PLH220032
26 750,39
3 878,66
Hel,Jastarnia,
Puck, Kosakowo,
Władysławowo
Obszar morski
Widowo PLH220054 91,50 Krokowa
Bielawa i Bory Bażynowe PLH220063 1341,5 Krokowa
Kaszubskie Klify PLH220072 227,6 Władysławowo
 
 
 
Powiat Pucki - OSO - Obszary Specjalnej Ochrony (ptasie)

 

Nazwa obszaru Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Bielawskie Błota PLB220010 1101,29
Krokowa, Puck,
Władysławowo
Przybrzeżne Wody Bałtyku PLB990002
194 626,7
140,79
 
Krokowa, Władysławowo obszar morski-pow.słupski,lęborski,wejherowski,
Puszcza Darżlubska PLB220007 6252,63 Puck, pow.wejherowski

1.9. Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody [ha] - Brak danych z powiatu. 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody
Ścieżki edukacyjne:
 
  • Ścieżka przyrodniczo-leśna „Białogóra” - o długości 1,3 km przebiega przez lasy pasa nadmorskiego. Tablice umieszczone na ścieżce przybliżają ziwedzającym tematykę związaną z roślinami, zwierzętami, siedliskami Natury 2000 występującymi na terenie „Rezerwatu Białogóra”
  • Ścieżki edukacyjno-przyrodnicze: uroczysko Każa, Góra „Libek”, Torfowe Kłyle, Żyzne lasy z orlicą
  • warsztaty terenowe: „Bliżej Europy – nowoczesne metody gospodarowania odpadami”, Ciepło dla trójmiasta”, Oczyszczanie ścieków”, „Ujmowanie i uzdatnianie wody”
  • w trakcie realizacji jest wykonanie kładki edukacyjnej w rezerwacie „Słone Łąki”.

Wycieczki z przewodnikiem - brak informacji z powiatu.

Prelekcje - brak informacji z powiatu.

Wydawnictwa - brak informacji z powiatu.
Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Powiat Starogardzki

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy - nie występuje

 
Rezerwat przyrody
 
  • Jezioro Udzierz, leśnictwo Leśna Jania, pow. 229,88 ha,
                            Ochrona ornitofauny i zbiorowisk roślinno-wodnych.
  • Krzywe Koło w Pętli Wdy, leśnictwo Błędno, pow. 10,00 ha,
                            Naturalne lasy, ochrona krajobrazów ekologicznych.
  • Czapli Wierch, leśnictwo Kałębnica, pow. 5,26 ha,
                           Kolonia Czapli siwej w starodrzewiu sosnowym.
  • Zdrójno, leśnictwo Błędno, Długie, Brzeźnica ,  pow. 168,97 ha,
                           Stanowisko reintrodukcji bobra europejskiego.
  • Brzęczek, leśnictwo Jastrzębce, pow. 25,49 ha (Gmina Skarszewy: 9,95 ha)
                          Główne walory przyrodnicze: Przeważająca część rezerwatu to zbocze ciągnące się wzdłuż jeziora oraz cieku. Różnica poziomów lustra jeziora i najwyższych wzniesień                           (około 150 m n.p.m.) wynosi około 30 m. Część południowa to około 600 metrowa smuga o szerokości do 75 m otoczona użytkami rolnymi, pozostała część łączy się                             z lasami gospodarczymi Nadleśnictwa.  Są tu zbiorowiska buczyny pomorskiej z okazałymi fragmentami starodrzewu bukowego 170 letniego, który jest coraz mniej                               odporny na podmuchy silnych wiatrów. Rezerwat zatwierdzono w 1983 r. Rezerwat posiada aktualny plan ochrony rezerwatu.
 
Park krajobrazowy - nie występuje
 
Obszary chronionego krajobrazu:
 
OChK Borów Tucholskich
Data wyznaczenia: 8. 11. 1994 rok

Tytuł aktu prawnego: Rozp.5/94
Miejsce publikacji: Dziennik Urzędowy Województwa Gdańskiego
Oznaczenie Dziennika Urzędowego: Dz. Urz. Woj. Gdańskiego z 1994, Nr 27, poz.139

Tytuł aktu prawnego: Rozporządzenie Nr 5/05 Wojewody Pomorskiego
Miejsce publikacji: Dziennik Urzędowy Województwa Pomorskiego
Oznaczenie Dziennika Urzędowego: Dz. Urz. Woj. Pom. z 2005, Nr 29, poz. 585

 
• powierzchnia całkowita 65 780 ha,

• teren Nadleśnictwa Lubichowo: 27 570,25 ha. Charakteryzuje się dużą lesistością drzewostanów sosnowych i siedliskami borowymi oraz niespotykanymi specyficznymi krajobrazami,

• teren Nadleśnictwa Starogard – 72,36 ha
• teren Nadleśnictwa Kaliska - 12 264,2 ha
• całą gminę Osieczna, pow. 12 326 ha
• Obejmuje 2 powiaty: starogardzki i kościerski,

• Obejmuje gminy: Czarna Woda, Kaliska, Karsin, Kościerzyna, Lubichowo, Osieczna, Osiek, Skórcz, Stara Kiszewa, Starogard Gdański, Zblewo,

 
 

• Obszar zlokalizowany w południowo - zachodniej części Starogardu Gdańskiego. Obejmuje między innymi jeziora Sumińskie, Borzechowskie Wielkie i Szteklin, położone przy jego wschodniej granicy. Drzewostany zajmują tu żyzne siedliska i nie przypominają swoją budową właściwych temu obszarowi borów. Chroni się tu urozmaicony krajobraz oraz doliny rzek z cenną roślinnością. Obszar chronionego krajobrazu Borów Tucholskich obejmuje swoim zasięgiem gminy: Zblewo, Osieczną, Lubichowo, Osiek, Skórcz, Czarną Wodę, Smętowo Graniczne oraz Kaliska. Na powierzchni 65 780 ha. chroni się drzewostany w przewadze sosnowe na gruntach porolnych. Jest największym obiektem chronionym w województwie pomorskim. Około 30 % tego kompleksu leśnego zwanego "zielonym morzem" mieści się w granicach Kociewia.

• Obszar Chronionego Krajobrazu Borów Tucholskich to szczególne miejsce ochrony ptaków. Występuje tu m.in. bocian czarny (Ciconia nigra), cyranka (Anas querquedula), myszołów (Buteo buteo), derkacz (Crex crex), brzegówka (Riparia riparia), gąsiorek (Lanius collurio). Bardzo często można spotkać na ternie OCHK Borów Tucholskich jelenia europejskiego (Cervus elephus), dzika (Sus scrofa), sarnę (capareolus capreolus). Natomiast z drobnej zwierzyny objętej ochroną występuje tu: jeż wschodnioeuropejski, kret, ryjówki aksamitna i malutka, mroczek późny, nocek rudy oraz nocek duży, a także większy bóbr i wydra.

 
 
OChK Doliny Wierzycy
Data wyznaczenia: 8. 11. 1994 rok

Tytuł aktu prawnego: Rozp.5/94
Miejsce publikacji: Dziennik Urzędowy Województwa Gdańskiego
Oznaczenie Dziennika Urzędowego: Dz. Urz. Woj. Gdańskiego z 1994, Nr 27, poz.139

Tytuł aktu prawnego: Rozporządzenie Nr 5/05 Wojewody Pomorskiego
Miejsce publikacji: Dziennik Urzędowy Województwa Pomorskiego
Oznaczenie Dziennika Urzędowego: Dz. Urz. Woj. Pom. z 2005, Nr 29, poz. 585

• powierzchnia całkowita: 10 784 ha,

• na gruntach Nadleśnictwa Starogard 2697,02 ha,

• na gruntach nadleśnictwa Kalsika:Obszar Chronionego Krajobrazu – Doliny Wierzycy w części Północnej obrębu Bartel Wielki (części oddz. 16, 21, 22, 23, 29),

• obejmuje 2 powiaty: starogardzki i kościerski,

• obejmuje gminy: Skarszewy, Starogard Gdański; Kościerzyna, Liniewo, Stara Kiszewa.

• Na powierzchni około 10 784 ha ze względu na walory krajobrazowe: urozmaicone ukształtowanie terenu oraz bogatą ornitofaunę powstał obszar chronionego krajobrazu. Obszar ten obejmuje kilku-dziesięciokilometrowy odcinek rzeki Wierzycy z jej doliną, wieloma jeziorami, z których najbardziej znaczące to Jezioro Godziszewskie, Krąg
i Przywłoczno wraz z przylegającymi do nich gruntami. Znajduje się tu rezerwat Brzęczek oraz projektowany rezerwat Jeziorka. Gnieździ się tu m.in. bocian czarny (Ciconia nigra), żuraw (Grus grus), gągoł (Bucephala clangula) i wiele innych gatunków ptaków, związanych z podmokłymi lasami, bagnami torfowiskami.

 
     
 
OChK Doliny Wietcisy
Data wyznaczenia: 8. 11. 1994 rok

Tytuł aktu prawnego: Rozp.5/94
Miejsce publikacji: Dziennik Urzędowy Województwa Gdańskiego
Oznaczenie Dziennika Urzędowego: Dz. Urz. Woj. Gdańskiego z 1994, Nr 27, poz.139 

Tytuł aktu prawnego: Rozporządzenie Nr 5/05 Wojewody Pomorskiego
Miejsce publikacji: Dziennik Urzędowy Województwa Pomorskiego
Oznaczenie Dziennika Urzędowego: Dz. Urz. Woj. Pom. z 2005, Nr 29, poz. 585

 
powierzchnia całkowita: 3 352 ha,

• grunty Nadleśnictwa Starogard:  795,13 ha,

• obejmuje 3 powiaty: gdański, kościerski, starogardzki
• obejmuje gminy: Przywidz; Liniewo, Nową Karczmę; Skarszewy

• Ze względu na ciekawą faunę i florę odcinek doliny rzeki Wietcisy oraz dolny odcinek rzeki Rutkownicy wraz z przyległymi lasami zostaje przekształcony w obszar chronionego krajobrazu.  Chroni się tu urozmaicony krajobraz oraz doliny rzek z cenną roślinnością. Cechą charakterystyczną tego terenu jest występowanie roślinności terenów podmokłych, drzewostany w przewadze sosnowe na gruntach porolnych, w dolinach rzek, głównie Rutkownicy spotyka się zabagnienia oraz olszyny. Powierzchnia Obszaru Chronionego Krajobrazu "Doliny Wietcisy" szacowana jest na około na 3 352 ha. Szczególną wartością przyrodniczą tego miejsca jest meandrujące koryto rzeczne ze starorzeczami oraz urozmaicony teren pod względem ukształtowania powierzchni.

    
    

Pomniki przyrody – ilość z uwzględnieniem rodzaju

Gmina Wiejska Lubichowo:
22 szt. (aleja lipowa, głaz, drzewa)
Gmina Wiejska Kaliska:
1. Dąb szypułkowy (Leśna Huta)
2. Klon jawor (Kaliska)
3.Dąb szypułkowy (Leśnictwo Czubek)

Gmina Wiejska Osiek: 27 szt. w tym lipa-5 szt, dąb- 10 szt, sosna- 2 szt, buk- 3 szt, wiąz- 1 szt, olsza- 1 szt, klon- 2 szt, akacja- 1 szt, brzoza- 2 szt.

Gmina Miejska Czarna Woda: topola biała 1 szt. o obwodzie 4,15 m i wysokości 26 m w wieku około 150 lat (nr 144 w Rejestrze Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w Gdańsku). Rośnie w pasie drogi powiatowej nr 2701G (ul. Dworcowa).

Gmina Wiejska Osieczna:

a) drzewo – dąb szypułkowy przy zabudowaniu (posesja 58 przy ul. 3 Maja w m. Szlachta)

b) drzewo – dąb szypułkowy przy zabudowaniu (posesja 28 w m. Klaniny)

c) drzewo – sosna o pięciu koronach położone na terenie Gminy Osieczna w Leśnictwie Leśny Dwór, Nadleśnictwo Lubichowo)

Gmina Miejska Starogard

Gmina Wiejska Starogard Gdański:

Cztery pomniki przyrody (drzewa)- dwa 2 okolicy jeziora Sumińskiego, po jednym w rejonie Sucumina i Szpęgawska

Gmina Wiejska Smętowo Graniczne:

Pojedyncze stare drzewa - 17 sztuk
Gmina Wiejska Zblewo: 11 (3 głazy, 8 drzew)
Gmina Wiejska Skórcz: 7
 
 
Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe - Gmina Wiejska Smętowo Graniczne: 4 parki zabytkowe, obiekty w rejestrze zabytków - 8 szt
 
Użytki ekologiczne:
 
Nr Rej WKP
Typ użytku
Nazwa/ opis użytku
Pow. [ha]
Gmina
Powiat
263
torfowisko przejściowe
Lisie Jamy
9,69
Lubichowo
Starogard Gdański
264
torfowisko przejściowe
Zgniłki
2,3
Lubichowo
Starogard Gdański
265
torfowisko przejściowe
Jeleni Moczar
3,59
Lubichowo
Starogard Gdański
266

 śródleśne oczko wodne i torfowisko

Jezioro Pikowe
6,68
Stara Kiszewa
Starogard Gdański
331
śródleśne oczk, torfowisko
Jezioro Małe Nierybno
2,72
Kaliska
Starogard
332
śródleśne oczko wodne
Jezioro Piaszczyste
2,46
Kaliska
Starogard
333
śródleśne oczko wodne
Jezioro Piaseczenko
3,52
Kaliska
Starogard
334
torfowisko przejściowe
Kaczaki
6,37
Zblewo
Starogard
335
łaki , zarośla i lasy
Łoza nad Piesienicą
3,99
Zblewo
Starogard
336
czyżnie
Czyżnie nad Jeziorem Borzechowskim
2,98
Zblewo
Starogard
337
 
łąki i torfowiska
 
Niedzierzwa
 
 
6,53

 (2,01 - Gmina Zblewo, obręb ewidencyjny Borzechowo działka 22)

Zblewo
 
Starogard
 
 
 
 
 
 
 
 
Gmina Kaliska:

Płocicki Moczar, obszar torfowiska przejściowego i fragment boru bagiennego (obręb Bartel Wielki)- 3,04 ha

Gmina Wiejska Zblewo: 4 („Kaczaki“, „Loza nad Piesienicą“, „Czyżnie nad jeziorem Borzechowskim“, „Niedzierzwa“)

Wielkość: 19,87 ha
 
 
Obszary  Natura 2000
 
 
Powiat starogardzki  - SOO - Specjalne  Obszary Ochrony 
Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Krzewiny
PLH040022
499
264,46
Osiek,pozostałe
kujawsko-pom.
Sandr Wdy
PLH040017
7492,6
Osiek,Osieczna,
pozostałe
kujawsko-pom.
Szczodrowo
PLH220101
223,6
Skarszewy
Grądy nad Jeziorami Zduńskim i Szpęgawskim
PLH220067
236,3
Starogard Gd.

pozostałe pow. tczewski

 
Zielenina
PLH220065
643,8
Skarszewy

pozostałe pow.gdański

Dolina Wierzycy
PLH220094
4618,3
Skarszewy
Starogard Gd.

pozostałe pow.kościerski

 

Powiat starogardzki  - OSO - Obszary Specjalnej  Ochrony  .

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Bory Tucholskie
PLB220009
322535,9
215037,0

Kaliska,Lubichowo,Czarna Woda,Osieczna, Osiek,Skórcz, Smętowo Gran.,Zblewo, pozostałe

kujawsko-pom.
 
 
 
Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody [ha]

Powiat starogardzki: 30369 w tym:

Gmina Lubichowo: 12 658,4

Gmina Wiejska Osiek: 15589,5 ha
Gmina Miejska Skórcz: 20 ha

Gmina Wiejska Skórcz: 2 101,13 ha             

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Gmina Smętowo Graniczne:

  • Edukacja ekologiczna w szkołach podstawowych, Gimnazjum, koła LOP

Gmina Osiek:

  • Informacje w Informatorze Osieckim

Ścieżki edukacyjne
Gmina Wiejska Kaliska:

  • nazwa: Dydaktyczna Ścieżka Leśna „Bartlewianka” długość 6,4 km
    • podstawowa tematyka: tablice edukacyjna (19 szt.), opisy zjawisk przyrodniczych

Nadleśnictwo Kaliska:

  • nazwa „Leśna Szkoła“ , długość: 2,7 ha, podstawowa tematyka: leśne prace

Wycieczki z przewodnikiem 

  • Nadlesnictwo Kaliska:
    • Arboretum Wirty, ilość wycieczek 140

Prelekcje

  • Nadleśnictwo Kaliska:
    • Szkoły z obszaru działania nadleśnictwa – 49 prelekcji o tematyce przyrodniczo - leśnej
    • Gmina Wiejska Osiek: Zespół Szkół Publicznych w Osieku

Miasto Starogard:

  • Gmina Miejska Starogard Gdański przystąpiła do Ogólnopolskiego Programu Edukacyjnego „Moje miasto bez elektrośmieci”, który skierowany jest do publicznych szkół podstawowych, zlokalizowanych na terenie wybranych miast.
  • Placówki oświatowe, otrzymały bezpłatne pakiety materiałów edukacyjnych. Pakiet ten obejmuje m.in. scenariusze zajęć edukacyjnych dla nauczyciela, broszurę edukacyjną, plansze edukacyjne do sali lekcyjnej, płytę dvd z materiałami edukacyjnymi a także niespodziankę.
  • Więcej informacji na stronie internetowej programu, pod adresem: http://www.moje-miasto-bez-elektrosmieci.pl/

Wydawnictwa 

  • Nadleśnictwo Kaliska:
    • „Arboretum Wirty“ – album; wydawnictwo jednorazowe – 1100 sztuk

Inne
Gmina Czarna Woda: Stała wystawa przyrody Doliny Rzeki Wdy i Borów Tucholskich

  • Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych 

Gmina Osiek:

  • Nazwa projektu: „Plan ochrony rezerwatów na terenie RDLP w Gdańsku“

Nadleśnictwo Kaliska:

  • Nazwa: „Program ochrony i restytucji cisa na terenie RDLP Gdańsk“ – poniesione dotychczas nakłady: 24800 zł; wartość całego projektu 120000 zł
  • Nazwa: „Program ochrony ex situ gatunków chronionych w Arboretum Wirty na lata 2010-2020“ – poniesione dotychczas nadkłady: 800 zł, wartość całego projektu: 24800 zł
  • Nazwa: „Program ochrony i restytucji jarzęba brekinii na terenie RDLP Gdańsk na lata 2010-2025“, poniesione dotychczas nakłady: 10400 zł, wartość całego projektu: ok. 30000 zł

 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Powiat Sztumski

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy – na terenie powiatu nie występuje Park Narodowy

 

Rezerwat przyrody
Rezerwat „Parów Węgry”- Gmina Sztum-22,15ha
Jest to rezerwat leśno-krajobrazowy; prawie cały obszar porośnięty jest drzewostanem mieszanym z małą domieszką gatunków iglastych. Występują tu stare dęby, buki, lipy, brzozy oraz świerki i modrzewie. Dodatkową osobliwością tego terenu jest występująca tu bogata roślinność zielna, a na północnym stoku- stepowa.
Rezerwat „Biała Góra- Gmina Sztum-3,81ha
Jest to rezerwat florystyczny, ochronie podlegają zbiorowiska roślin kserotonicznych na zboczach doliny Wisły

 

Park krajobrazowy
Park Krajobrazowy Pojezierza Iławskiego- Pd część gminy Stary Dzierzgoń-26,41 km2+16,19km2 otuliny (na terenie gminy tj. 10,05% całkowitej powierzchni parku)
Utworzony w celu ochrony krajobrazu pojeziernego hudroytpów jezior i biotopu leśnego; są tereny o szczególnych walorach ekologicznych- obejmuja obszary węzła ekologicznego rangi międzynarodowej) według Koncepcji Krajowej Sieci Ekologicznej ECONET-Polska

 

Obszary chronionego krajobrazu
Obszar chronionego Krajobrazu Rzeki Dzierzgoń- Dorzecze rzeki Dzierzgoń (gm. Dzierzgoń oraz Stary Dzierzgoń-28,18 km2 na terenie gmin
Został utworzony w 1985 r. w Elblągu w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Na całej swej długości ma charakter przyrzecza o wartości krajobrazowej moreny czołowej. W południowej jego części przeważa rzeźba pagórkowata i falista, w środkowej-wysokofalista i wysokopagórkowa.
Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Dzierzgoń- Gmina Mikołajki Pomorskie i Stray Targ-56,3km2
Został utworzony w 1985 r. w celu ochrony walorów krajobrazowych. Elementami krajobrazotwórczymi są niecki jezior rynnowych: Dzierzgonia i Balewskiego wraz terenami przyjeziornymi oraz dwa kompleksy leśne: las mieszany świeży miejscami las wilgotny i ols.
Obszar Chronionego Krajobrazu Białej Góry- W gminie Sztum znajduje się pd fragment obszaru i obejmuje pas o szerokości do 2km w otoczeniu rzeki Nogat o fragment lasów leśnictwa Wilki-115,78km2
Ochronie podlegają: biotop międzywala i ujścia Nogatu oraz zabytki etnograficzne. Elementami krajobrazotwórczymi tego obszaru są: toń wodna, pasy oczeretów, szuwarów i innej roślinności wodnej oraz strefa zadrzewień i zakrzewień nadwodnych.
Obszar Chronionego Krajobrazu Białej Góry- Obszar Chronionego Krajobrazu Białej Góry-39,71km2
Został utworzony w 1985 r. w celu ochrony walorów krajobrazowych. Obszar obejmuje tereny międzyrzecza Wisły- Leniwki i Nogatu, a ścianą lasu rosnącego na zboczu doliny Wisły. Brzegi rzek porastaja oczerety i szuwary stwarzając dogodne warunki bytowania i lęgu ptactwa wodnego i błotnego.


Pomniki przyrody – ilość z uwzględnieniem rodzaju

  • 1 dąb szypułkowy
  • 1 szt. topola
  • 9 dębów
  • 1 świerk, pospolity
  • 1 lipa drobnolistna

 

Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe
Nie występują

 

Użytki ekologiczne
Brak

 

Obszary  Natura 2000

Powiat sztumski - SOO - Specjalne Obszary Ochrony 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Dolna Wisła
PLH220033
9844
Sztum
pozostałe pow. malborski, tczewski,kwidzynski
 
 
Powiat Sztumski – OSO-Obszary Specjalnej Ochrony

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha
Gmina
Dolina Dolnej Wisły
PLB040003
33559,04
10738,89
Sztum, pozostałe pow. gdański,, malborski, tczewski,,nowodworski
woj.kujawsko-pomorskie
Lasy Iławskie
PLB280005
25218,5
10738,89
Stary Dzieżgoń,
pozostałe woj.warmińsko-mazurskie

Na terenie powiatu sztumskiego zostały wyznaczone dwa obszary NATURA 2000 pod nazwą Dolina Dolnej Wisły i Lasy Iławskie. W gminie Sztum, wieś Biała Góra i Piekło w pasach rzek Wisły i Nogatu oraz Sztumskie Pole stanowią obszar NATURA 2000, również na tym terenie występuje sieć ekologiczna ECONET-Polska. Na terenie gminy Stary Dzierzgoń natomiast granice obszaru Natura 2000 zamykają się w terenie nieuprzemysłowionym. Należy dodać, że kolejnym proponowanym obszarem jest Sztumskie Pole, gmina Sztum
Dolina Dolnej Wisły
Kod ostoi- PLB040003
Powierzchnia ogółem w powiecie [ha]- 108,1
Ostoja ptasia o randze europejskiej E39, występują co najmniej 44 gatunki ptaków z załącznika Dyrektywy Ptasiej, 4 gatunki z Polskiej Czerwonej Księgi. Gniazduje około 180 gatunków ptaków.
Lasy Iławskie
Kod ostoi- PLB280005
Powierzchnia ogółem w powiecie [ha]- 2601,7
Ostoja ptasia o randze europejskiej E16, występują co najmniej 29 gatunków ptaków z załącznika Dyrektywy Ptasiej, 10 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi. W okresie lęgowym obszar zasiedla rybołów.
 

 

Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody.[ha]

Powierzchnia o szczególnych walorach przyrodniczych prawnie chroniona
ogółem
W tym
Rezerwaty przyrody
Parki krajobrazowe
Obszar chronionego krajobrazu
Użytki ekologiczne
16 361,8ha
33,6ha
2641,2ha
13683,4ha
3,6

 

 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Ścieżki edukacyjne –brak informacji
Wycieczki z przewodnikiem - b.d.
Prelekcje-brak informacji
Wydawnictwa – podać
Gmina Dzierzgoń 

  • „Ogród dendrologiczny w Dzierzgoniu” (nakład 1000 szt.)
  • „Folder Wzgórze Zamkowe w Dzierzgoniu” (2500 szt.) wydawnictwo jednorazowe


 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Brak 

Powiat Słupski

Formy ochrony przyrody

1.1 Park Narodowy

  • Nazwa : Słowiński Park Narodowy
    • Lokalizacja: położony jest w północnej części województwa pomorskiego na Wybrzeżu Słowińskim, które wchodzi w zasięg Pobrzeża Słowińskiego.
    • Wielkość: 16 850 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Unikatowy w skali Europy obszar ruchomych wydm zwanych "Białymi Górami" wraz z przymorskimi jeziorami: Łebsko, Gardno, Dołgie Małe, Dołgie Duże. Występują cenne zbiorowiska leśne takie jak: bór bażynowy, brzezina bagienna, świeży bór bagienny, oraz bardzo rzadkie gatunki fauny, w tym awifauny, jak orzeł bielik i orzeł przedni.
    • Występują także gatunki roślin reprezentujące grupy wymienione w załączniku II do Dyrektywy Siedliskowej UE oraz 28 gatunków ptaków z listy załącznika I do Dyrektywy Ptasiej UE, co dało podstawę do włączenia Parku do sieci obszarów chronionych Natura 2000. Park jest włączony do sieci Światowych Rezerwatów Biosfery i obszarów chronionych w ramach Konwencji Ramsarskiej.

1.2 Rezerwat przyrody

  • Nazwa: Bagna Izbickie
    • Lokalizacja: gm. Główczyce, obręb Główczyce
    • Wielkość: 281,18 ha.
    • Główne walory przyrodnicze: Ochronie rezerwatu podlegają głównie brzeziny bagienne i zbiorowiska wrzosowisk atlantyckich. Występuje tu sześć dominujących zespołów roślinnych, charakteryzujących środowisko wilgotne,- bardziej interesujące rośliny rezerwatu to: wrzosiec bagienny, woskownica europejska, rosiczka okrągłolistna, przygiełka biała, turzyca bagienna, modrzewnica, bażyna czarna, bagno zwyczajne.
  • Nazwa: Torfowisko Pobłockie
    • Lokalizacja: gm. Główczyce, Nadleśnictwo Damnica
    • Wielkość: 112,31 ha.
    • Główne walory przyrodnicze: Rezerwat jest cennym obszarem retencji wodnej,- wśród najbardziej interesujących roślin występują tu m. in.: woskownica europejska, wrzosiec bagienny, modrzewnica, rosiczka okrągłolistna, bagno zwyczajne.
  • Nazwa: Torfowisko Potoczek
    • Lokalizacja: gm. Kępice, obręb Obłęże
    • Wielkość: 15,24 ha.
    • Główne walory przyrodnicze: Bór bagienny o powierzchni 3,86 ha,- rezerwat usytuowany jest w malowniczej dolinie otoczonej zalesionymi stokami wzniesień,- ostoja zwierzyny płowej i czarnej. Znajdują się tu rówież stanwiska licznych gatunków roślin podlegających ochronie (m. in. listeria sercowata, bagno zwyczajne, paprotka zwyczajna)
  • Nazwa: Grodzisko Runowo
    • Lokalizacja: gm. Potęgowo
    • Wielkość: 29,66 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Ochronie rezerwatu podlegają stanowiska buczyny, buków i dębów o obwodach przekraczających 3 metry, jak również pozostałości słowiańskiego grodziska wraz z osadą i cmentarzyskiem kurhanowym nad rzeką Pogorzelicą (pochodzącymi z II poł. IX wieku).
  • Nazwa : Wzgórze Rowokół
    • Lokalizacja: gm. Smołdzino, obręb Smołdzino
    • Wielkość: 562,81 ha.
    • Główne walory przyrodnicze: Położenie stożka Rowokołu (115 m n.p.m.) w odległości zaledwie 6 km od morza wywołuje w nizinnym krajobrazie nadmorskim nieoczekiwane urozmaicenie oraz widokowy kontrast,- las na stokach wzgórza sprawia miejscami wrażenie regla dolnego (udział buka i jodły).
  • Nazwa: Wierzchocińskie Jałowce
    • Lokalizacja: Gmina Smołdzino, Nadleśnictwo Damnica
    • Wielkość: 1,92 ha
    • Główne walory przyrodnicze: Skupienie ok. 150 okazów jałowca pospolitego (Juniperus communis) o zróżnicowanych formach w drzewostanie sosnowym (kolumnowe, piramidalne, stożkowe i t.p. do wysokości 10 m.) wśród wzniesień morenowych.
  • Nazwa : Jezioro Modła
    • Lokalizacja: gm. Ustka, obręb Lędowo
    • Wielkość: 194,80 ha.
    • Główne walory przyrodnicze: Miejsce lęgowania ptactwa wodnego np. mewy śmieszki, mewy srebrzystej, mewy pospolitej, rybitwy czarnej, kaczki krzyżówki, łabędzia niemego, błotniaka łąkowego, remiza, kwiczoła,- występowanie roślinności będącej podstawowym elementem decydującym o warunkach lęgowania ptaków, a także zespołów roślinności wodnej i szuwarowej typowej dla płytkiego, zarastającego jeziora przymorskiego.
  • Nazwa : Buczyna Nad Słupią
    • Lokalizacja: gm. Ustka, Nadleśnictwo Ustka
    • Wielkość: 18,92 ha.
    • Główne walory przyrodnicze: Obiekt stanowi interesujący przykład drzewostanu bukowego.

1.3 Park krajobrazowy

  • Nazwa: Dolina Słupi    
    • Lokalizacja: gm. Kobylnica, obszar od środkowego biegu rzeki Słupi i jej zlewni od miejscowości Soszyca do drogi Krępa – Łosino
    • Wielkość: 37040 ha
    • Główne walory przyrodnicze:
      • w granicach Parku znajduje się 60 jezior z których najcenniejsze pod względem przyrodniczym to: Jasień, Skotawskie Małe i Duże, Głębokie, Borzytuchomskie Duże, Konradowo, Krzynia
      • siedliska roślinne o cechach zbiorowisk naturalnych i półnaturalnych,
      • występowanie rzadkich roślin: np. wawrzynek wilczełyko, pływacz zwyczajny,  rosiczka
      • najcenniejsze przyrodniczo fragmenty Parku i jego otuliny zostały wydzielone w postaci ośmiu rezerwatów przyrody.

1.4 Obszary chronionego krajobrazu

  • Nazwa: Jezioro Łętowskie oraz okolice Kępic wraz z fragmentem doliny rzeki Wieprzy
    • Lokalizacja: Obszar na północny zachód od Kępic do miejscowości Łętowo oraz ok. 7 km na południowy wschód od Kępic
    • Wielkość: 6 880 ha
    • Główne walory przyrodnicze
      • dwa duże jeziora: Łętowskie w północno - zachodniej części obszaru oraz Obłęskie na północno-wschodnim krańcu obszaru,
      • bardzo duża lesistość obszaru - 76%,
      • duża ilość pomników przyrody (13 szt.),
      • interesujące obiekty przyrodnicze jak sędziwe drzewa i okazałe głazy polodowcowe (eratyki).
  • Nazwa: Fragment Pradoliny Łeby i wzgórza morenowe na południe od Lęborka
    • Lokalizacja: W obrębie jego granic znajduje się zachodnia część Pradoliny Łeby-Redy od miejscowości Orle do jeziora Lubowickiego w okolicach Lęborka.
    • Wielkość: 19 516 ha.
    • Główne walory przyrodnicze: Środowisko przyrodnicze na dnie doliny tworzą głównie użytki zielone (łąki i pastwiska). Lasy porastające strefę krawędziową budowane są przez drzewostany buczyny niżowej, która na stożkach napływowych przechodzi w bory mieszane.
  • Nazwa: Pas pobrzeża na wschód Ustki
    • Lokalizacja: Na wschód od ujścia rzeki Słupi, wzdłuż wybrzeża do jeziora Gardno
    • Wielkość: 3 336 ha
    • Główne walory przyrodnicze
      • wybrzeże morskie z plażami wydmami i klifem,
      • cała gama roślinności nadmorskiej, od maleńkiej wydmotwórczej honkenii, aż po zespoły leśne jak: bory nadmorskie i buczyny.
  • Nazwa: Pas pobrzeża na zachód od Ustki (wschodnia część)
    • Lokalizacja: Na zachód od ujścia rzeki Słupi, wzdłuż wybrzeża do granicy powiatu
    • Wielkość: 7 520 ha (pow. całk.)
    • Główne walory przyrodnicze
      • bezpośrednie sąsiedztwo morza i związany z tym urozmaicony świat roślinny - roślinność wydmowa, bagienna, bory nadmorskie,
      • kryptodepresyjne jezioro przymorskie: Modła,
      • rezerwat przyrodniczy obejmujący najbliższe otoczenie Jeziora Modła.

1.5 Pomniki przyrody – ilość z uwzględnieniem rodzaju

  • Gmina Damnica – 37 w tym 3 grupy drzew – pojedynczych 33
  • Gmina Dębnica Kaszubska – 54 w tym 8 grup drzew, 1 grupa krzewów, 3 skupisk drzew, 1 aleja drzew, 41 pojedynczych drzew
  • Gmina Główczyce – 75 w tym 14 grup drzew, 3 aleje, 57 pojedynczych drze i 1 głaz
  • Gmina Kępice – brak
  • Gmina Kobylnica – 27 w tym 23 pojedynczych drzew, 2 grup drzew i 2 głazy narzutowe
  • Gmina Potęgowo – 19 drzew
  • Gmina Smołdzino – brak 
  • Gmina Słupsk - 82 pomników przyrody – w tym jedna aleja 211 Lip Wieszyno oraz 7 zbiorowych pomników przyrody
  • Gmina Ustka – 86 drzew
  • Miasto Ustka – brak

1.6. Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe

  • Nazwa: m. Ustka,,Ostoja łabędzi” - uchwała Nr II/10/94 Rady Miejskiej w Ustce z dnia 18 marca 1994 r. (uchwała Nr XXXIII/270/2009 Rady Miasta Ustka z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawie zmiany uchwały Nr II/10/94 Rady Miejskiej w Ustce z dnia 18 marca 1994 r.)
  • Nazwa: ZPK 6, gm. Dębnica Kaszubska- odcinek Doliny Słupi do połaczenia kanału elektrowni Krzynia z korytem Słupi do północnej granicy Parku, wraz z odcinkiem Doliny Kamiennej od mostu na trasie Dębnica Kaszubska- Podwilczyn do jej ujścia do Słupi
  • Nazwa: ZPK 2, gm. Dębnica Kaszubska- odcinek Doliny Słupi od miejscowości Młynki do Jeziora Głębokiego, ochrona interesującej rzeźby krajobrazu, walorów karajobrazowych, faunistycznych i kulturowych fragmentu Doliny Słupi, stanowiska i miejsca rozrodu lipienia, głowacza białopłetwego, pstrąga potowego oraz strzelby potokowej, tereny lęgowe specyficznej dla rzek Pomorza awifauny
  • Nazwa: ZPK 4, gm. Dębnica Kaszubska, Odcinek Doliny Słupi (Stara Słupia) od ujścia Bytowy do Słupi do Gałąźni Małej- ochrona interesującej rzeźby krajobrazu, walorów krajobrazowych, faunistycznych i kulturowych, stanowiska i miejsca rozrodu lipienia, głowacza białopłetwego, pstrąga potokowego oraz strzelby potokowej, tereny lęgowe specyficznej dla rzek Pomorza awifauny
  • Nazwa: ZPK 10 Budówko-Budowo-Jawory, gm. Dębnica Kaszubska- ochrona walorów krajobrazowych i kulturowych; Budowo-Bukówko-dwa grodziska wczesnośredniowieczne z osadami przygrodowymi i cmentarzyskami kurhanowymi. kultury łużyckiej. Założenie parkowe i zabytkowy kościół z 1350 r. zabytki techniki-kolejowa wieża ciśnień: Jawory- zabytkowy dwór z założeniem parkowym i grodzisko wczesnośredniowieczne  z dwoma osadami o własnej formie krajobrazowej oraz dwa cmentarzyska kurhanowe z kultury łużyckiej. 
  • Nazwa: „Bruskowskie Bagno”. gm. Słupsk
  • Nazwa: „Kraina w  Kratę w Dolinie Rzeki Moszczeniczki”

1.7. Użytki ekologiczne

Nazwa: Torfowisko Wieliszewo 3 

  • Lokalizacja: Gm. Dębnica Kaszubska, obręb Dobra
  • Wielkość: 0,50 ha

Nazwa: Torfowisko Wieliszewo 4

  • Lokalizacja: Gm. Dębnica Kaszubska, obręb Dobra
  • Wielkość: 1,22 ha

Nazwa: Torfowisko Wieliszewo 5

  • Lokalizacja: Gm. Dębnica Kaszubska, obręb Dobra
  • Wielkość: 0,60 ha

Nazwa: Torfowisko Wieliszewo 6

  • Lokalizacja: Gm. Dębnica Kaszubska, obręb Dobra
  • Wielkość: 0,37 ha

Nazwa: Torfowisko Wieliszewo 7

  • Lokalizacja: Gm. Dębnica Kaszubska, obręb Dobra
  • Wielkość: 0,60 ha

Nazwa: Torfowisko Wieliszewo 8

  • Lokalizacja: Gm. Dębnica Kaszubska, obręb Dobra
  • Wielkość: 3,45 ha

Nazwa: Łąki nad Ciekiem Gogolewskim 

  • Lokalizacja: Gm. Dębnica Kaszubska, obręb Gogolewko
  • Wielkość: 23,39 ha

Nazwa: Torfowisko Dobra

  • Lokalizacja: Gm. Dębnica Kaszubska, obręb Dobra
  • Wielkość: 0,50 ha

Nazwa: Torfowiska Gogolewo

  • Lokalizacja: Gm. Dębnica Kaszubska, obręb Gogolewo
  • Wielkość: 4,55 ha

Nazwa: Studnia Nietoperzy

  • Lokalizacja: Gm. Dębnica Kaszubska
  • Wielkość: 0,10 ha

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Damnica, obręb Damno
  • Wielkość: 0,58 ha
     

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Damnica, obręb Domaradz
  • Wielkość: 1,60 ha
     

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Damnica, obręb Stara Dąbrowa
  • Wielkość: 11,45 ha
     

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Damnica, obręb Damnica
  • Wielkość: 5,50 ha
     

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Damnica, obręb Łebień
  • Wielkość: 0,35 ha
     

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Damnica, obręb Strzyżyno
  • Wielkość: 3,26 ha
     

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Damnica, obręb Bięcino
  • Wielkość: 0,32 ha
     

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Damnica, obręb Damnica Leśnictwo
  • Wielkość: 4,62 ha
     

Nazwa: Krakulice 

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, obręb Gać
  • Wielkość: 314,63 ha

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, Leśnictwo Wolinia
  • Wielkość: 59,01 ha

Nazwa: brak 

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, Leśnictwo Izbica
  • Wielkość: 118,58 ha

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, Leśnictwo Główczyce
  • Wielkość: 18,48 ha

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, Leśnictwo Gorzyno
  • Wielkość: 28,53 ha

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, Leśnictwo Gorzyno
  • Wielkość: 7,26 ha

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, Leśnictwo Szczypkowice
  • Wielkość: 8,09 ha

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, Leśnictwo Wielka Wieś
  • Wielkość: 11,98 ha

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, Leśnictwo Wierzchocino
  • Wielkość: 118,37 ha
     

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, Leśnictwo Lipno
  • Wielkość: 18,86 ha

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, Leśnictwo Żoruchowo
  • Wielkość: 15,98 ha

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, Leśnictwo Bięcino
  • Wielkość: 0,26 ha

Nazwa: brak

  • Lokalizacja: Gm. Główczyce, Leśnictwo Ciemino
  • Wielkość: 216,67 ha

Nazwa: Bór bagienny

  • lokalizacja: gm. Kobylnica, Nadleśnictwo Sławno
  • Wielkość: 4,64 ha
     

Nazwa: Torfowisko niskie nadrzeczne

  • Lokalizacja: Gm. Kobylnica, obr. Komiłowo
  • wielkość: 5,7 ha
     

Nazwa: Torfowisko niskie nadrzeczne

  • Lokalizacja: Gm. Kobylnica, obr. Komiłówko
  • wielkość:4,39 ha
     

Nazwa: Torfowisko niskie nadrzeczne

  • lokalizacja: Gm. Kobylnica, obr. Lubuń
  • wielkość:1,56 ha
     

Nazwa: Łąka torfowiskowa 

  • lokalizacja: Gm. Kobylnica, obr. Żelkówko
  • wielkość:1,24 ha
     

Nazwa: Łąka torfowiskowa

  • lokalizacja: Gm. Kobylnica, obr. Żelkówko
  • wielkość:10,43 ha
     

Nazwa: Łąka torfowiskowa

  • lokalizacja: gm. Kobylnica, obr. Żelkówko
  • wielkość:15,63 ha
     

Nazwa: Torfowisko Wieliszewo 1

  • lokalizacja: gm. Potęgowo, Wieliszewo
  • wielkość:4,26 ha
     

Nazwa: Torfowisko Wieliszewo 2

  • lokalizacja: gm. Potęgowo, Wieliszewo
  • wielkość:1,39 ha
     

Nazwa: Leśnictwo Modlinek

  • lokalizacja: gm. Ustka, Modlinek
  • wielkość:50,5 ha
     

Nazwa: Leśnictwo Zaleski

  • lokalizacja: gm. Ustka, Zaleskie
  • wielkość:33,3 ha
     

Nazwa: Leśnictwo Radwanki

  • lokalizacja: gm. Ustka, Radwanki
  • wielkość:1,15 ha
     

1.8 Obszary  Natura 2000

Powiat słupski- SOO – Specjalne Obszary Ochrony (siedliskowe)

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Ostoja Słowińska
PLH220023
32150,54
21354,49
Główczyce, Smołdzino, Ustka
(część)
 
 
 
 
Bagna Izbickie
PLH220001
786,35
Główczyce
Torfowisko Pobłockie
PLH220042
111,63
Główczyce
Przymorskie Błota
PLH220024
1688,87
1587,53
Ustka
Dolina Grabowej
PLH320003
8255,34
48,46
Kępice
Dolina Łupawy
PLH220036
5508,63
Smołdzino,Główczyce, Damnica, Potęgowo
Dolina Wieprzy i Studnicy
PLH220038
14349,03
10187,81
Kępice, Kobylnica
Klify Poddębskie
PLH220100
594,4
Ustka
 
 
Powiat słupski-OSO – Obszary Specjalnej Ochrony (ptasie)
 
Nazwa obszaru Kod obszaru Pow. ogółem pow. woj[ha] Gmina
Ostoja Słowińska PLB220003 21 819,4 Słupsk, Smołdzino
Przybrzeżne Wody Bałtyku PLB990002 194626,7 Graniczy z gm. Ustka i Smołdzino
Doliny Słupi PLB220002 37471,8 Dębnica Kaszubska, Kobylnica

 

1.9 Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody.[ha] 

Powiat Słupsk: 52 294,4 ha

 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Ścieżki edukacyjne

  • Nazwa: Krzynia
    • długość – 4 km
    • czas wędrówki: ok 1,5 h
    • ciekawostki przyrodnicze: pomniki przyrody, zabytki dendrologiczne, starorzeczy z porostami, czarcia miotła, bogata fauna i lora
    • ciekawostki turystyczne: elektrownia wodna, zbiornik zaporowy, park podworski, pałac z 1878r., kuźnia
    • Nazwa: Gałęźnia Mała:
    • długość trasy: 4 km,
    • czas wędrówki: 2 h,
    • ciekawostki przyrodnicze: torfowiska niskie, storczyki, ols, jaszczurka zwinka,
    • cenne gatunki ptaków: plusz, pliszka górska, zimorodek, nurogęś, samotnik,
    • buczyna niżowa: graby, buki, wiąży, olsze, kaliny koralowe, zawilce, skrzypy olbrzymie, naparstnice zwyczajne,
    • ciekawostki turystyczne: elektrownia wodna, zamek wodny, osada średniowieczna
  • Nazwa: Słonecznikowym szlakiem:
    • ścieżka przyrodniczo- historyczna
    • długość trasy: 15 km,
    • łączy 2 gminy i 2 powiaty,
    • ukazuje lokalne wartości przyrodniczo – kulturowe
  • Nazwa: Ścieżka edukacyjna Nadleśnictwa Leśny Dwór:
    • leśna ścieżka przeznaczona dla turystów pieszych i rowerowych, plansze z rysunkami występującymi na tym terenie gatunkami zwierząt i roślin,
    • ścieżka rozpoczyna się przy szkółce leśnej a kończy przy budynku Nadleśnictwa Leśny Dwór. Na trasie znajduje się 15 przestanków także miejsca na odpoczynek i przeinaczone do palenia ognia.
  • Nazwa: „Szlakiem troci i łososia”
    • Długość 4 km
    • Ścieżka powstała w ramach projektu „Ochrona ekosystemu rzeki Słupi” realizowanego przez gminę Kobylnica wspólnie z Dyrekcją PK Dolina Słupi i dotyczy następujących zagadnień:
    • Charakterystyka geograficzna i hydrologiczna dorzecza Słupi
    • Charakterystyka biologiczna rzeki
    • Antropogeniczne zmiany doliny Słupi
    • Ichtiofauna dorzecza Słupi
    • Naturalny rozród rodzimych ryb łososiowatych
    • Działanie ochronne dla zachowania cennych ryb łososiowatych
    • Znaczenie rybacko-wędkarskie łososia i troci
    • Park podworski w Łosinie
    • Awifauna i teriofauna doliny Słupi
    • Grodzisko wczesnośredniowieczne przy Krępie
  • Nazwa: Dolina rzeki Łupawy,
    • Długość: 6 km,
    • Podstawowa tematyka:
    • Nazwy przystanków:
      • 1. Drzewostany sosnowe
      • 2. Gospodarowanie w drzewostanach bukowych
      • 3. Pożyteczna i szkodliwa fauna lasów
      • 4. Proces kształtowania się jezior
      • 5. Naturalna sukcesja roślinna
      • 6. Sposoby pielęgnowania lasu
      • 7. Jezioro Kozińskie, lasy wodochronne
      • 8. Pomniki przyrody
      • 9. Drzewostan olchowy
      • 10. Jak człowiek kształtuje środowisko. Zalew Mikorowski
      • 11. Przebudowa drzewostanów
      • 12. Podział lasu na oddziały
      • 13. Poletko łowieckie i paśnik
      • 14. Zagospodarowanie luk. Mchy i grzyby
  • Nazwa: „Charstnica” pomiędzy miejscowościami Damnica a Karżniczka. Opiekunem szlaku jest gimnazjum w Damnicy
  • Nazwa: Szlak zwiniętych torów
    • Długość: 21 km
    • Tematyka: punkty widokowe, plaża, wydmy, podmokłe łąki, las sosnowy
  • Nazwa: „Gardeńskie lęgi”
    • Długość: 5,5 km
    • Tematyka: ornitologiczno – ekologiczna
  • Nazwa: „Rowokół”
    • Długość: 5 km
  • Nazwa: „Światło latarni”
    • Długość: 5,5 km
    • Tematyka: przyrodniczo – kulturowa
  • Nazwa: „Klucki Las”
    • Długość: 5 km
    • Tematyka: Ekologiczno – kulturowa
  • Nazwa: Obwód Ochronny Rabka „ 
    • Długość: 13 km
    • Tematyka: Przyrodniczo- - geograficzno - historyczna
  • Nazwa: Park przy Technikum Leśnym w Warcinie
    • Długość: ok. 3 km
    • Podstawowa tematyka – przyroda w lesie i jej ochrona
    • sosnowy

Wycieczki z przewodnikiem

  • nazwa obiektu chronionego- Zespół Pałacowo – Parkowy w Warcinie / gm. Kepice
  • ilość wycieczek - nieograniczona

Prelekcje

  • nazwa obiektu chronionego – Zabytkowa Wozownia przy Technikum Leśnym
    • tematyka prelekcji – nieograniczona i wg potrzeb
  • ilość prelekcji- kilkanaście w roku

Wydawnictwa – podać:

  • tytuł ,nakład ,wydawnictwo cykliczne, czy jedno razowe

Gmina Kobylnica- Kurier Sołecki, nakład 1000 szt., miesięcznik
Gmina Smołdzino - „EKO Gmina Smołdzino” mapa i film DVD 100 szt. mapa, forma standard 300 szt, forma kieszonkowa 1500 szt.
 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Powiat Tczewski

Formy ochrony przyrody
  • Park Narodowy – brak
  • Rezerwat przyrody
  • Nazwa: “Opalenie Dolne” 
    • Lokalizacja: Opalenie, gmina Gniew w obrębie teras nadrzecznych Młyńskiej Strugi
    • Wielkość:  1, 75 ha
    • Główne walory przyrodnicze: utworzony w celu ochrony ciepłolubnej roślinności leśno-stepowej na krańcowo północnych stanowiskach. Część rezerwatu porasta ok. 80-letni las świerkowy, a resztę las mieszany z licznymi gatunkami roślin ciepłolubnych w runie, m.in. paprotnik kolczysty, pluskiwca europejska, groszek wielkoprzylistkowy, pięciornik biały, jaskier wielokwiatowy, orlik pospolity i wawrzynek wilczełyko.
  • Nazwa: “Opalenie Górne” 
    • Lokalizacja: Opalenie, gmina Gniew
    • Wielkość: 1,62 ha
    • Główne walory przyrodnicze: obejmuje ochroną las grądowy w wieku 150-170 lat. W runie leśnym występują gatunki roślin ciepłolubnych takich jak: pluskwica europejska, groszek wielkoprzylistkowy oraz lilia złotogłów.
  • Nazwa: “Wiosło Duże”   
    • Lokalizacja: Widlice, gmina Gniew 
    • Wielkość: 29,88 ha
    • Główne walory przyrodnicze: obejmuje ochroną bór świetlisty i las mieszany z gatunkami ksenotermicznymi, leśno – stepowymi i innymi rzadko występującymi jak: pełnik europejski, koniczyna długokłosa, kruszczyk rdzawoczerwony, wężymord stepowy, głowienka wielokwiatowa i czosnek skalny.
  • Nazwa: “Wiosło Małe”  
    • Lokalizacja: Widlice, gmina Gniew 
    • Wielkość: 24,69 ha
    • Główne walory przyrodnicze: obejmuje ochroną las mieszany na wierzchowinie i bór mieszany na zboczu,        z udziałem gatunków kserotermicznych i leśno stepowych, jak: aster gawędka, gorysz siny i czosnek skalny. Drzewostan liczy 90 – 130 lat. Przeważa w nim sosna, jest też dąb, lipa, gr4ab, klon, modrzew, świerk, a na zboczach akacja, osika i olcha.
  • Park krajobrazowy – brak
  • Obszary chronionego krajobrazu
    • Nazwa: Gniewski Obszar Chronionego Krajobrazu   
    • Lokalizacja: gmina Gniew, tereny gmin Morzeszczyn i Pelplin, obejmuje końcowy odcinek doliny rzeki Wierzycy od Janiszewa (gm. Pelplin) do ujścia do Wisły. 
    • Wielkość: 2 586 ha
    • Główne walory przyrodnicze oprócz doliny Wierzycy występują tu fragmenty silnie sfalowanej, zalesionej wysoczyzny morenowej. Główną wartość przyrodniczą obszaru stanowi dolina rzeczna z całym zestawem elementów morfologicznych i ze zróżnicowanymi zbiorowiskami roślinności. Szczególnie istotna jest rola doliny jako tzw. korytarza ekologicznego.
    • Nazwa: Nadwiślański Obszar Chronionego Krajobrazu
    • Lokalizacja: południowo-wschodnia część gminy GniewWielkość: 4 676 ha
    • Główne walory przyrodnicze powstał w celu ochrony cennego przyrodniczo, zróżnicowanego morfologicznie terenu nadwiślańskiego. Silnie sfalowaną wysoczyznę morenową rozcinają doliny erozyjne. Obszar jest prawie całkowicie zalesiony. Przeważają bory sosnowe, ale występują także lasy dębowo-grabowe i ciepłolubne dąbrowy.
    • Nazwa: Obszar Chronionego Krajobrazu Żuław Gdańskich
      Lokalizacja: Wschodnia część gminy tj. sołectwo Tczewskie Łąki i Czatkowy
    • Wielkość: 1550 ha
    • Główne walory przyrodnicze naturalne i półnaturalne zbiorowiska łąkowe i szuwarowe
  • Pomniki przyrody – ilość z uwzględnieniem rodzaju
    • pojedyncze drzewa: 59
    • grupy drzew: 18
    • głazy narzutowe: 3
  • Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe
    • projektowane “Dolina Węgiermucy”, gmina Morzeszczyn
  • Użytki ekologiczne
 
 
Nazwa
Lokalizacja

Wielkość (ha)

,,Trzcinowisko”

Ciepłe, gmina Gniew

16
,,Parowa”

Ciepłe, gmina Gniew

4
,,Borawa”

Kuchnia, gmina Gniew

20

,,Strzelnica w Gniewie”

miasto Gniew
0,11
  •  Obszary  objęte ochroną w ramach sieci Natura 2000 (istniejące i projektowane) – krótka charakterystyka
Powiat tczewski -  SOO – Specjalne Obszary Ochrony 

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Waćmierz
PLH220031
388,3
Subkowy
Dolna Wisła
PLH220033
10374,2
Tczew,Subkowy,Pelplin, Gniew, pozostałe pow. malborski, sztumski,kwidzynski
 
Powiat tczewski - OSO – Obszary Specjalnej Ochrony 

 

Nazwa obszaru
Kod obszaru
Pow.ogółem
pow.woj[ha]
Gmina
Dolina Dolnej Wisły
PLB040003
33559,04
10738,89
Tczew, Gniew, pozostałe pow.nowodworski, gdański, malborski, sztumski,kwidzynski
 

- Obszar Natura 2000 SOO o kodzie  PLH220031 znajduje się w obrębie wsi Waćmierz .
Obszar położony jest około 150 m na południowy zachód od drogi łączącej miejscowość Waćmierz i Brzuśce z kilkoma oczkami wodnymi. Oczka wodne porośnięte są roślinnością tataraku, trzciną pospolitą, skrzypu błotnego, marką szerokolistną oraz rdestnicą pływającą. Obrzeża zbiorników porośnięte są wierzbą szarą, brzozą i robinią akacjową. Powierzchnia . obszaru  na terenie powiatu wynosi 23,4 ha.

 
SOO Dolna Wisła PLH220033– obszar obejmuje odcinek doliny Wisły w jej dolnym biegu, od południowej granicy woj. pomorskiego do mostu na Wiśle, na południe od Tczewa.  W granicach ostoi znajduje się także obszar wideł Wisły i Nogatu w rejonie Białej Góry. Rzeka płynie korytem w dużym stopniu naturalnym, z namuliskami i łachami piaszczystymi. W dolinie zachowane są starorzecza, otoczone mozaiką zarośli wierzbowych i lasów łęgowych, a także pól uprawnych i pastwisk. Miejscami zbocza doliny tworzą wysokie skarpy, na których utrzymują się ciepłolubne murawy napiaskowe i grądy zboczowe.
Na tym obszarze występują zróżnicowane zbiorowiska roślinne, w tym dobrze wykształcone   i zachowane różne typy łęgów. Wyróżniono tu 9 rodzajów siedlisk z załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG i odnotowano 13 gatunków z Załącznika II tej dyrektywy. Szczególnie bogata i cenna jest ichtiofauna. We florze roślin naczyniowych stwierdzono liczne gatunki zagrożone i prawnie chronione w Polsce. Jest to fragment ostoi ptasiej o randze europejskiej.

 

OSO Dolina Dolnej Wisły PLB040003– odcinek Wisły w jej dolnym biegu od Włocławka do Przegaliny, zachowujący naturalny charakter i dynamikę rzeki swobodnie płynącej. Rzeka płynie w dużym stopniu naturalnym korytem, z namuliskami, łachami piaszczystymi i wysepkami, w dolinie zachowane są starorzecza i niewielkie torfowiska niskie; brzegi pokryte są mozaiką zarośli wierzbowych i lasów łęgowych, a także pól uprawnych i pastwisk. Miejscami dolinę Wisły ograniczają wysokie skarpy, na których utrzymują się murawy kserotermiczne i grądy zboczowe. Wisła przepływa w granicach obszaru przez kilka dużych miast jak: Toruń, Bydgoszcz, Grudziądz, Tczew.
Dolina Dolnej Wisły jest ostoją ptasią o randze europejskiej E 39.
Występuje tu co najmniej 46 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 4 gatunki z Polskiej Czerwonej Księgi (PCK).
Gniazduje ok. 180 gatunków ptaków. Jest to bardzo ważna ostoja ptaków migrujących i zimujących oraz bardzo ważny teren zimowiskowy bielika.
W okresie lęgowym obszar zasiedla co najmniej 1% populacji krajowej następujących gatunków ptaków: nurogęś, ohar, rybitwa białoczelna, rybitwa rzeczna, zimorodek, ostrygojad; w stosunkowo wysokim zagęszczeniu występuje derkacz, mewa czarnogłowa, siweczka rzeczna.
W okresie wędrówek ptaki wodno – błotne występują w koncentracjach do 50 000 osobników.  W okresie zimy występuje co najmniej 1% populacji szlaku wędrówkowego następujących gatunków ptaków: bielik, gągoł, nurogęś, stosunkowo licznie występuje bielaczek, ptaki wodno – błotne występują w koncentracjach do 40 000 osobników.
Awifauna obszaru nie jest dostatecznie poznana.
Występuje tu bogata fauna innych zwierząt kręgowych, bogata flora roślin naczyniowych    (ok. 1350 gatunków) z licznymi gatunkami zagrożonymi i prawnie chronionymi, silnie zróżnicowane roślinne, w tym zachowane różne typy łęgów, a także cenne murawy kserotermiczne.

  • Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody.[ha]     

Wielkość ogólna: OSO Dolina Dolnej Wisły  33 559, 04 ha

 

Wielkość ogólna: SOO Dolna Wisła  9 872, 07 ha

 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Ścieżki edukacyjne

  • Gmina Gniew:
    • nazwa: Szlak Lasów Dębińskich długość: 8,5 km
    • nazwa: Szlak Dolnej Wisły długość: 14 km
    • nazwa: Szlak Opaleński długość: 7,5 km
    • nazwa: Szlak Rzeki Wierzycy długość: 22 km
  • Miasto Tczew
    • ścieżka przyrodnicza na bulwarze Nadwiślańskim w Tczewie z tablicami opisującymi ptaki i ryby Doliny Dolnej Wisły o długości 2,5 km
  • Gmina Subkowy
    • w obrębie Zespołu Szkół w Subkowach znajduje się „Terenowa ścieżka dydaktyczna nad Drybokiem”. Temat – ochrona środowiska. Długość w/w ścieżki wynosi około 1,5 km.

 

Wycieczki z przewodnikiem

  • Fabryka Sztuk:
  • Wycieczki po Tczewie z licencjonowanym przewodnikiem uwzględniające położone na terenie Tczewa pomniki przyrody:
    • • Dąb szypułkowy przy Urzędzie Miejskim – 36 ilość wycieczek
    • • Buki czerwone i lipa amerykańska w parku miejskim – 10 ilość wycieczek


Prelekcje

  • Miasto Tczew
    • Fabryka Sztuk w Tczewie: zwiedzanie z przewodnikiem wystawy "Przyroda Kociewia", z uwzględnieniem działalności Koła Łowieckiego Szarak na rzecz ochrony środowiska - 67


Wydawnictwa – podać:

  • Miasto Tczew
    • Fabryka Sztuk - katalog do wystawy "Przyroda Kociewia", uwzględniający opis działalności Koła Łowieckiego Szarak na rzecz ochrony środowiska.

 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Brak 

Powiat Wejherowski

Formy ochrony przyrody

Brak danych z powiatu za rok 2012

1.1 Park Narodowy: na terenie powiatu nie utworzono
1.2 Rezerwaty przyrody: Brak danych z powiatu z r.2012

1.3 Park krajobrazowy:
  • Nazwa: Trójmiejski Park Krajobrazowy
    • Lokalizacja: w powiecie wejherowskim na terenie gmin: Wejherowo, Szemud, Miasto Wejherowo, Miasto Reda, Miasto Rumia
    • Wielkość: 19 930 ha (w tym w pow. wejherowskim - 12 576 ha)
    • Główne walory przyrodnicze:  Park obejmuje strefę krawędziową Pojezierza Kaszubskiego z urozmaiconą rzeźbą terenu i licznymiciekami wodnymi. Lasy stanowią ponad 90% powierzchni parku. Dominującym zbiorowiskiem leśnym sąbuczyny (kwaśna i żyzna buczyna pomorska), lasy bukowo-dębowe, i lasy grądowe. W dnach dolin występują także lasy łęgowe olszowo-jesionowe. Spotykane są również liczne gatunki roślin i zwierząt rzadkich i chronionych. Do najcenniejszych obiektów florystycznych zalicza się jeziora lobeliowe Pałsznik i Wygoda, położone na terenie rezerwatu "Pełcznica".
  • Nazwa: Kaszubski Park Krajobrazowy
    • Lokalizacja: w powiecie wejherowskim na terenie gminy Linia
    • Wielkość: 33 202 ha (w tym w pow. wejherowskim - 1 652 ha)
    • Główne walory przyrodnicze: Park obejmuje centralną część Pojezierza Kaszubskiego o urozmaiconej rzeźbie terenu z licznymi wzgórzami morenowymi, rynnami jeziornymi, dolinami rzecznymi i fragmentami pól sandrowych. Posiada silnie rozbudowaną sieć hydrograficzną ze źródliskowymi odcinkami rzek (m.in.: Łeby i Raduni) oraz licznymi jeziorami, w tym jeziorami lobeliowymi. Na obszarach leśnych dominują buczyny i lasy bukowo-dębowe, w części południowej - bory mieszane. Na terenie parku występują przyrodniczo cenne zbiorowiska roślinności nieleśnej (łąki, torfowiska).
1.4 Obszary chronionego krajobrazu:
Brak danych z powiatu z r.2012
1.5 Pomniki przyrody - ilość z uwzględnieniem rodzaju
Brak danych z powiatu z r.2012
1.6 Zespoły przyrodniczo - krajobrazowe
Brak danych z powiatu z r.2012
1.7 Użytki ekologiczne
Brak danych z powiatu z r.2012
1.8 Obszary objęte ochroną w ramach sieci Natura 2000

Powiat wejherowski  - SOO - Specjalne  Obszary Ochrony  (siedliskowe)

 Nazwa obszaru
Kod obszaru 
Pow. ogółem, pow. woj [ha] 
Gmina 
 Mierzeja Sarbska
PLH220018 
1882,9 
Choczewo, pow.  lęborski
Kurze Grzędy 
PLH220014 
1586,59 
Linia, pow. kartuski 
Białe Błoto 
PLH220002 
43,42 
Linia, pow. lęborski 
Dolina Górnej Łeby 
PLH220006 
2550,06 
Linia Luzino, Łęczyce, pow. kartuski 
Orle  
PLH220019 
269,92 
Wejherowo 
Biała 
PLH220016 
418,8 
Wejherowo 
Pełcznica 
PLH220020 
523,05 
Szemud, Wejherowo 
Jezioro Choczewskie 
PLH220096 
1120 
Choczewo, Gniewino 
Mechowiska Zęblewskie 
PLH220075 
107,9 
Szemud 
Wejherowo 
PLH220084 
0,2 
M. Wejherowo 
Opalińskie Buczyny 
PLH220099 
355,7 
Gniewino 

Powiat wejherowski   - OSO - Obszary Specjalnej Ochrony (ptasie)

 
Nazwa obszaru 
Kod obszaru 
Pow. ogółem, pow. woj [ha] 
Gmina 
Przybrzeżne Wody Bałtyku 
PLB990002 
140,79; 194 626,7 

Choczewo, obszar morski - pow. słupski, lęborski, wejherowski, pucki 

Lasy Mirachowskie 
PLB220008 
8232,38 
Linia pow. kartuski 
Lasy Lęborskie 
PLB220006 
8565,33 
Gniewino, Łęczyce, Choczewo, Luzino 
Puszcza Darżlubska 
PLB220007 
6252,63 
Reda, Wejherowo, pow. pucki 

 1.9 Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody
Brak informacji z powiatu za rok 2012.

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000

  • Powiat wejherowski  - SOO – Specjalne  Obszary Ochrony  (siedliskowe)
 Nazwa obszaru
Kod obszaru 
Pow. ogółem, pow. woj [ha] 
Gmina 
 Mierzeja Sarbska
PLH220018 
1882,9 
Choczewo, pow.  lęborski
Kurze Grzędy 
PLH220014 
1586,59 
Linia, pow. kartuski 
Białe Błoto 
PLH220002 
43,42 
Linia, pow. lęborski 
Dolina Górnej Łeby 
PLH220006 
2550,06 
Linia Luzino, Łęczyce, pow. kartuski 
Orle  
PLH220019 
269,92 
Wejherowo 
Biała 
PLH220016 
418,8 
Wejherowo 
Pełcznica 
PLH220020 
523,05 
Szemud, Wejherowo 
Jezioro Choczewskie 
PLH220096 
1120 
Choczewo, Gniewino 
Mechowiska Zęblewskie 
PLH220075 
107,9 
Szemud 
Wejherowo 
PLH220084 
0,2 
M. Wejherowo 
Opalińskie Buczyny 
PLH220099 
355,7 
Gniewino 
  • Powiat wejherowski   - OSO – Obszary Specjalnej Ochrony (ptasie)
Nazwa obszaru 
Kod obszaru 
Pow. ogółem, pow. woj [ha] 
Gmina 
Przybrzeżne Wody Bałtyku 
PLB990002 
140,79; 194 626,7 

Choczewo, obszar morski - pow. słupski, lęborski, wejherowski, pucki 

Lasy Mirachowskie 
PLB220008 
8232,38 
Linia pow. kartuski 
Lasy Lęborskie 
PLB220006 
8565,33 
Gniewino, Łęczyce, Choczewo, Luzino 
Puszcza Darżlubska 
PLB220007 
6252,63 
Reda, Wejherowo, pow. pucki 

Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody
  • Gmina Wejherowo 

- ścieżki edukacyjne:
*Puszcza Darźlubska dl. 4km tematyka: plantacja choinkowa, mała retencja wodna, ochrona fauny, ochrona gatunkowa roślin, podział powierzchniowy terenów leśnych, rozpoznanie gatunków drzew leśnych, ochrona lasu przed owadami, gospodarka łowiecka, ekosystem leśny, zagospodarowanie turystyczne
* Las za Muzą dł. 1800m tematyka: leśnik opiekunem lasu, sukcesja maturalna, stare drzewo- mały ekosystem, pułapki feromonowe- ochrona lasu, dokarmianie zwierząt, powalone drzewa-mały ekosystem, mała retencja wodna, ochrona lasu przez zwierzyną, użytek ekologiczny, podział powierzchniowy lasu, pomnik przyrody, bioróżnorodność
*Okolice jeziora Orle dl. 6km, tematyka: zalesienie gruntów porolnych, Pradolina Redy- zarosnięte jezioro Orle, las bukowy na Wysoczyźnie Puckiej, hodowla drzewostanu, Góra Zamkowa-Schlossenberg, Pryśniewska Łąka – użytek ekologiczny

  • Gmina Szemud

- miesięcznik Lesok – umieszczenie artykułów odnośnie ochrony środowiska i przyrody

  • Miasto Wejherowo

-ścieżka edukacyjna
* Ścieżka przyrodniczo-leśna Dolina Redy dł ok. 4,5km, tematyka: ścieżka dydaktyczna ukazująca charakterystyczne i najciekawsze fragmenty południowej części Puszczy Darżlubskiej
* ścieżka edukacyjna w Parku im A. Majewskiego dł. Ok. 1,3km, tematyka: oznakowanie okazów cennych przyrodniczo w Parku im. A. Majewskiego

  • Gmina Gniewino - brak danych
  • Pozostałe gminy - brak działań.
     
Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

Brak projektów realizowanych w gminach powiatu wejherowskiego.

Sopot

Formy ochrony przyrody
  • Park Narodowy: NIE MA

 

  • Rezerwat przyrody - "Zajęcze Wzgórze" - Zlokalizowany jest w Górnym Sopocie, na południe od Stadionu Lekkoatletycznego. Powołano go w roku 1983 Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 22 kwietnia 1983 r. Powierzchnia Rezerwatu wynosi 11,74 ha. Ochronie podlega przede wszystkim buczyna oraz pomnikowe okazy sosen, dębów i buków w wieku 200 lat. Ze względu na znaczne rozmiary i wiek drzew Rezerwat stanowi rzadkość na terenie Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego.

 

  • Park krajobrazowy
    • Trójmiejski Park Krajobrazowy - Utworzony został w 1979 r. Należy do najstarszych parków krajobrazowych w Polsce. Występują tu głównie lasy bukowe lub mieszane z udziałem buka. W obrębie Sopotu obszar TPK stanowi 692 ha.
       

 

  • Obszary chronionego krajobrazu: NIE MA

 

  • Pomniki przyrody – ilość z uwzględnieniem rodzaju
    • 37 pomników przyrody (35 pomników przyrody ożywionej oraz 2 pomniki przyrody nieożywionej).
      Pomniki ożywione to: pojedyncze drzewa, dwa drzewa objęte jednym numerem, pomnik grupowy (aleja z 15 daglezji).
      Pomniki nieożywione to głazy narzutowe.

 

  • Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe: NIE MA

 

  • Użytki ekologiczne
    • "Jar Sweliny” - Zlokalizowany jest na granicy Sopotu i Gdyni.. Obejmuje urwisty wąwóz utworzony przez potok Swelinę. Całkowita powierzchnia użytku to 1,48 ha. Użytek porośnięty jest głownie przez buki, dęby i olsze.  
    • „Wąwozy Grodowe” - Znajduje się w bezpośredniej okolicy Grodziska. Powierzchnia użytku to 0,94 ha. Cały teren jest zabagniony, występują liczne zimne, czyste źródełka tworzące wartkie potoczki. Teren porośnięty jest olsze, jesiony i wiązy.
  • Obszary  Natura 2000
    • Miasto Sopot położone jest w obrębie Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków: Zatoka Pucka (kod ostoi PLB220005). W ostoi tej występuje ok. 23 gatunki ptaków, m.in.: biegus zmienny, siweczka obrożna, rybitwa czubata, perkozy, łabędzie, nurogęś, ptaki wodno-błotne.
  • Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody w powiecie
    705ha

 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Ścieżki edukacyjne

Szlak wiewiórek
Sanatorium „Leśnik” – Wielka Gwiazda – Droga Wielkokacka – Glinna Góra (Sępie Wzgórze) – Rezerwat starodrzewu Zajęcze Wzgórze – Stadion Lekkoatletyczny (ul. Wybickiego). Szlak w terenie wyznakowany kolorem białym (tło żółte) – mierzy 4 km i w całości przebiega lasem w strefie krawędziowej wysoczyzny, co przydaje mu walorów widokowych – szczególnie w końcowym jego odcinku.

Szlak dzików
Osiedle 23 Marca (pętla autobusowa) – Wielka Gwiazda – Dolina Świemirowska – Długa Dolina (Długi Grunt) – Dolina Kamiennego Potoku – Os. Brodwino Szlak, w terenie wyznakowany kolorem czarnym (tło żółte), łączy dwa sopockie osiedla 23 Marca i Brodwino, a jego długość wynosi 5,7 km.

Szlak mew
Przystanek ZKM ul. Bernardowska – wąwóz potoku Swelinia – Park Północny – ul. Powstańców Warszawy – ul. J. J. Haffnera – grodzisko – ul. Wosia Budzysza – ul. Powstańców Warszawy – Plac Zdrojowy – ul. Parkowa – ul. Poniatowskiego – Al. Wojska Polskiego – ul. Zdrój Świętego Wojciecha – Zdrój Świętego Wojciecha Szlak w terenie wyznakowany kolorem zielonym (tło żółte) – bierze początek na granicy Sopotu i Gdyni i liczy 5 km.

Szlak zajęcy
Szlak zajęcy Osiedle Brodwino (przystanek ZKM centrum handlowe) – Długa Dolina (Dolina Długi Grunt) – Gręzowo – Droga Nadleśniczych – Stawowie Szlak, w terenie wyznakowany kolorem czerwonym (tło żółte), liczy 9,5 km i przebiega zachodnią i południowo–zachodnią granicą miasta, malowniczymi leśnymi drogami od osiedla Brodwino do Stawowia.

Szlak saren
Osiedle Mickiewicza (ul. Żeromskiego) – Mała Gwiazda – Dolina Świemirowska – Dąb Esperantystów – Stawowie (ul. Smolna) Szlak, wyznakowany w terenie kolorem niebieskim (tło żółte), liczy 4 km.

Szlak lisów (Punktów widokowych)
SKM Sopot Kamienny Potok - ul. Małopolska - kościół pw. Zesłania Ducha Świętego* - Osiedla Brodwino - Rysie wzgórze - ul. Okrężna* - Wzniesienie Strzeleckie* - Wzgórze Olimpijskie - Łysa Góra* - Mała Gwiazda - Glinna Góra (Sępie Wzgórze)* - Dąb Esperantystów - Stawowie (ul. Smolna). Długość szlaku wynosi 9,5 km.

Szlak borsuka .
Liczy nieco ponad 3km i wiedzie do ul. 23 Marca przez Małą Gwiazdę, Glinianą Górę, Rezerwat Przyrody „Zajęcze Wzgórze”, po ul. Kasprowicza. W całości przebiega przez lasy zarządzane przez Nadleśnistwo Gdańsk (leśnictwo Sopot). Szlak oznakowany jest w obu kierunkach, dlatego można zacząć go i skończyć zarówno w Dolinie Gołębiewskiej jak Zajęczym Wzgórzu.

Wycieczki z przewodnikiem
 

  • „Bliżej Europy – nowoczesne metody gospodarowania odpadami” – wycieczki do EKODOLINY,
  • „Ciepło dla Trójmiasta” – zwiedzanie rejonu ciepłowniczego OPEC w Gdyni,
  • „Oczyszczanie ścieków” realizowane są we współpracy ze spółką PEWIK
  • „Ujmowanie wody” realizowane są we współpracy ze spółką PEWIK


Prelekcje

Brak

Wydawnictwa – podać:
Brak 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych
  • Ochrona wód Zatoki Gdańskiej – budowa i modernizacja systemu odprowadzania wód opadowych w Sopocie – I etap”;
    • czas realizacji 2003-2012
    • poniesione nakłady ok. 56,5 mln zł;
    • wartość całego projektu 72 mln zł.
  • „Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej w uzdrowisku Sopot”;
    • czas realizacji 2008-2013;
    • poniesione nakłady ok. 26,5 mln zł;
    • wartość całego projektu 83 mln zł.
  • "Wetlands, Algae and Biogas - A Southern Baltic Sea Eutrophication Counteract Project";
    • czas realizacji 2010-2013;
    • poniesione nakłady ok. 156 tys. zł;
    • wartość całego projektu 5,7 mln zł

 

Słupsk

Formy ochrony przyrody

Park Narodowy
nie występuje

Rezerwat przyrody
nie występuje

Park krajobrazowy
nie występuje

Obszary chronionego krajobrazu
nie występuje

Pomniki przyrody – ilość z uwzględnieniem rodzaju
 Na terenie miasta Słupska zlokalizowane są łącznie 96 pomniki przyrody.
 73 z nich zostało ustanowionych przez Radę Miejską w Słupsku, natomiast 23 przez Wojewodę. Na pomniki przyrody w Słupsku składają się:
- pojedyncze drzewa - 75,
- grupy drzew - 18,
- aleja - 5.

Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe
nie występują
Użytki ekologiczne
planowane jest stworzenie użytku ekologicznego „Poldery nad Słupią” 1,2 ha

Obszary  Natura 2000
Projektowany Obszar Ochrony Siedlisk „Dolina Rzeki Słupi” obejmujący dolinę rzeki Słupi z jej dopływami, od Sulęczyna do ujścia kod:  PLH 220052.
Siedliska notowane na terenie miasta: nizinne i podgórskie rzeki ze zbiorowiskami włosieniczników Ranunculion fluitantis, starorzecza i naturalne eutroficzne zbiorniki wodne
ze zbiorowiskami z Nympheion, Potamion, łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe,jesionowe Salicetum albo-fragilis, Populetum albae, Alnenion.
Elementy wyróżniające: miejsca rozrodu ryb wymienionych w Załączniku II Dyrektywy Rady 92/43/EWG: minoga strumieniowego  Lampetra planeri minoga rzecznego Lampetra fluviatilis, łososia atlantyckiego Salmo salar, kozy Cobitis taenia głowacza białopłetwego Cottus gobio   Ważny korytarz migracyjny dla zwierząt notowanych w Obszarze Specjalnej Ochrony Ptaków  „Dolina Słupi” PLB 220002.

Wielkość obszaru objętego prawną ochroną przyrody.[ha] 
Około 103 [ha]

 

Obszary Ochrony Siedlisk (OOS) Natura 2000
Formy edukacji ekologicznej dotyczącej realizowanej ochrony przyrody

Ścieżki edukacyjne
 

  • „Szlakiem Słupskich Pomników Przyrody”, długość 1 500 m- mała pętla, 3 000 m- duża pętla pomniki przyrody usytuowane w granicach administracyjnych Miasta Słupska.
  • „Wokół Łasku Północnego i Oczyszczalni Ścieków”, długość 4 000 m ścieżka przyrodniczo- kulturowa:formy zagospodarowania przestrzeni, założenia parkowe, proces oczyszczania ścieków.

Wycieczki z przewodnikiem

  • brak

Prelekcje

  • brak

Wydawnictwa – podać:

  • „Miesięcznik Targowy”, tygodnik „Nasze Miasto”i czasopismo „Targowe abc”- w sposób ciągły publikowane są artykuły o treściach ekologicznych i działaniach podejmowanych przez Wydział Gospodarki Komunalnej, Mieszkaniowej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w Słupsku.

 

Realizowane projekty dotyczące obszarów chronionych

nie realizowano 

Centrum Informacji i Edukacji
Ekologicznej w Gdańsku

80-837 Gdańsk, ul. Straganiarska 43-46

tel./fax (58) 301 80 99

strona www: www.ciee-gda.pl

e-mail: ciee@pomorskieparki.pl

x

Wybierz rok

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

2003

2002